Anders dan vroeger

“Vroeger was alles beter! Toch?” Het is zo’n gezegde dat je vaak van je grootouders en mogelijk ook ouders krijgt te horen. Lang was ik er zelf van overtuigd dat vroeger alles beter was. Vroeger was het een simpele tijd, geen overdaad, geen gehaast, minder technologie. Vaak vraag ik mij af of ik nu sentimenteel ben naar de jaren ’90 van het vorige millennium, of dat ik gewoon oud begin te worden en daardoor terug verlang naar mijn jeugd. Na een korte dagdroom richting mijn ouderwets lekkere pot salmiakpoeder (ik verslond dat spul in kilo’s, het is een medisch wonder dat ik vroeger geen hoge bloeddruk had), verschuift mijn gedachte naar een donkere hoek. Binnen wat voor mij voelt als een seconde verandert mijn gemoedstoestand van ‘prima’ naar ‘niet zo prima’ met als risico dat ik verder glijd richting ‘helemaal niet meer prima’.

Vroeger had ik fikse stemmingswisselingen, ik kon in een dag stuiteren tussen de drie eerder genoemde categorieën. Sinds een jaar echter, zijn die stuiterballen zich gaan beperken. Al lange tijd gaat het niet prima, met veel uitschieters naar helemaal niet meer prima. Vanuit mijn ervaring was borderline het moeilijkste gevecht om aan te gaan. Eindeloze sessies, allemaal met als doel om stabiel genoeg te worden voor EMDR, om mijn trauma’s te kunnen verwerken. En toen kreeg ik al de boodschap dat er nog iets onder het oppervlak lag, maar ik kon er niet bij, mijn hersenen lieten het niet toe. Tot een jaar geleden. De doos vloog open na een conflict op mijn werk en mijn herbelevingen kwamen erger dan ooit terug. Die ene herbeleving die er altijd al was, werd aangevuld door nieuwe stukken, die ik mij eerder niet kon herinneren. Ik kon het niet plaatsen. Voor een tijd dacht ik dat ik het zelf verzonnen had, ik geloofde mijzelf niet, ik schaamde mij, ik kon de woorden niet uitspreken, nog steeds niet trouwens. Mijn diepere trauma was geen helder verhaal. Eerder het tegenovergestelde, flarden van herinneringen die zich opdringen als een catchy liedje dat je op de radio hoort en vervolgens niet meer uit je hoofd krijgt.

Nu is beter

Vroeger is niet altijd beter. Dat is wat ik tegenwoordig mijzelf voorhoud. Ja, voor sommige mensen zal dit wel gelden. Voor sommigen is hun jeugd een vrolijke herinnering gevuld met liefde en warmte. De herinneringen die je hoofd opslaat lijken vooral positief te zijn in plaats van negatief. Helaas is het voor mij andersom. En naarmate je groeit, en je meer therapie hebt meegemaakt dan je soms wil, besef je dat het accepteren van een naar verleden soms beter is dan het verleden mooier te verwoorden dan het is. Vroeger was borderline mijn levende nachtmerrie door haar stigma’s. En dat is nu anders. Een depressie heeft gretig de plaats van borderline overgenomen en springt bovenop mijn hoofd als een kleuter met iets teveel suiker op.
Ja, ik heb labels, meer dan mij soms lief is, en vroeger was alles al moeilijk en dacht ik tegen het einde van de wereld aan te zitten. Ik kende alleen toen nog niet het monster dat depressie heet. Alles is anders nu, mijn leven is anders, mijn wereld is anders, mijn gedragingen zijn anders. Depressie maakt dat ik alles zie door een zwarte bril, waarin ik alles met de grond gelijk maak, mijn perspectieven als hopeloos worden beschouwd en mijn doel in het leven is geworden om weer een dag te overleven.

Ja, alles is anders dan vroeger. Ik ben anders dan vroeger. Ondanks de labels, ondanks de moeilijkheden in mijn leven, is er één ding niet anders dan vroeger. Mijn vechtlust. Het interesseert mij niet welke labels ik heb. Het interesseert mij niet waar ik moeite mee heb. Ondanks alles, ik vertik het om op te geven. Komt die koppigheid van mij toch nog van pas! Gelukkig zijn sommige delen van mijn leven, anders dan vroeger. Gelukkig zijn andere delen, hetzelfde als altijd. Hoe moeilijk het soms ook lijkt, probeer ik mijzelf mentaal te omarmen. Zoekende naar een manier om met mijzelf door een spreekwoordelijke deur te kunnen stappen. Ondanks alle worstelingen die iedereen mee maakt, op ieders eigen manier, gun ik iedereen dat zij een punt in hun leven bereiken om zichzelf aan te kijken en te kunnen zeggen: ”Het is anders dan vroeger. Ik mag er zijn. Ik ben oké. Ik verdien liefde en warmte. Ik doe er toe.”

3 Comments

  1. Heyy,
    Vroeger is inderdaad niet altijd beter. En dat is soms maar goed ook.
    Het klinkt bij jou alsof zowel vroeger als nu onder de noemer ‘heftig’ of ‘moeilijk’ vallen, en daar kun je soms gewoon geen betere uit kiezen. Toch is het heel fijn om te zien dat je je vechtlust gevonden hebt. Wellicht was je daar ‘vroeger’ ook gewoon nog te jong en te kwetsbaar voor?! Liefs X

    1. @annemariezonderma dankjewel <3
      Ja het is inderdaad een beetje van beiden, ondanks dat het moeilijk en heftig was, heb ik er ook veel van geleerd en heeft het mij ook doen groeien. Ik denk dat zodra je ouder bent en wijzer wordt (ja en meer therapie hebt gehad) je dingen beter in perspectieven kan plaatsen.
      Knuffels!

  2. Stevan

    Niemand verdient het om niet gelieft te voelen of uiteindelijk nog niet meer kan liever niet meer voelt dan wel
    Ik leer vrij snel gelukig en die niet liever ik hoop alleen dat er nog tijd voor is als is het voor een drankje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.