Blogs over sociale angst

Bang om iets verkeerd te doen

Ik zit net een blog te tikken waarin ik het over sinterklaasavond heb. Ik krijg meteen een steen in mijn maag. Wat als er iemand is die daar aanstoot aan neemt? Wat als er iemand is die vanwege de Pieten-discussie mij nu een ouderwetse racist vindt? Omdat ik refereer aan mijn eigen sinterklaasavonden in de jaren tachtig? Mag Sinterklaas überhaupt nog wel, het is immers een bisschop afkomstig uit een geloof waar kinderen werden misbruikt. […]

Verder lezen

Mijn onzekerheid en faalangst

Ik zou graag wat willen vertellen over mijn onzekerheden, wat zich onder andere uitte in faalangst en hoe zich dat verder ontwikkeld heeft. Ontwikkelingsachterstand Als kind had ik een algehele ontwikkelingsachterstand en werd ik erg gepest. Mijn moeder was al tevreden als ik een beetje leerde lezen en schrijven. In tegenstelling tot iemand die altijd maar denigrerende opmerkingen naar mijn maakte. Uiteindelijk haalde ik mijn ontwikkelingsachterstand op de basisschool weer in. Toch werd er gezegd tegen […]

Verder lezen

Ik word mama!

Ja, ik word vandaag mama. Niet schrikken, ik heb niet de afgelopen negen maanden een zwangerschap voor iedereen verborgen gehouden. Ik word mama van een blaffende viervoeter, Kate. Een driejarig meisje, geboren en getogen op een Grieks eiland, daar in de steek gelaten en nu – as we speak – in het vliegtuig onderweg naar Schiphol om vervolgens bij mij te komen wonen. Al dagen, nee weken ben ik bezig om het huis in orde […]

Verder lezen

Ik noem me liever borderliner dan autist

Persoonlijk heb ik maar weinig op met psychische labeltjes. In mijn ideale wereld zou het handboek van de psychiatrie dat wij in Nederland gebruiken zo de prullenbak in gaan. Ik ben meer fan van het andere classificatieysteem, de ICD, waar er geen verschil meer wordt gemaakt in persoonlijkheidsstoornissen, zoals borderline en vermijdend. Ik zou het zelfs nog minimalistischer willen en ook de ontwikkelingsstoornissen als hoogbegaafdheid en autisme geen aparte namen meer geven. In die ideale […]

Verder lezen

Ik zit in de veeleisende poezenmodus

Als ik over emoties moet praten, of pijn heb, of me juist heel fijn voel, en ik in een veilige omgeving zit, begin ik te miauwen. Ik heb een heel arsenaal aan kattengeluiden, van “miew” ik hou van je, “pgggrrrr” ik wil aandacht, tot “maw” hou je nog van me, “mi-aauw” ik weet het niet meer en “miiiiiiiiiiau” alles groeit me boven het hoofd. Inclusief kopjes, bijtjes, trappeltjes, een haal, een keiharde blaas en, wat […]

Verder lezen

Het geven en verdragen van kritiek

Een tijdje geleden mocht ik kritiek geven op een voorstel voor een subsidieaanvraag. Ik voelde mij vereerd dat de onderzoeker hierbij aan mij als ervaringsdeskundige dacht. Ik vond het ook vreselijk lastig om kritiek te geven op het voorstel. Nog lastiger daarbij vond ik dat ik de onderzoeker ken. Kritiek heeft voor mij een negatieve lading. Ik las haar mail nog eens terug. Ze vroeg mij om ‘commentaar’ te geven. Het woord ‘commentaar’ klinkt al […]

Verder lezen

Is het voor jongens moeilijker om te praten over psychische problemen?

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Dat heb ik vaker. Zo’n manier van leven geeft behoorlijk wat stress, maar het zorgt ook voor hele mooie spontane dingen, zo ook deze blog. Ik ben niet onbekend met social media. Ik weet dat het ongelukkig maakt. Waarom ik dat zo zeg? De meeste mensen staan mijlenver van mij af. Maar toch geeft het mij ook hoop. Ik vind het mooi om te horen in […]

Verder lezen

Verbinding met anderen

Verbinding. Als kind gaat dat behoorlijk automatisch. Je speelt een spel, samen. Giechelend.Wij verhuisden in een zomervakantie van een stad naar een dorp. Ik was zeven jaar en belandde in een klasje van zeven meisjes. We speelden, we giechelden, iedereen hoorde erbij. Het was zo. Gezellig, iedereen gelijk. Drie jaar later kwamen er twee meisjes bij. Meteen kwamen er kleine scheurtjes in de klas. Iemand niet verkiezen, iemand niet meetellen, uitsluiten en weer verbinding vragen […]

Verder lezen

Hoe angst mijn leven overnam

28 dagen geleden raakte ik in conversie en werd ik onheus behandeld door ambulancebroeders. Dit heeft er zo in gehakt dat ik al 28 dagen de deur niet alleen uit durf. 28 dagen waarin ik veel angst heb gevoeld iedere keer dat ik probeerde naar buiten te gaan. 28 eenzame dagen, 28 dagen waarin ik heel veel heb kunnen nadenken. Het is me nu twee keer gelukt om onder begeleiding van een vertrouwd persoon naar […]

Verder lezen

Een vreemd Madelonding

Ik zat op het MBO, was een jaar of 17 en had twee vriendinnen waarmee ik buiten school ook wel eens wat ging drinken of zo. Het buiten school regelmatig iets doen met vrienden was nieuw voor mij. Voor die tijd kwam het bijna niet voor en misschien was ik daarom ook wel zo onzeker hierin. Was ik te stil geweest of juist te aanwezig? Had ik iets stoms gezegd ? Ik wist het gewoon […]

Verder lezen

In het volle licht

‘s Ochtends schrik ik wakker. Er brandt een vuur in mijn onderbuik. Mijn spieren staan strakgespannen. Snel ga ik in mijn hoofd langs de mogelijke doodsoorzaken die op de loer liggen. Er zijn er geen. De volgende dag schok ik weer op uit mijn slaap. Nog steeds geen doodsoorzaak. De kriebel in mijn maag is dezelfde als die vlak voor een parachutesprong, een onherroepelijke val. Ik loop geagiteerd door naar de keuken en maak koffie. […]

Verder lezen

Tot last zijn

Ik ben extreem bang om mensen tot last te zijn. Dat voelt voor mij als de ultieme hel. Ik verdwijn liever in een hoekje in de hoop dat niemand me vervelend vindt. Ik denk dat ik vroeger vaak het gevoel had dat ik teveel was. Ik ben net verhuisd en ik woon in een prachtig, maar oud huis. Dat betekent: woongenot van de bovenste plank, maar continu klusjesmannen over de vloer want er is altijd […]

Verder lezen

Liever sociaal angstig dan nep

Ik heb sinds kort te maken met een sociale fobie. Dat beperkt me enorm; de simpelste sociale situaties maken me echt doodsbang. Ik begin te trillen, word misselijk, krijg het bloedheet, begin te stotteren of kom helemaal niet meer uit mijn woorden. Ik wil alleen nog maar wegrennen. En dat terwijl ik me in sociaal moeilijke situaties kan redden als een kei als het moet. Bijvoorbeeld: een tijdje terug rook ik gas. Er bleek een […]

Verder lezen

Aan de dood ontsnapt

Ik loop het lokaal in, waar nog maar weinig mensen zitten. Ik kijk naar alle stoelen en tafels en besluit dan strategisch de achterste vrije tafel te kiezen, waar alleen de docent me kan zien zitten straks. Ik weet dat we de les beginnen met een essayvraag die meetelt voor ons eindcijfer. Dat maakt me bloednerveus en ik weet zeker dat ik het niet goed genoeg ken, maar ik probeer het los te laten. Langzaamaan […]

Verder lezen

Mag de wereld even uit…?

Geluidsoverlast Buiten is er een lawaai van jewelste. Al dagen achter elkaar. Eerst was het de compressor bij de achterburen waar er verhuisd of verbouwd wordt. Nu is het direct naast ons in de vorm van de tuinman die aan het snoeien en maaien is. De herrie overheerst alles en niet alleen overdag, ‘s Avonds wordt er op de meest gekke tijden vuurwerk afgestoken. Onze hond blaft luid zodra het geknal en geknetter begint, net […]

Verder lezen

Lachend en knuffelend verberg ik mijn angst

Enthousiasme Wanneer ik word uitgenodigd op een feestje ben ik super enthousiast. Wat leuk dat zij mij hebben verkozen! Wie zouden er allemaal komen, wat zou er te doen zijn? Misschien ontmoet ik nog wel wat interessante, grappige mensen! Wat zal ik eens aandoen? Ik weet het al, dit super sexy overdreven topje. Net iets te klein, maar ach, zo ziet iedereen me ten minste staan. Ik moet wel extra make-up opdoen, anders vinden ze […]

Verder lezen