Blogs over sociale angst

Verlatingstrauma: verlaat me (niet)

Een tijdje terug benoemde mijn therapeute dat ‘verlating een rode lijn vormt in mijn leven’, met als toevoeging dat het al bij mijn geboorte is begonnen – daar schreef ik in een eerdere blog kort over. Ze noemt het zelfs een verlatingstrauma, een woord wat ik nauwelijks kan verdragen maar tóch maar in de titel heb genoemd. In eerste instantie voelde ik me haast beledigd: bedoelde mijn therapeute nou dat al mijn problematiek waar ik […]

Verder lezen

Hoe ik anorexia ontwikkelde en overwon

Bang voor de wereld Ik ben vijftien en bang voor de wereld, want ik moet overal alleen doorheen en weet niet hoe dat moet. Het leven zou zó veel veiliger voelen met een volwassene die achter mij staat. Iemand die mij een beetje de weg wijst, aanmoedigt, mij helpt opstaan als ik op mijn bek ga, bescherming biedt, voor mij opkomt als het nodig is en op wie ik kan terugvallen. Dan zou ik alle […]

Verder lezen

Hoe voelt leven met een angststoornis?

Mijn dagelijks leven wordt beheerst door een hele reeks verschillende, hevige angsten: verlatingsangst, faalangst, sociale angst en willekeurige onverklaarbare angst. Het beperkt me in bijna alles wat ik doe. Dit is al jaren zo en ik weet niet meer hoe het is om er zonder te leven. Leven met angst is, zeker in combinatie met andere psychische worstelingen, een voltijdbaan waar je bar weinig voor betaalt krijgt. Ik leef voortdurend op het topje van mijn […]

Verder lezen

Wat ik je na al die jaren wil vertellen

Zelfdoding is één van de voornaamste doodsoorzaken bij jongeren. Ook ik ondernam meerdere pogingen. Ik overleefde het, maar kan nu nog niet zeggen dat ik daar dankbaar voor ben. Ik heb het zo moeilijk met mijn verleden. Daarnaast nog met het opgroeien en de verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken. We kunnen de klok niet terugdraaien en ik leef in een wereld, waarin ik maar weinig controle heb. In mijn jeugd voelde ik me nergens goed […]

Verder lezen

Nieuwe plek, nieuwe angsten

Na een maand eerder huiswaarts te zijn gekeerd vanuit Zweden omdat mijn mentale stabiliteit tot het nulpunt was gekelderd, had ik in ieder geval goed nieuws gehad. Een nieuwe kamer, net buiten Utrecht én op een boerderij. Aangezien mijn hoofd om rust smeekte, klonk het me als muziek in de oren. Dus na een poosje rondzwerven tussen de huizen van mijn moeder en mijn vriendin, was de dag eindelijk daar dat ik met al mijn […]

Verder lezen

“Social Talk”… Ik leer het nooit.

Al drie jaar woont er een “nieuwe” buurvrouw naast ons. Ik weet niet hoe ze heet, ik ontloop haar systematisch.  Mijn nieuwe buurvrouw is een sociaal mens, ze staat van de vroege ochtend tot de late avond in haar keuken, het liefst met het raam open zodat ze met iedereen die voorbij loopt een kletspraatje kan aanknopen. Ik ontloop haar systematisch, ik ben niet zo’n kletser, ik ben niet zo’n sociaal dier en dan druk […]

Verder lezen

De weg naar volwassenheid

Volwassen zijn, wat houdt dat eigenlijk in? Ik dacht vroeger dat het automatisch zou gaan, wanneer ik eenmaal twintig was. Twintig klonk oud, de kennis die bij het volwassen zijn hoorde, zou vast vanzelf komen. Ik zou snappen hoe ik belastingen aan moest geven, ik zou een duidelijke toekomstvisie hebben en zou nergens meer bang voor zijn. Ik zou zelfs doktersafspraken durven te maken door ze gewoon op te bellen (dit bezorgt me nog altijd […]

Verder lezen

(B)angstig sociaal

Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van mij weten, zien of kennen. Ik ben sociaal (b)angstig. Ik vind sociale situaties knap lastig. Ik vermijd ze het liefst. Professionele situaties gaan nog wel. Dan neem ik een “rol” aan. Maar privé vind ik het doodeng. Het maakt ook […]

Verder lezen

Meer dan mensenschuw

Als kind hield ik al niet zo van andere mensen. Terwijl mijn broer vriendjes maakte op de camping, zat ik liever alleen in de zandbak. Nog erger dan andere kinderen, vond ik volwassenen. Ze waren groot, intimiderend en begonnen te praten wanneer ik helemaal niet wilde praten. Of ze aaiden over mijn haar terwijl ik ze nog nooit ontmoet had. Of ik moest ze een handje en kusje geven want dat hoort nou eenmaal wanneer […]

Verder lezen

Einde euthanasietraject komt in zicht….

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Whoah, ik heb al zo lang niet meer geschreven. De laatste maanden veel op m’n bord gekregen. Het plotselinge overlijden van mijn moeder, veel gezeik van mensen over mijn euthanasietraject, gezondheid die steeds verder afneemt, steeds meer zelfbeschadiging (inmiddels dagelijks), meerdere crisisopnames, een bijna geslaagde […]

Verder lezen

‘Had je liever op jongere leeftijd een autismediagnose gekregen?’

Elk jaar in april vindt de Autismeweek plaats. Het thema van de Autismeweek van dit jaar was Jong & AUT. De Nederlandse Vereniging voor Autisme zegt daarover: “Dit thema hebben we gekozen om het belang van vroegherkenning en –erkenning van autisme onder de aandacht te brengen. Over waarom het belangrijk is om al vanaf jonge leeftijd de ontwikkeling van kinderen met (een vermoeden van) autisme te stimuleren. Zodat zij niet onnodig uitvallen op school of op het […]

Verder lezen

Bodemloos

Soms verlang ik er nog zo naar dat iemand mijn hand vast houdt terwijl ik naar school loop. Ik verlang naar iemand die door mijn haren strijkt tot ik in slaap val of voorleest alsof ik weer een klein meisje ben.  De tranen in mijn ogen die ik krijg wanneer mijn vader mijn hand vast houdt. Alleen de tijd is er om te realiseren dat ik volwassen ben geworden, dat mijn kindertijd voorbij is. Ik […]

Verder lezen

Sociale anorexia

In Zuid-Afrika vertelden ze me over ‘addiction’ en ‘connection’. Wat ze me eigenlijk vertelden is dat dit twee tegenpolen waren. Verslaving komt vaak voort uit disconnectie, in actief gebruik zitten is voor mij ook wel hetzelfde als niet in connectie staan met de buitenwereld of met mezelf. Een tijd geleden heb ik gehoord van de term ‘codependence anorexia’. Dat is jezelf eigenlijk uithongeren van sociaal contact, zodat niemand überhaupt de kans kan krijgen om je […]

Verder lezen

Delen = verbinding

Delen. Dat woord heb ik nou al zo vaak gehoord in mijn proces. Delen, delen en nog eens delen. Tijdens mijn opname heb ik leren delen. Daarvoor deed ik het soms, maar ik was er gewoon niet zo goed in. Of ik vond het gewoon eng, wist niet hoe en wat en bij wie. Ik heb het moeten leren. Ik snap nu dat het delen van gevoelens en gedachten zo helpend kan zijn. Delen kan […]

Verder lezen

De bank is mijn comfortzone

Mijn bank-met-zebraprint is volledig versleten. Ik weet het. Dertien jaar zitten, hangen en liggen en drie verschillende katten met nagels hebben zo hun sporen achtergelaten. Vergeet ook niet de vlekken van de talloze maaltijden op de bank. Rode pastavlekken, wat bruin van iets wat ik niet meer weet en wat verdwaalde kattenharen. Een viezige, versleten bank dus. Maar het is mijn bank, mijn comfortzone. Zo nu en dan roepen mijn zusje en mijn moeder iets […]

Verder lezen

Angst voor de toekomst

Vanaf jongs af aan is dit al iets wat speelt en al weet ik heel goed waarom, ik krijg het nooit uit mijn hoofd. Ik ben namelijk doods en doodsbang voor positieve dingen en de toekomst in het algemeen, voor positiviteit in mijn leven en als het goed gaat met mij. De laatste tijd gaat het al consequent (2 á 3 weken) redelijk goed met mij en ik ben nooit banger geweest dan dit. Veel […]

Verder lezen