Blogs over sociale angst

Sociale angst – het breken van mijn glazen bol

Ik ben bang om dicht te klappen, de verkeerde dingen te zeggen, te gaan stotteren, te stinken, tot last te zijn, niet goed genoeg te zijn. Dat ze negatief over me denken, me te laag inschatten, naar me zullen kijken, boos op me zullen worden, me gek vinden. Ik heb het gevoel dat het een kwestie van tijd is voor ik één kleine misstap maak zodat ik door de mand val en ze in zullen […]

Verder lezen

De illusie van volwassenheid

Ik werd gepest, heel erg gepest. Ik hoorde er niet bij en wílde er op een gegeven moment ook niet meer bij horen. Dat aparte meisje zijn werd mijn identiteit. Er was maar één reden waardoor ik vol kon houden, door kon gaan. Ik wist het zeker: als ik volwassen word, wordt alles anders. Volwassenen gaan normaal met elkaar om, pesten niet en sluiten niemand buiten. Als kind kon ik al goed met volwassenen omgaan, […]

Verder lezen

Het gevaar van kernovertuigingen

De zorg van anderen op me nemen is het meest egoïstische wat ik ooit heb gedaan. Ik kon mezelf geen emotionele support geven, dus had ik weinig compassie voor een ander. “Nee, het is goed, ik doe het wel!” om vervolgens te roepen “ik doe alles, jij voert geen flikker uit!” Zo lang ik voor die ander blijf zorgen ben ik een goed mens, toch? “Niemand kan mij iets maken, want ik ben degene die […]

Verder lezen

Ik ben er, maar mag ik er zijn?

Hier ben ik, nieuw op de site van dsmmeisjes. Al geruime tijd blog ik op mijn eigen site, lekker in mijn veilige hoekje op het internet, waarvan slechts weinig mensen het bestaan kennen. Maar nu komen mijn schrijfsels dus op een site waar een stuk meer mensen komen, spannend! Ik ben er, met al mijn goede en slechte eigenschappen, maar er echt zijn, dat is niet mijn sterkste kant. De twijfel slaat toe; zitten mensen […]

Verder lezen

Verlatingstrauma: verlaat me (niet)

Een tijdje terug benoemde mijn therapeute dat ‘verlating een rode lijn vormt in mijn leven’, met als toevoeging dat het al bij mijn geboorte is begonnen – daar schreef ik in een eerdere blog kort over. Ze noemt het zelfs een verlatingstrauma, een woord wat ik nauwelijks kan verdragen maar tóch maar in de titel heb genoemd. In eerste instantie voelde ik me haast beledigd: bedoelde mijn therapeute nou dat al mijn problematiek waar ik […]

Verder lezen

Hoe ik anorexia ontwikkelde en overwon

Bang voor de wereld Ik ben vijftien en bang voor de wereld, want ik moet overal alleen doorheen en weet niet hoe dat moet. Het leven zou zó veel veiliger voelen met een volwassene die achter mij staat. Iemand die mij een beetje de weg wijst, aanmoedigt, mij helpt opstaan als ik op mijn bek ga, bescherming biedt, voor mij opkomt als het nodig is en op wie ik kan terugvallen. Dan zou ik alle […]

Verder lezen

Hoe voelt leven met een angststoornis?

Mijn dagelijks leven wordt beheerst door een hele reeks verschillende, hevige angsten: verlatingsangst, faalangst, sociale angst en willekeurige onverklaarbare angst. Het beperkt me in bijna alles wat ik doe. Dit is al jaren zo en ik weet niet meer hoe het is om er zonder te leven. Leven met angst is, zeker in combinatie met andere psychische worstelingen, een voltijdbaan waar je bar weinig voor betaalt krijgt. Ik leef voortdurend op het topje van mijn […]

Verder lezen

Wat ik je na al die jaren wil vertellen

Zelfdoding is één van de voornaamste doodsoorzaken bij jongeren. Ook ik ondernam meerdere pogingen. Ik overleefde het, maar kan nu nog niet zeggen dat ik daar dankbaar voor ben. Ik heb het zo moeilijk met mijn verleden. Daarnaast nog met het opgroeien en de verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken. We kunnen de klok niet terugdraaien en ik leef in een wereld, waarin ik maar weinig controle heb. In mijn jeugd voelde ik me nergens goed […]

Verder lezen

Leven met sociale angst

Hoeveel vakken psychologie ik ook heb gevolgd, toen ik de term ‘sociale angst’ hoorde rinkelde er geen belletje. Ik vond deze les te oninteressant om op te slaan, of ik heb dit stukje van het psychiatrisch handboek nooit gelezen. Wat lastig is, als je de term hoort uit de mond van je psycholoog. Als je hoofddiagnose. Mijn eerste reactie was er een van ongeloof. Ik ben namelijk helemaal niet bang voor sociale dingen. Nou ja, […]

Verder lezen

Nieuwe plek, nieuwe angsten

Na een maand eerder huiswaarts te zijn gekeerd vanuit Zweden omdat mijn mentale stabiliteit tot het nulpunt was gekelderd, had ik in ieder geval goed nieuws gehad. Een nieuwe kamer, net buiten Utrecht én op een boerderij. Aangezien mijn hoofd om rust smeekte, klonk het me als muziek in de oren. Dus na een poosje rondzwerven tussen de huizen van mijn moeder en mijn vriendin, was de dag eindelijk daar dat ik met al mijn […]

Verder lezen

“Social Talk”… Ik leer het nooit.

Al drie jaar woont er een “nieuwe” buurvrouw naast ons. Ik weet niet hoe ze heet, ik ontloop haar systematisch.  Mijn nieuwe buurvrouw is een sociaal mens, ze staat van de vroege ochtend tot de late avond in haar keuken, het liefst met het raam open zodat ze met iedereen die voorbij loopt een kletspraatje kan aanknopen. Ik ontloop haar systematisch, ik ben niet zo’n kletser, ik ben niet zo’n sociaal dier en dan druk […]

Verder lezen

De weg naar volwassenheid

Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen. Ik zou snappen hoe ik belastingen aan moest geven, ik zou een duidelijke toekomstvisie hebben en zou nergens meer bang voor zijn. Ik zou zelfs doktersafspraken durven te maken door ze gewoon op te bellen (dit bezorgt me nog altijd […]

Verder lezen

(B)angstig sociaal

Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van mij weten, zien of kennen. Ik ben sociaal (b)angstig. Ik vind sociale situaties knap lastig. Ik vermijd ze het liefst. Professionele situaties gaan nog wel. Dan neem ik een “rol” aan. Maar privé vind ik het doodeng. Het maakt ook […]

Verder lezen

Meer dan mensenschuw

Als kind hield ik al niet zo van andere mensen. Terwijl mijn broer vriendjes maakte op de camping, zat ik liever alleen in de zandbak. Nog erger dan andere kinderen, vond ik volwassenen. Ze waren groot, intimiderend en begonnen te praten wanneer ik helemaal niet wilde praten. Of ze aaiden over mijn haar terwijl ik ze nog nooit ontmoet had. Of ik moest ze een handje en kusje geven want dat hoort nou eenmaal wanneer […]

Verder lezen

Nachtmerrie van een sociaal angstige

Sociale angst is mijn duidelijkste psychische probleem, ik pas naadloos in alle omschrijvingen die erbij horen. Alles dat te maken heeft met sociale evenementen of opgemerkt worden in een gezelschap is onbedaarlijk eng. Ik zie het meestal niet als een beperking. Ik heb het al zo lang, en ik ben zo’n groot gedeelte van mijn leven overtuigd geweest dat iedereen het had, dat ik er naadloos mee kan leven. Natuurlijk doe ik sommige dingen niet. […]

Verder lezen

Einde euthanasietraject komt in zicht….

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Whoah, ik heb al zo lang niet meer geschreven. De laatste maanden veel op m’n bord gekregen. Het plotselinge overlijden van mijn moeder, veel gezeik van mensen over mijn euthanasietraject, gezondheid die steeds verder afneemt, steeds meer zelfbeschadiging (inmiddels dagelijks), meerdere crisisopnames, een bijna geslaagde […]

Verder lezen