Angst, mijn vijand en vriend

Ik ben bang voor een leven zonder angst. Bang voor een leven waarin ik de wereld met vertrouwen tegemoet treed. Bang om zonder al te veel problemen te kunnen doen wat ik moet en wil doen. Want als ik geen angst meer heb, wat heb ik dan nog wel? Wat blijft er dan nog over van het leven? Als angstgevoelens verdwijnen, voel ik dan überhaupt nog wel iets? En waar kan ik mijn gedachten dan op richten? Of is mijn hoofd dan stil, leeg en kil? Wie ben ik zonder angst? Ben ik dan nog wel iemand?

Beheerst door angst

Mijn dagelijks leven wordt beheerst door een hele reeks verschillende, hevige angsten: verlatingsangst, faalangst, sociale angst en willekeurige onverklaarbare angst. Het beperkt me in bijna alles wat ik doe. Dit is al jaren zo en ik weet niet meer hoe het is om er zonder te leven. Leven met angst is, zeker in combinatie met andere psychische worstelingen, een voltijdbaan waar je bar weinig voor betaalt krijgt. Ik leef voortdurend op het topje van mijn kunnen, maar het levert minimale resultaten op. In vergelijking met anderen, moet ik overal veel meer energie in steken en bereik ik veel minder in dezelfde hoeveelheid tijd. En waar anderen naast hun studie of werk ruimte overhouden voor allerlei andere activiteiten, een bruisend sociaal leven, huishouden en een gezin, heb ik die ruimte nodig om bij te komen. Een angststoornis is loodzwaar en doodvermoeiend. Ik kan me niet eens meer voorstellen hoe het voelt om niet moe in het hoofd te zijn.

Omgaan met de angst

Een deel van mijn angsten ga ik aan en een deel vermijd ik. Vermijden vind ik niet per definitie verkeerd en ik doe dit dan ook niet alleen maar omdat het de makkelijkste weg is. Ik doe dit vooral omdat er een grens zit aan hoeveel uitdaging ik op een dag aankan. Wat voor de meeste mensen normaal of slechts een beetje spannend is, is voor mij angstaanjagend. Als bijna elk klein dingetje in het leven een enorme uitdaging is, dan lukt het gewoonweg niet om alles aan te gaan. Niemand houdt het vol om elke dag van ’s morgens vroeg tot ‘s avonds laat onder grote druk te staan en continu met zware taken bezig te zijn. Iedereen zou daaraan onderdoor gaan. Vermijden vind ik eigenlijk een heel nuttige strategie, zolang ik er maar niet in doorsla. Het is soms best lastig om een goede balans te vinden tussen uitdagingen aangaan en vermijden. Soms loop ik te snel weg en soms ga ik door tot de spanningen zó hoog oplopen dat ik volledig door het lint ga.

Haat-liefde

Leven met een angststoornis valt niet mee. Toch is het voor mij niet alleen maar negatief. Angst voelt op een bepaalde manier veilig. Het is vertrouwd. Ik ken het goed en weet hoe het mijn leven beïnvloedt. Hoe een leven zonder angststoornis eruit kan zien is voor mij onbekend en onzeker. Ik ben bang voor het onbekende. Wat levert mij dat op? Stel dat ik zonder die angsten makkelijker mijn studie zou kunnen afronden, een goede baan zou kunnen vinden, een grote vriendenkring om me heen zou kunnen bouwen en allerlei activiteiten zou kunnen ondernemen, zou het leven dan echt de moeite waard zijn? Ik denk dat zo’n ‘normaal’ leven erg saai is.

Mijn angststoornis is de vijand die mijn energie opslokt en mij mijn mogelijkheden afpakt. Het is ook de vriend die mij niet in de steek laat. Het is degene die mijn leven kapotmaakt, maar mij laat geloven dat ik het nodig heb omdat ik anders nóg slechter af ben. De vijand bij wie ik wil schuilen en de vriend die ik wel kan schieten. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik wil het van me af duwen, maar wil me er ook aan blijven vasthouden.

7 Comments

  1. Heel herkenbaar Ellen! Een beetje minder angst is in mijn ervaring best lekker, daar wordt mijn even ineens een stuk voller van omdat ik dezelfde levels van angst na blijf streven. Maar echt zonder lijkt me vreselijk – en ik denk trouwens ook niet realistisch.

    Ik denk wel eens dat ik, behalve heel angstig, ook heel verslaafd ben aan angsthormonen. Wat in mijn geval een ‘gezonde’ verslaving is, want ook in de tijd dat ik niet door had hoe extreem mijn angst was klom ik toch steeds van nature uit mijn vermijdingsgedrag.

    Maar het helemaal weghalen zou de wereld maar bleek achterlaten. Ik denk dat ik dan ineens extreme sporten zou gaan doen, parachutespringen, lezingen geven aan 500 man, alles om die pieken te houden.
    Anne onlangs geplaatst…Even genoegMy Profile

    1. Ik denk dat ik hetzelfde zou hebben als jij, dat ik ook extreme sporten zou gaan doen om toch weer angst te voelen. Meestal zijn mijn extreme activiteiten beperkt tot het maken van studieopdrachten, aanspreken van mensen, mailtjes sturen, op school over de gang lopen, met de post lopen, etc. Dat soort dingen. Een enkele keer gaat het een stapje verder, zoals een stage lopen, interviews afnemen voor de scriptie, onvoorbereid een belangrijk assessment met een acteur doen, of (alweer onvoorbereid) een training geven aan een groep, wat overigens opmerkelijk goed ging. Reken maar dat die angststoornis op zulke momenten heel hevig aanwezig is.

      Een leven zonder angst lijkt mij ook niet zo realistisch. Een leven zonder angststoornis eigenlijk ook niet. Een psychiater zei ooit tegen me dat ik hier nooit meer vanaf kom en hooguit tijdelijke betere periodes kan hebben. Destijds vond ik hem te pessimistisch, maar nu we een paar jaar verder zijn heeft hij nog steeds geen ongelijk gekregen. Ik begin hem te geloven.

  2. Herkenbaar allemaal.
    Ik heb heel lang gedacht dat ik nergens bang voor was, ik herkende het niet meer, omdat ik overal bang voor was. Ook omdat ik veel stoere dingen juist aan ging, ik kon dat niet plaatsen bij angst. Daarin vindt ik je stuk een eye-opener. Die stoere dingen deed ik als ik niet zoveel angst voelde, als alles even op rolletjes liep (saai). Ik heb het afgelopen weekend alweer gedaan, alles zen in huis en ik ga een feestje organiseren. Nu ben ik weer bekaf, maar voldaan.
    Ik ben een stress-junkie.

    1. Dat ken ik wel, angst niet meer herkennen omdat ik overal bang voor ben. Als angsten of andere problemen wennen en normaal worden, ben ik mij er soms niet van bewust dat er een probleem is, ook al heb ik er wel last van.

      Fijn om te lezen dat dit stuk voor jou een eye-opener is!

      xx van nog een stress-junkie 😉

  3. Sietske

    Dat angst ook een houvast kan geven herken ik. En het wordt een deel van je identiteit, dat maakt het ook lastiger om het los te laten.
    Een soort klem waar je in zit. Goed dat je bepaalde angsten wel aangaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.