Als de overheid zich ermee gaat bemoeien

Afgelopen woensdag (7 februari 2018) heb ik deelgenomen aan Moodcamp. Een “obstacle run” (in hip Engels, maar in gewoon Nederlands “stormloop”) van 2 km georganiseerd om aandacht te geven aan depressie. De initiatiefnemer was het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en dan met name vanuit de campagne ‘Hey! Het is oké’. Het doel van dit evenement en de campagne is om depressie bespreekbaar te maken. De overheid hoopt dat de drempel om over psychische klachten te praten voor iedereen lager wordt. Dus zowel voor degenen die psychische klachten hebben, als voor degenen die het bij een ander herkennen.

Tot zo ver de feiten. Dan nu over naar mijn ervaringen. Vooral op mijn Instagram account probeer ik meer bewustzijn over de drukte in mijn hoofd te verspreiden. Via de hashtags die ik bij mijn posts gebruik, probeer ik lotgenoten en interessante organisaties te vinden. Daarom kwam ik eind januari terecht bij #heyhelpt, de bijbehorende campagne en dus ook Moodcamp. Ik heb meteen gecheckt of mijn voormalige deeltijdtherapiegenootjes ook wilden en konden, maar alleen ernaar toe kon ik uiteraard ook wel. En daarmee komen we meteen bij mijn probleem: ondersteuning vragen en ontvangen.

Ik liep de loop alleen. Er was wel iemand mee die mij aanmoedigde en er waren natuurlijk andere deelnemers, dus ik liep niet moederziel alleen. Net als in mijn leven ging ik alleen de obstakels tegemoet. En eigenlijk is dat ook weer niet zo. Bij ieder obstakel stonden mensen die vertelden wat de bedoeling was en soms moest je elkaar helpen. Ik vind het niet fijn als iemand mij helpt, maar iemand anders omhoog duwen of een elastiek aan de kant trekken; no problemo! Daar twijfel ik geen moment over. “Euhm, dus nu heb ik eigenlijk iedereen over die muur van 3 meter geholpen, maar wie geeft mij nu een duw? O, daar komt een groepje mannen en vrouwen aan. Maar ik hoor niet bij dat groepje, dus mag ik wel vragen aan die mannen of zij mij ook willen helpen? Ik durf niet. Ik loop er wel omheen. Ik wacht wel. Ziet er vast stom uit dat ik hier zo sta te apegapen naar hen.” Zomaar een greep uit mijn gedachtes wanneer ik hulp nodig heb en kan krijgen. Een moment gevuld met alleen maar twijfels. Ik heb toch gevraagd of ik ook een zetje mocht en dat was uiteraard geen probleem.

Het allerlaatste obstakel was een vrije val op een heel groot, zacht, flexibel kussen. Door omstandigheden duurde het een minuut of 20 tot dat ik zelf die val mocht meemaken. Het was iets waar ik naar uitkeek sinds ik eerder die dag het parcours had gezien. Terwijl ik in de rij wachtte op mijn beurt was ik helemaal niet zenuwachtig, nerveus of bang. Dat vind ik onnodig. Ik heb toch zelf gekozen om mee te doen? Dan hoef ik ook nergens bang voor te zijn. Een beetje lopen, klimmen, trekken en duwen is niet iets om bang om te worden, vind iets in mij. Maar doordat ik door mijn therapie dichterbij mijn kwetsbare ik kom, wist ik dat ik misschien wel ergens bang kon worden en ik had de vorige dag al met mezelf afgesproken dat dat er ook mocht zijn. De emotie ‘bang’, staat van alle 5 de basisemoties (bang, boos, bedroefd, beschaamd, blij) het verst van mij af. Ik weet ook niet goed wat ik dan tegen mezelf moet zeggen behalve “Stel je niet zo aan, je kunt het, ga er voor, je hebt niets te verliezen” enzovoorts. Vooral tijdens de loop vond ik het erg moeilijk om mijn angst te voelen en te steunen. Dus toen ik bij de rand stond en mij werd uitgelegd dat ik alleen een stap hoefde te zetten voor de vrije val, voelde ik wel angst, maar negeerde ik die emotie. Ik viel en ik landde. Met een hele grote glimlach op mijn gezicht. Ik kwam van het kussen met behulp van iemand en riep naar degene die mij aanmoedigde “Ik heb het gedaan, het is me gelukt, ik ben klaar!” en ik liep onder de finish door. Ze kwam mij tegemoet en pats-boem, weg waren mijn emoties. Geen gevoel meer van trots om het afronden, maar ook niet van angst. Onmiddellijk kwamen er weer muren omhoog. Haar complimenten kregen ook geen kans om mijn eerdere gevoel van trots op mezelf te vergroten. En zij die er op volgden van zowel vreemden als van bekenden ook niet. Heel raar is dat eigenlijk niet voor me, want ik zit al een paar weken weer in een depressie. Dan komen zulke dingen ook niet binnen. Dan ben ik zelf ook helemaal niet ondersteunend naar mijn gedachtes en gevoel. Ik doe er ook weinig aan om die wel binnen te laten komen. Maar kan ik daar wel iets aan doen dan?

Eigenlijk ben ik wel heel blij dat er iemand met me mee was naar het evenement. Ik heb met iemand dezelfde ervaring kunnen delen, dus dat verbindt én ik had iemand die me aanmoedigde, al vind ik dat raar. Ik ben niet gewend dat er iemand naast de zijlijn mij aanmoedigt, lief naar me lacht en me zegt hoe goed ik het heb gedaan. Ik klap volledig dicht nu er allerlei mensen om me heen zijn die me liefdevolle aandacht geven. Ik kruip liever weer in bed onder de dekens met de gordijnen dicht. Dat is veel makkelijker voor me dan dit nu allemaal binnen laten komen. Maar ja, ik heb zelf om die aandacht en liefde gevraagd, want ik weet en voel dat ik die nu juist heel hard nodig heb. Juist omdat ik nu in een depressie zit. Ik wil niet verder afzakken in de duisternis, de boosheid en pijn. Ik wil uit de put. Af van deze depressie. Zo snel mogelijk. Dus ik koester alle aandacht, complimenten en liefdevolle blikken. En ik praat over wat ik niet voel, maar wel zou willen voelen.

Het is voor het eerst in de afgelopen 20 jaar dat ik in een depressie zit en praat over wat ik nodig heb in plaats van wat ik mis. Het is een minimaal nuance verschil, maar het zorgt er voor dat degenen tegen wie ik het zeg, echt begrijpen wat ze me kunnen geven. Ik ben al enige tijd bezig om anderen bewust te maken van psychische aandoeningen, dus ik zie de campagne en Moodcamp als aanvulling op mijn proces. Het is voor mij weer een opening om erover te praten. Ik hoop voor jou ook!

Link naar de campagne “Hey! Het is oké”: https://www.omgaanmetdepressie.nl/depressie-bespreekbaar-maken

6 Comments

  1. Mooi om te zien dat je meehelp in het laten zien dat het oke is om er over te praten! Ik herken het stuk met de complimenten en het helpen van anderen zonder zelf om hulp te vragen. Lastige dingen die je vaak tegenkomt in het leven. Ik kan uit je verhaal halen dat er stappen worden gemaakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.