Het kan altijd erger, het valt wel mee

Emotionele verwaarlozing is niet direct zichtbaar. Het is ongrijpbaar; het gaat er niet om wat er gebeurd is, maar om wat er niet is gebeurd. Dat maakt het erkennen ervan voor mij lastig en een lang proces.

Dat het altijd erger kan en dat het wel meevalt, was altijd mijn motto. Ik ben emotioneel verwaarloosd en nooit geslagen, er is niet tegen me geschreeuwd, had kleding, speelgoed, eten en spullen genoeg. En een ontzettend leeg gevoel van binnen. Dus toen een therapeut me 15 jaar geleden uitlegde dat er sprake was van emotionele verwaarlozing, nam ik dat voor kennisgeving aan. Ik was gewoon aan het werk, deed m’n dingen. Tot die burn-out. Maar ook daar klim je weer (te) snel uit, andere baan, gewoon werken. Totdat het niet meer ging. Totdat ik echt omviel en depressief raakte. Achteraf bezien was ik dat al vaker geweest, maar ja, dat is achteraf.

Weer een tijd therapie, alleen nu had ik geen werk meer. Just me en alles in mij.  En ook dan doe je je dingen, streeft naar werken en nuttig bezig zijn. Emotionele verwaarlozing? Ja ok, ik huil er 3 keer om in therapie en dan weer verder toch? Het heeft nu wel lang genoeg geduurd. Totdat het weer niet ging. Weer een nieuwe therapeut en zij legde me uit dat het een trauma is. Een trauma? Nou, laten we de dingen nou niet erger maken dan dat het is toch?

Eindelijk onder ogen zien

Omdat ik mijn nieuwe therapeut vrij snel vertrouwde (en dat is nogal een dingetje), ging ik me er verder in verdiepen. Ik las er alles over wat ik kon vinden. Als een spons zoog ik alle informatie op. Misschien dan toch…? Ik las het boek ‘Niemandskinderen’, dat voor mij echt en eye-opener was. En ik ging alles eindelijk meer toelaten.  De strenge kant in mij ging langzaam een beetje liggen en ging ik erkennen dat de impact toch groter is geweest dan dat ik wilde toegeven. Blijkbaar is er ook een goede reden waarom ik het nu allemaal pas toe laat.

Ik realiseer me steeds meer hoe het verweven zit in ALLES in mij. In elk aspect van mijn leven. Ik durf toe te laten en toe te geven hoe eenzaam ik me altijd al voel en voelde. Ik wilde niet toegeven, ik wilde zo graag laten zien dat het allemaal hartstikke goed gaat met me, niks aan de hand. Maar dat gaat niet meer én dat wíl ik niet meer.

Het is loodzwaar, maar ik kan er niet meer omheen. Ik durf niet alleen meer hardop te zeggen dat ik emotioneel verwaarloosd ben, ik voel ook steeds meer wat dat nou echt betekent.

Op dit moment slinger ik van rechts naar links met emoties, tussen verleden en heden, tussen verdriet en frustraties. En ergens heel diep eronder zit nog een stukje hoop en vertrouwen. En dat is waar ik het nu mee doe.

Lees ook:

  • Eenzaamheid toegeven

    Ik eenzaam? Natuurlijk niet. Toch? Of nou, misschien soms een beetje alleen, maar nee, niet eenzaam hoor, wat denk je wel? Ik heb het echt allemaal helemaal prima voor elkaar. Als je het maar vaak genoeg zegt, wordt het misschien…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer