standbeeld engel

Alsof ik een engeltje en een duiveltje in me heb

Het gevoel van al maanden in de wachtstand te zitten. Op dit moment zit ik in een lang intaketraject om nog kans te maken een laatste intensieve psychotherapie te volgen voor mijn combinatie aan persoonlijkheidsproblemen waar ze ook mijn trauma’s meepakken. Het klinkt zo mooi en de helft van mij wil hier voor gaan. De helft van mij wil zo graag een toekomst en willen meekomen met de rest van mijn omgeving. Ik wil verpleegkunde studeren, en iets met mijn ervaring in de ggz doen. Ik ben net verhuisd naar een mooi huis samen met mijn liefhebbende vriend. De gezonde kant wil een toekomst.

Maar de andere helft van mij is zo therapie-moe. Die helft van mij gelooft niet meer in verbetering, gelooft alleen in uitstel van executie. Met één been ben ik er al uitgestapt na zoveel therapieën. In de therapie wordt het steeds duidelijker dat ik niet actief veel traumaklachten heb maar dat mijn trauma verweven is geraakt in mijn persoonlijkheid. De enorm hoge muur van wantrouwen waarin elk steentje jaren van teleurstellingen betekent. Ik saboteer mijzelf (onbewust), hoe hard de therapeuten het ook proberen, ik durf ze steeds alleen een tipje van de sluier te geven. Ik praat en praat maar het echte gevoel blijft uit. Het contact met mijn gevoel is zo ver weg dat ik veel emoties bij mijzelf niet herken op het eerste gezicht.

Voor mijn gevoel werk ik hard genoeg maar toch denk ik dat ik faal en het niet hard genoeg probeer. De gezonde kant wil dat het slaagt terwijl de andere kant hoopt dat het snel over is en dat het niks met mij wordt. Alsof ik een engeltje en duiveltje in me heb en na al die jaren heeft het duiveltje vaak nog steeds overwicht. Soms maakt de tegenstrijdigheid mij bang. Nooit echt voor het leven durven gaan, teveel controle willen hebben, teveel overleven. Niet echt vrij.