Als je dsm-label brandt

Ik wist wel dat er iets “mis” met me was. Omdat ik dit weet ben ik opzoek gegaan, zelf, via internet. Ik ben veel maar zeker niet dom. Ik weet hoe ik verantwoord moet googelen. Ik weet dat ik dingen met een korreltje zout moet nemen en objectief moet zijn. Óók als het niet is hoe ik zou willen zijn. Dat is hetzelfde als de vraag “peuter jij wel eens in je neus?” Vrijwel iedereen antwoordt ontkennend, maar is dat wel de waarheid? Het is een aspect van jezelf dat je niet graag toegeeft, maar hij is er wel. Zo werkt het ook met zelfdiagnosticeren. Vaak komen er dingen langs die je eigenlijk niet zo graag toegeeft.
Ik dacht dat ik hier doorheen kon kijken. Dat ik mezelf objectief kon beoordelen en hierin mijn mening aan de kant kon schuiven. Achteraf gezien kon ik dat niet. Niet bij deze diagnose, niet over dit onderwerp. Waarom ik niet objectief kon zijn is me nu duidelijk. Ik wist al dat dit mijn stickertje zou zijn, maar het stickertje brandt ontzettend. De ontkenningsfase, volgens mij ben ik het levende bewijs dat deze fase bestaat. En dat je daar niet zo makkelijk uit komt.

Een autist…

Het is nu twee jaar geleden dat ik mijn diagnose heb gekregen. Ik ben een AUTIST. Om het wat netter uit te drukken, ik val binnen het autisme stoornis spectrum. Onbegrijpelijk hoe veel pijn deze sticker heeft gedaan. Het woord, autisme of ASS brandt alsof het met een lijmpistool op mijn hoofd is geplakt. Op mijn school zaten veel autisten. (*het woord autist is in deze het makkelijkste te gebruiken, no offence) Beter gezegd, 90% van de leerlingen waren autistisch en ik heb een tijd met trots mogen zeggen dat ik onder die andere 10% viel. Maar nu dus niet meer.

Het deed pijn mezelf te vergelijken met andere autisten. Op school gooiden ze soms met tafels, hadden ze het alleen maar over politiek, waren ze niet empathisch en vaak zag je het van 10 meter afstand al, “die jongen valt sowieso binnen het spectrum”.

Op school werd hard geoordeeld en dat is wat ik zelf overnam. De gedachte dat ik voor andere mensen ook onder deze noemer zou vallen, met de oordelen, autist = raar, antisociaal, stug, gevoelloos, humorloos, dat deed mijn hart pijn. Ik ben WEL empathisch, humoristisch, sociaal, flexibel en normaal.

mijn eigen kenmerken

Mijn bloedend hart werd pas beter toen ik een  checklist vond op internet (YASSS duidelijkheid). Het voelde alsof de lijst op mijn lijf geschreven was. Eigenlijk is het geschreven voor vrouwen met asperger maar ik, die binnen ASS val, voel me als een vis in het water als ik door de lijst heen ga. Het vertelt zo veel dingen die op mij toepasbaar zijn, die me geen pijn doen maar me juist begrip schenken voor mezelf.

In plaats van “een autist is sociaal onvaardig” staat er: “een ASS-vrouw heeft emotie en empathie maar voelt dit zo intens dat er minder ruimte is om adequaat te reageren”. Dit tweede zinnetje voelt zo veel liever en het is precies wat er speelt.

Ik heb gevoel, ik ben empathisch en sociaal. Maar ik werk net iets anders dan de meeste mensen. Ik ben ik, mezelf vergelijken met andere autisten heeft geen zin. Ook niet alle linkshandige mannen zijn hetzelfde. Mijn stickertje brandde als zout in een open wond maar nu begrijp ik dat het KENMERKEN zijn. Niets meer en niets minder.

2 Comments

  1. Essy

    Hele mooie blog, Lotta! Fijn dat je die checklist gevonden hebt! Grappig dat ik zelf ook bijna alles af kan vinken van de lijst, terwijl ik (zover ik weet) geen autisme heb. Interessant! Ik hoop dat de diagnose je vooral helpt jezelf beter te begrijpen. Ik ben in ieder geval blij dat hij niet meer brandt! Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.