Blogs over hypochondrie

Leven met hypochondrie ten tijde van het coronavirus

Hypochondrie, oftewel ziektevrees, is een stoornis waarbij een persoon ervan overtuigd is een ernstige ziekte te hebben of krijgen. Voor mij is het leven altijd al een opgave geweest, continu staat mijn lichaam in de overlevingsstand. Je kunt je voorstellen dat het behoorlijk beangstigend en vermoeiend is als je alsmaar denkt dat je een ernstige ziekte krijgt of hebt. Maar het ging beter met mij; ik werkte aan mijn angst en kon steeds beter weer […]

Verder lezen

Ik ben een controlfreak

Ik ben een controlfreak en wil de regie in handen hebben. In mijn huis ben ik continu alert op vreemde geluiden, geuren of kleine veranderingen. Sta ik midden in de nacht op het balkon in de regen omdat ik weer eens iets heb gehoord of geroken dat onmiddellijk nadere inspectie verdient. Krijgt mijn vriendin een kruisverhoor: ‘Zat dat scheurtje daar al?’ ‘Ruik jij dat ook?’ ‘Ken je dit geluid?’ Loop ik snuffelend door het huis, met mijn […]

Verder lezen

Help, ik heb een lichaam

Ineens denk ik: Klopt mijn hart nog wel? Ik voel en luister aandachtig. Tik, tik, tik, dat is hem, onmiskenbaar. Maar slaat hij nou een slag over? Ik leg een vinger op mijn pols, later in mijn hals. Voel ik nou een steek in mijn borst aan de linkerkant? Ik voel me benauwd. Ik merk dat mijn hartslag hoger wordt. Zei de huisarts niet ooit dat ze een ruisje hoorde? ‘Ik heb vast een dodelijke […]

Verder lezen

Bang-banger-bangst

Met trillende handen eet ik mijn lunch. De paniek gonst door mijn lijf en bij iedere beweging lijkt de pijn en daarmee ook de angst toe te nemen. Mijn ademhaling stokt en doorademen lukt niet volledig. Mijn spieren staan gespannen en het voelt alsof ik in een waas leef. Alles in mij zegt dat ik dood ga. En als ik niet dood ga, dan word ik gek. Gistermorgen werd ik wakker met enorme pijn op […]

Verder lezen

Borderline-brombeer

Ik droom woedende dromen waarin ik allesvernietigend kwaad ben. Ik ben destructief, ik schreeuw, ik doe pijn en dat alles zonder schaamte. Ik ben zo kwaad dat mijn schuldgevoel erdoor lijkt te wijken. Ik maak zoveel ruzie dat het contact met me voor altijd wordt verbroken. In mijn ‘wakkere’ leven ben ik maar zelden kwaad of buiten zinnen. Ik schreeuw niet, ik sla niet. Dat woedende borderline-gedeelte komt slechts naar boven als ik slaap. Dan […]

Verder lezen