Alsof de wereld ophoudt met bestaan

Na morgen heeft mijn hoofdbehandelaar drie weken vakantie. Dit gegeven, bovenop nieuwe traumaherinneringen die bovenkomen, zorgt voor veel onrust en spanning.

Eigenlijk gaat het al een week niet super goed. Ik ben erg moe, heb herbelevingen, drang tot automutilatie en gedachten aan suïcide. En ja, mijn hormonen doen ook nog eens een schepje erbovenop. Dat staat zelfs in mijn behandelplan, dus weet ik dat het nu even extra ingewikkeld is. Het is uitzien naar het moment dat de menstruatie weer voorbij is en het leven hopelijk weer ietsje minder ingewikkeld.

Maar zelfs het proberen om te relativeren vraagt veel energie. Want in mijn hoofd neemt de verlatingsangst teveel ruimte in. Dat mijn hoofdbehandelaar waarschijnlijk wel weer terug komt van haar vakantie, geeft niet voldoende houvast. Ook niet dat de tweede behandelaar volgende week ook weer beschikbaar is. Tevens komt de thuis begeleiding gewoon langs, al werken zij nu ook met een vakantierooster.

Toch voelt het vanbinnen of de wereld na morgen ophoudt met bestaan. Er zijn verder geen echt woorden voor, er is alleen maar angst. Angst dat we dan net als vroeger weer aan ons lot worden overgelaten en misschien weer misbruikt worden? Net als de andere keren dat onze ouders, mijn moeder, ons achterliet bij de dader van het misbruik. Een psychologe van de traumakliniek verwoordde vier jaar geleden dat ik overgeleverd was aan een pedofiel. Niet met opzet, want als ze het hadden geweten was het waarschijnlijk anders gegaan. Ja, ergens had mijn moeder het kunnen weten, maar dat is te heftig om nu over te schrijven…

Helaas hebben ze me in de traumakliniek niet van mijn trauma’s af kunnen helpen. Mede omdat ze niet erkenden dat er een ‘ons’ was en ook omdat mijn ASS over het hoofd werd gezien. Door de ASS-diagnose in 2017 valt er enerzijds veel op zijn plek. Anderzijds komt er veel oude angst naar boven gerelateerd aan waarschijnlijk gevoeligheid voor prikkels en sociale angst en behoefte aan duidelijkheid. Al kan dit natuurlijk ook door vroegkinderlijk trauma komen. Want al vroeg in mijn leven heb ik een hechtingstrauma op gelopen omdat mijn ouders nog in de rouw waren. 

Mijn broer is verdronken en ik ben geboren in datzelfde jaar. Dit zorgde al voor een moeilijke start in mijn leven, omdat mijn ouders hierdoor emotioneel niet echt beschikbaar waren. Tevens zorgde deze traumatische gebeurtenis voor veel spanning met de nodige ruzies tot gevolg. Ik heb dus geen veilige basis meegekregen. Een basis die ik nu zoek en deels vind bij hoofdbehandelaar. Maar ik ben me er ook bewust van dat ik ergens te afhankelijk van haar ben geworden. Want nu zorgt de verlatingsangst net als bij het begin van de coronacrisis voor crisis in mijn binnenwereld.

Samen Sterk en Wie schrijft die blijft. Want gelukkig mogen we gewoon blijven mailen tot ze terug komt. 

Denk jij ook wel eens aan suïcide en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Lees ook:

  • te groot lichaam meisje kijkt naar vrouw

    Ik ben zesentwintig - of nou ja, mijn lichaam is zesentwintig. Ik voel me op z'n hoogst 23. Pip is vier, kleine sae is zes, Britney is een jaar of 17 en de baby... dat spreekt voor zich. Maar dat…