Als je wereld in brand staat

In blinde paniek blus ik de brandjes die er zijn, wetende dat het vuur in volle hevigheid nog aanwezig is. Dag in dag uit ben ik aan het blussen. Soms ben ik zo moe dat ik de brandwonden maar voor lief neem. Soms speel ik met mijn leven. Kan me dat wat schelen? Nee. Want ik ben Anna. En ik ben depressief. Mijn wereld staat in brand.

Zeggen dat je depressief bent is vaak lastig. Heel veel mensen denken dat ze depressief zijn als ze een mindere dag hebben. Een depressie is anders. Een depressie moet je gevoeld, meegemaakt, ervaren hebben om erover mee te kunnen praten. Het zet alles in de hens.

Ik heb geen levenslust meer. Ik slik zo’n 15 pillen per dag, ben ook al zo’n 20x depressief geweest als het niet vaker is op 22jarige leeftijd en ik ben hebt BEU. Alle antidepressiva heb ik gehad. Ik heb de hele psychiatrische mallemolen doorlopen. Van gesloten naar open afdelingen, van vrijwillige opnames naar gedwongen opnames naar separeercellen.

Ik ben moedeloos. Wat kan mij nog helpen? Ik lijk midden in het leven te staan maar niets is minder waar. Ik lig midden in het bed. Geen enkele kracht meer.

En dan die feestdagen. Een (ptss)feest. Van mij hoeven ze niet. Het laat me extra eenzaam voelen. Want eenzaam ben ik. Ik zie mezelf ook nooit een relatie krijgen en kinderen wil ik hen niet aandoen omdat ik mijn fucked up genen niet wil overdragen.

Ik ben alleen op de wereld. Kon iemand me maar even troosten.

Lees ook:

  • Zomers veld met korenbloemen

    Vandaag is weer zo'n dag dat ik verdrietig ben over de wereld. Dat ik last heb van 'een sombere bui'. Wat andere mensen voor kennisgeving aannemen breekt mijn hart; waar zij gewoon verder leven, kan ik opeens niet meer inzien…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer