Angst voor de toekomst

Vanaf jongs af aan is dit al iets wat speelt en al weet ik heel goed waarom, ik krijg het nooit uit mijn hoofd. Ik ben namelijk doods en doodsbang voor positieve dingen en de toekomst in het algemeen, voor positiviteit in mijn leven en als het goed gaat met mij. De laatste tijd gaat het al consequent (2 á 3 weken) redelijk goed met mij en ik ben nooit banger geweest dan dit. Veel mensen denken, het gaat goed met je, dus wat heb je te vrezen?

 

Het ding is, als ik al laag bij de grond zit kan er veel misgaan maar zoveel lager brengt het me niet. Als het goed gaat zijn er zoveel dingen die me neer kunnen halen en ik zie álle mogelijkheden. Ik ben continue bang voor mezelf, dat ik het verpest, voor mijn beoordelingsvermogen en de mensen die ik in mijn leven laat, voor wat andere mensen mij wellicht aan willen doen, ik ben voornamelijk heel erg bang als het goed gaat met me. Het gaat daardoor niet slechter, dat is dus enigzins positief en daarom weer eng maar het helpt ook niet om continue te piekeren over elke mogelijkheid die bestaat.

 

Los van alle slechte dingen die gebeuren ben ik doodsbang voor geluk, positiviteit en me goed voelen. Ervaring heeft me namelijk geleerd dat goed voelen slechts een tijdelijke staat is, niet iets wat ooit permanent gaat zijn. Dus nu ben ik hier en het gaat al 2 á 3 weken goed en ik probeer het per dag te zien maar ik zie alleen maar dood en verderf en geluk, ofwel alles waar ik bang voor ben. Maar het per dag bekijken maakt het enigzins makkelijker, ik kan mijn dramatische vooruitzichten beperken tot de dag die ik dan beleef. Soms sla ik alsnog door en denk ik jaren vooruit maar over het algemeen kan ik er redelijk mee omgaan.

 

Maar het ding is meer, mensen verwachten dat wanneer het goed met me gaat dat ik dan ineens geen diagnosen en stoornissen meer heb en niks is minder waar. Juist ook dan speelt alles op want mijn diagnosen gaan nergens heen, het maakt echt niet uit hoe het met mij gaat, die diagnosen zullen er altijd zijn. En daarnaast is er niks mis met bang zijn voor positiviteit, zolang het je maar niet stopt en geloof mij, niks zal mij stoppen. Ooit zal het zo goed gaan dat ik elke dag nog banger ben dan nu, maar dat komt dan, eerst dit, hoe ga ik vandaag overleven?

 

2 Comments

  1. Ik herken dit heel erg! Het helpt mij om niet te gaan vastklampen aan het geluk, er gewoon maar even ‘in op te gaan’ en ook om hulp te blijven vragen, juist als het goed gaat. Maar het kan verdomde lastig zijn, die angst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.