Andere artsen

Deze blog gaat in op traumatische gebeurtenissen bij medische behandelingen. Denk aan jezelf als je dit leest en last hebt van angst voor hulpverleners of hypochondrie. 

Het is zomer, en dat betekent dat niet alleen de reguliere mensen op vakantie gaan, maar ook onze therapeuten en zorgverleners. Mijn huisarts heeft iedere week van zijn vakantie een andere vervanger. Dat is voor mij nogal een dingetje.

Artsen vertrouwen is namelijk niet mijn sterkste kant. Ik ben altijd erg kritisch over waarom een arts een bepaalde mening heeft en wil het uiterste weten van iedere situatie. Ik ben ook goed in het vermijden van artsen. Ze jagen mij angst aan en het liefste zie ik ze helemaal niet. Dat gebrek aan vertrouwen komt door een reeks slechte ervaringen met artsen. Het begon al toen ik klein was.

Waar is de verdoving?

Vroeger had ik een moedervlek van ongeveer 15 centimeter op mijn been. Aangeboren, maar onschuldig. Tot ik vier was en hij zich vreemd ging gedragen. Hij groeide, veranderde en werd pijnlijk. Een maand later lag ik op de operatietafel. Een melanoom. De eerste operatie ging redelijk goed, maar bij de tweede liep alles mis.

Middenin de operatie werd ik wakker, niet bewust van waar ik was of wat er aan de hand was. Het gevoel was niet goed te beschrijven, van redelijk rustig schoot ik in verwarring en angst. Ik kon niet bewegen, zag felle lichten en ik hoorde machines om mij heen wild piepen. Ineens hoorde ik iemand naast mij schreeuwen: “Ze is wakker! Waar is de verdoving? Ze heeft meer nodig of ze moet dicht, nu!”

Permanente schade door operatie

Het volgende dat ik mij herinner is dat ik wakker werd op de uitslaapkamer met veel pijn. Ik werd agressief vanwege de pijn en shock, niemand mocht aan mij zitten. De dagen daarna zijn een gat. De woorden van de anesthesist galmen nu nog regelmatig door mijn hoofd als ik ’s nachts wakker schrik met pijn in mijn been.

Na de tweede operatie werd de chirurg vervangen en kreeg ik een jonge, nieuwe arts. Hij kwam tot de conclusie dat ik permanente schade had opgelopen tijdens de eerste twee operaties en dat er minstens nog twee operaties nodig zouden zijn om het weefsel weg te halen en om te proberen de schade te verminderen. Lang besefte ik niet hoe ernstig die woorden waren. Ik was nog zo jong en er gebeurde zo veel in mijn leven in die tijd. Ik kon lopen en rennen en klimmen, dus geen probleem toch? Alles leek prima te gaan.

Dankbaar voor de nieuwe arts

Toen kwam operatie nummer drie, en ik gilde het uit. Ik weigerde de anesthesie. Ik heb alle operaties alleen doorstaan, dus er was ook geen familielid om me bij te staan. Ik ben erg dankbaar voor die nieuwe arts. Hij ging bij mij zitten en overtuigde me dat ik niet weer wakker zou worden. Dat hij mij zou beschermen en hij ieder half uur bij mij zou komen in de uitslaapkamer. Zo gezegd, zo gedaan, en hij begeleidde mij door de derde en vierde operatie heen.

De operaties verliepen goed en met minder pijn, maar toen werd al duidelijk dat ik iedere nieuwe arts scheef aan zou gaan kijken. Bij elke dokter maakte ik een probleem van alles, stelde ik allerlei vragen of weigerde ik behandeling als een arts mij niet kon overtuigen.

Met pijn verwezen naar psychiatrie

Twaalf jaar verder. Mijn rechterknie deed al jaren pijn. Arts één vertelde mij dat ik oefeningen moest doen en afvallen, zonder resultaat. Arts twee liet een MRI maken, keek er niet naar en stuurde mij naar psychiatrie vanwege automutilatie. Ik had krukken en soms zelfs een rolstoel nodig omdat het been ermee ophield en de huisarts had mij op zware pijnmedicatie gezet. Na een jaar niet naar een arts te durven, ging ik toch naar drie. Hij bekeek mijn MRI en twee dagen later werd ik geopereerd.

De schade in mijn bovenbeen had zich verspreid. Ik heb niet alleen littekenweefsel in mijn hele rechterbovenbeen, ook mijn hele knie zat er vol mee. De laag die je knieschijf inpakt om je knie? Het was één groot litteken geworden. Na de operatie moest ik een jaar revalideren. Ik zal heel veel dingen nooit kunnen doen, maar ik kan in ieder geval weer twee uur achter elkaar lopen.

De vervangende huisarts

En dan kun je denken, wat heeft dit alles te maken met die vervangende huisarts waar je over begon? Alles. In mijn hoofd dan hè. Mensen in het algemeen wantrouwen is niet prettig, en artsen wantrouwen is vooral ontzettend onhandig, maar wel mijn realiteit door mijn trauma’s. Trauma’s waarmee ik constant geconfronteerd word, omdat het mij fysiek beperkt. Bij elke arts word ik weer benauwd. Naar de dokter gaan levert zoveel spanning op, dat ik nieuwe artsen eigenlijk volledig ontwijk.

Nu heb ik al een paar weken klachten en de psychiater vond dat de huisarts die moest bekijken. En ja hoor, mijn vaste huisarts was met vakantie. Dus ging ik voor de standaard strategie: Vermijden tot iedereen het vergeten is. Helaas moest ik toch mijn angst aangaan, en met trots kan ik zeggen dat deze vreemde, enge en onbekende arts, eigenlijk heel erg lief en begripvol was. Hij luisterde en hield rekening met mijn grenzen. Ik voelde mij haast overdonderd en al trillend schudde ik zijn hand in dankbaarheid.

Hopelijk kom ik nog meer lieve artsen tegen. Ik wil graag mijn vertrouwen in hen terugkrijgen.

6 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.