dsmmeisjes
Welverdiende koffie

Welverdiende koffie

Ik heb een jaar helemaal niet meer opgetreden omdat ik simpelweg niet meer durfde. Na een traumatische ervaring op het podium, in november 2015, waarin ik voelde dat mijn lichaam een barrière ophief en alle ellende in me ineens toeliet,

Vandaag was zo’n dag

Vandaag was zo’n dag

Vandaag was zo’n dag. Ik had behoefte aan erkenning van mijn klachten. Echter is daar wel openheid voor nodig, want door te doen alsof er niets aan de hand is gaat die erkenning er niet komen. Het is niet dat

Podiumangst

Podiumangst

Ik heb me altijd onzeker gevoeld. Was ik wel lief genoeg, deed ik de dingen wel goed, vonden mensen me wel aardig? Ik vroeg me dit vaak af, deed enorm mijn best om goed genoeg te zijn. Toch was er

Bang meisje in bos

Bang-banger-bangst

Met trillende handen eet ik mijn lunch. De paniek gonst door mijn lijf en bij iedere beweging lijkt de pijn en daarmee ook de angst toe te nemen. Mijn ademhaling stokt en doorademen lukt niet volledig. Mijn spieren staan gespannen

Ik ben hier

Ik ben hier

‘Ik ben hier’, fluister ik zacht, als ik mijn mentale checklist afloop en mijn mantra herinner. De lijst liegt er niet om. Als ik de kans krijg slaap ik tien tot twaalf uur per nacht. Ik heb geen zin om