jongeren van achter bezien

Angst om niet te mogen bestaan

Ik wil het graag hebben over onzekerheid en angst in contact met andere mensen. Het begon bij mij al op de basisschool in groep acht. Als ik op de gang een leerkracht aankeek (zonder bijbedoeling), was ik bang dat die leerkracht vond dat ik haar te lang aankeek. Daar kon ik echt een tijdje door van slag zijn, ook omdat ik ervan overtuigd was dat ze boos op mij zou zijn. Daardoor probeerde ik mensen zo min mogelijk aan te kijken.

Ik dacht ook een keer dat een leerkracht mij riep en ik reageerde daarop. Achteraf bleek dat zij iemand anders riep. Daar kon ik mij heel onzeker en een beetje angstig door voelen. Ik was namelijk bang dat ze vond dat ik te veel ruimte innam.

Op het voortgezet onderwijs vertelde ik mijn toenmalige mentor over mijn problemen in een één-op-één gesprek. Met als gevolg dat ik mijn mentor niet meer aan durfde te kijken tijdens de reguliere lessen als wij het lokaal binnen kwamen. Ik was namelijk bang dat hij vond dat ik negatieve aandacht trok en boos op mij zou worden.

En ik liep een keer door de gang en kwam mijn mentor van de eerste klas tegen. Ik zei haar gedag, maar ze zei geen gedag terug. Ze glimlachte overigens wel. Toch had ik daardoor het idee dat ze wilde dat ik niet zou bestaan.

Zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen. Soms stuurde ik bijvoorbeeld mailtjes naar iemand die mij dierbaar was. In mijn ogen moest het mailtje perfect zijn, zodat diegene mij geen negatieve aandachttrekker zou vinden en mij niet zou verlaten. Het mailtje moest grammaticaal en qua spelling foutloos zijn. Ook mocht het mailtje niet te lang zijn. Daarbij moest mijn mailtje wel een bepaalde openheid hebben. Toch moest het mailtje grotendeels over positieve dingen gaan en een klein stukje over hoe het echt met mij ging…. Maar wel op een afstandelijke en nuchtere manier geschreven. Met veel angst verstuurde ik hem dan. Na een tijdje kreeg ik een mailtje terug van die persoon. Ik was dan zo bang dat mijn moeder hem eerst moest lezen. Uiteindelijk heb ik nooit negatieve reacties gehad van die persoon.

Soms stuurde ik ook mailtjes naar anderen, wat ik spannend vond. Dan liet ik de mailtjes eerst aan anderen lezen. Als iedereen het mailtje goed vond, stuurde ik hem op. Ik was doodsbang voor afwijzing, wat ik in mijn ogen niet aan zou kunnen. Achteraf gezien kan ik er nu deels anders naar kijken.

Uiteindelijk gaat het over het wel of niet mogen bestaan… van mezelf. Alleen dat had ik gevoelsmatig nog niet echt door. Het gaat dus ook meer over of ik mezelf wel of niet afwijs, in plaats van dat anderen mij zullen afwijzen. Ook al zou ik een fout maken of iemand mij een aandachttrekker vinden… Dan gaat het er alsnog om of ik van mezelf fouten mag maken. Ook al zou mijn doemscenario uitkomen en wil iemand geen contact meer met mij, dan nog mag ik mij er rot om voelen en verdrietig om zijn. Dat betekent niet dat ik niet meer mag bestaan.

Zowel jij als ik hebben het recht om te leven. Ook al zou iemand boos zijn op ons. Met de die persoon kan het ook weer goed komen. Het is belangrijk om een bepaald vertrouwen in de ander en jezelf te ontwikkelen. Dat gaat alleen niet 1, 2, 3. Dus ik heb als tip gekregen om het rustig aan te doen. Wel kan het zo zijn, dat het soms tóch niet goed komt met een persoon. Dat betekent dan niet, dat we onszelf op wat voor manier dan ook moeten straffen en er niet mogen zijn. We mogen genieten van het leven, fouten maken, onszelf aardig vinden, verdrietig zijn, enzovoort. Vaak zitten er onder de overtuiging dat we er niet mogen zijn andere emoties. Bij mij in in ieder geval verdriet, wat ik maskeer met angst.

Mensen vertelden mij dat ik zoveel meer aan kan dan ik denk. En beetje bij beetje begin ik het te voelen. Ik probeer compassie naar mezelf te hebben, als ik merk dat handvatten toepassen even niet zo lukt. Vaak werkt de acceptatie, waardoor ik juist op termijn meer ruimte ervaar om door te groeien en het beter lukt om tips toe te passen.

Lees ook:

  • (b)angstig sociaal

    Iedereen die mij kent zou mij omschrijven als een sociaal mens. Ik doe zelfs een studie in de sociale richting. Toch loop ik rond met een groot geheim. Een geheim dat zelfs hulpverleners niet van mij weten, zien of kennen.…

lees meer

6 reacties

  1. Het gaat inderdaad om de vraag of je jezelf accepteert, denk ik. Een beetje acceptatie van anderen kan daar natuurlijk wél bij helpen. Ik denk dat dat ook een heel erg menselijke, logische karaktertrek is. Iets waar je in balans in moet proberen te vinden.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Doe niet zo autistisch!

  2. Jeetje Brian wat heftig, en heeeel herkenbaar! Tot mijn burn-out en ADD diagnose had ik hier ook last van (zo’n 5 jaar geleden). Op school keek ik vaak naar de grond, ook in de lessen, om maar niet aangesproken te worden door een docent.

    Je bent goed zoals je bent Brian. Je mag er zijn, je mag jouw ruimte innemen!
    Wat mij heel erg heeft geholpen is 2 trainingen: assertiviteit en Mindfulness. Vooral de Mindfulness training veranderde mijn leven.

    Sterkte ermee, liefs!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Boeken over zelfvertrouwen

  3. Ik wil eerst even zeggen dat ik het erg knap vind welke stappen je al gemaakt hebt. Namelijk dat je reacties van anderen op jou een stuk minder op jezelf bent gaan betrekken. En erg mooi dat je vaker compassie met jezelf hebt wanneer het even wat minder lukt om het geleerde toe te passen. Het zijn dingen die ik zelf ook probeer toe te passen. Gedachten uitschrijven/typen helpt hierbij voor mij. Ik hoop dat jouw blogs voor jou ook zoiets kunnen betekenen.

    Jouw verhaal is ook best herkenbaar voor mij. Zo voel ik me nog steeds erg ongemakkelijk bij oogcontact. Ik heb hier beter mee om leren gaan door te leren focussen op het gedrag van de ander en de inhoud van het gesprek. Zo is het oogcontact nog steeds wel ongemakkelijk maar ben ik minder bewust van wat dat ongemak met me doet en of de ander dat kan zien aan mij. Bij mij is het denk ik begonnen als angst om (onbekende) mensen lastig te vallen of teleur te stellen als kind. Je weet wel hoe kinderen in een supermarkt bijv. kunnen zijn.
    Als iemand dan afkeurend op mij reageerde was ik diep teleurgesteld in mezelf, verdrietig en bang; kroop ik ineen omdat ik me kapot schaamde, en deinsde ik terug.

    Ik ben dan ook nog steeds best wel bang voor reacties van anderen, ook via mails. Voor mezelf moeten mijn e-mails ook perfect zijn. Maar ik laat ze aan niemand anders lezen dan de ontvanger, omdat ik nóg banger ben voor het oordeel van de niet-ontvangers. Degenen voor wie de e-mail niet bestemd is zullen hem misschien niet begrijpen en daardoor nog negatiever denken over mij. Als ik een reactie van iemand op mijn e-mail echt niet durf te lezen, dan bedenk ik eerst welke reactie ik verwacht en wat die reactie met me zou doen. En als dat me niet genoeg geruststelt ga ik uit van het ergste scenario en probeer ik te bedenken waarom diegene zo zou kunnen reageren en of ik mezelf dat erg kan aanrekenen. Dat blijkt vaak niet het geval te zijn en die realisatie geeft me de moed om de e-mail te lezen. De angst is er dan nog steeds maar hopelijk zal die steeds minder worden naarmate ik dit vaker toepas en overtuigd ben van het feit dat wat de reactie daadwerkelijk met me doet in 95% van de gevallen erg meevalt in vergelijking met de angst die ik van tevoren had.

    1. Bedankt voor je uitgebreide reactie Mick. Knap waar jij al doorheen gegaan bent en hoe je zo constructief mogelijk met je angsten probeert om te gaan.
      Succes!
      Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.