Angst voor de angst

Ik zit thuis, en denk aan het feit dat ik morgen weer therapie heb, om mijn trauma’s een plekje te geven. Ik heb een hele goede psychologe die mij deze therapie geeft. Maar als ik denk aan het feit dat therapie momenteel vooral bestaat uit het beetpakken van stukken pijn, dan maakt het me bang. Als ik denk aan het weer moeten voelen van de pijn van het kleine meisje, dan ren ik het liefst weg, vermijd ik het liefst de intense pijn. De pijn die als een bom binnenkomt. Het verdriet, de boosheid maar vooral de angst. Die zorgen voor verwarring, onrust en ontregeling.

Tegelijkertijd weet ik dat ik door al deze dingen heen moet en dat het erbij hoort. Dat het op lange termijn zal werken. Ik heb dat al ervaren bij andere trauma’s die ik op eenzelfde manier verwerkt heb.
Ergens voel ik vertrouwen, een sprankje vertrouwen in de therapie, maar vooral in de therapeut.
Vertrouwen in mezelf is nog moeilijk. Want vaak overvalt me de angst dat ik het allemaal niet aankan.

Ik vecht, vecht tegen de wanhoop en tegen het gevoel de controle te verliezen. Ik zet door, ondanks de angst voor de angst, ondanks het gevoel van controleverlies en onveiligheid. Ik vecht tegen het controleverlies, door de illusie dat ik nog controle heb.

Ik heb controle over hoe ik met dit intense gevoel om kan gaan, maar helaas niet over wat ik voel en over wat er allemaal naar boven komt. Misschien is dit wel een nieuw inzicht, helpt het om te stoppen met vechten. Misschien is het de kunst om het gewoon te laten gebeuren. Wie weet brengt het wat rust in deze heftige tijd, helpt het om minder bang te zijn en wat meer los te kunnen laten, om mijn gevoelens te accepteren in plaats van te onderdrukken.

Dus controle, ik laat je los.
Ik kies voor acceptatie van dat wat er is.

9 Comments

    1. Ja zeker moeilijk,
      Wat vervelend voor je, dat je het ook moet leren.

      Maar t feit dat je het ziet en erkent van jezelf is al hele stap.

      Bedankt voor je reactie geeft toch een wat minder eenzaam gevoel..

      Het komt vast goed met de tijd met ons!

    1. Dankjewel voor je compliment en je lieve reactie. ♡
      Het is ook de enige weg naar beter dat heb ik inmiddels wel geleerd.

      Controle loslaten is nog moeilijk, maar…
      Ik vermijd al niet meer en dat is een begin denk ik.

    1. Dankjewel,
      Het is een begin.

      Enneh, ik ben ook heel benieuwd wat het mij uiteindelijk gaat brengen want op kortere termijn levert het vooral stress en angst op..

      Maar op langere termijn zal het vast iets positiefs brengen denk ik.

  1. hoi Victoria, mooi stuk… heel herkenbaar… vooral ‘Ik heb controle over hoe ik met dit intense gevoel om kan gaan’ blijft bij me hangen.. want volgens mij is dat het enige wat we echt onder controle kunnen hebben.. het er maar laten zijn.. zo probeer ik het tenminste… heb een poos geprobeerd die grote roze olifant in de kamer te negeren…maar daar ging hij niet mee weg…. toen ik hem er liet zijn, werd het een kleiner olifantje… nog steeds in de kamer, maar in ieder geval niet meer alles bepalend..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.