Angst om te voelen

Voelen, voor de meeste mensen is het zo natuurlijk. Het is iets waar je niet over nadenkt. Het geeft kleur aan het leven, of het nou een up is of een down. Het zorgt ervoor dat je weet dat je leeft.

Jaren heb ik lopen vechten tegen mijn gevoelens. Tijdens de pubertijd zaten ze alsmaar in de weg. Meerdere malen heb ik ‘hoe kan ik minder voelen’ in Google ingetypt, zonder een goed antwoord te vinden. Het ging niet weg. Het was er, of ik het nou wilde of niet. Wel probeerde ik mijn emoties zo goed als ik kon weg te drukken. 

En toen, toen was het weg. Er was een enorm heftige gebeurtenis voor nodig, maar ze waren er niet meer. Ik was vrij van alle emoties, iets waar ik zolang naar had verlangd. Het rationale nam het feilloos over en emoties bestonden niet meer. Emoties van anderen waren stoorzenders die ervoor zorgden dat mensen niet goed nadachten.

In mijn ogen was alles heel zwart of wit, gevoelskwesties bestonden niet. De dagen gingen voorbij in een waas, niets was leuk of stom. Ik had geen last meer van vervelende gevoelens, maar ook de goede emoties waren er niet meer. Het leven was niet zwart of wit, het was dat dunne lijntje grijs wat er precies tussen loopt. Alles was oké, niets meer en niets minder. Hetgeen waar ik zolang naar had verlangd, bleek toch niet alles te zijn. Na een tijdje kwam langzaam de emotie terug. Ik kon weer wat lachen, wat irritatie voelen. Zodra de emotie te sterk werd, ging ik weer op slot en was ik weer even die grijze stabiele lijn.

Mijn hele leven heb ik weinig gevoelens gehad. Genoeg om het normale leven door te komen en bij de meeste mensen kon ik dit goed verhullen. Ik wist dat ik er iets mee moest, maar ik heb nooit de kracht gevoeld er wat aan te doen. Het was zo comfortabel en meer voelen was toch eigenlijk onhandig en vervelend. Toen ik zo langzaam aan weer wat begon te voelen, wist ik: dit is het moment, nu moet ik doorpakken en het aangaan.

Maar deze reis kon ik niet alleen maken. Ik zocht hulp en na wat maanden wachten kreeg ik deze, in de vorm van een psychotherapeut. Tijdens het adviesgesprek zei hij dat ik een affectfobie had. Een fobie?! Nee joh, ik was niet bang. Hoe kon ik bang zijn, terwijl ik niks of weinig voelde?

And then it hit me, it hit me hard. Ik voelde mijn fobie niet, omdat ik weinig voelde. Toen ik besefte dat ik ook negatieve emoties moest leren voelen, ervoer ik toch in de verte een angst. Ik wist dat mijn therapeut gelijk had, of ik het nou wilde of niet.

Leren voelen, hoe doe je dat? Ik dacht dat ik alle emoties wel kende, alleen wat geremd. Er bleek zoveel meer te bestaan, dingen waar ik geen weet van had. Zoveel gevoelens, die ik nu tijdens therapie bestempel met ‘een raar onderbuikgevoel’. En daar, in die veilige ruimte van mijn therapeut, probeer ik één keer per week die gevoelens te aanvaarden. Ik weet niet altijd wat het is, maar dat hoeft voor nu ook niet. Zolang ik het voel, dan is het goed.

Voelen, hoe vaak ik het ook probeer te vermijden, is iets moois. Het is wat ik meer zou willen doen en niet meer wil verliezen. En in de momenten dat ik niet meer wil voelen en de emotie probeer weg te drukken, probeer ik terug te denken aan de tijd zonder. Dan besef ik dat het een voorrecht is dat ik dit mag voelen, hoe moeilijk het soms ook is. 

Lees ook:

  • (b)angstig sociaal

    Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van mij weten, zien of kennen.…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer