Als ik er ook over kan praten, mag ik er over schrijven

“Alleen schrijven waar je ook over kan praten” was het advies van mijn therapeute toen ik vertelde dat ik wilde gaan schrijven voor dsmmeisjes. In de eerste instantie begreep ik niet helemaal wat ze bedoelde. Want ik schrijf altijd juist waar ik niet over kan praten. Dat doe ik al zo lang als ik me kan herinneren. Het geeft inzicht en het lucht op. Schrijven is mijn tweede natuur en voor mij voelt het veilig want dan kan alles gezegd worden wat eruit moet. Zelfs het onzegbare, het meest donkere en pijnlijke.

Meestal lukt dat niet face-to-face op de stoel bij en therapeut. Dan bevries ik vanbinnen of ik verlies mezelf in een dissociatie, soms in behoorlijk ernstige dissociatie. In de afgelopen 23 jaar dat ik in therapie ben, heb ik -vooral in het verleden- heel wat uren zwijgend doorgebracht bij therapeuten die daar geen raad mee wisten. Ik zat dan doodongelukkig in een stoel, hopend op een wonder dat het me ineens zou lukken. Ik schaamde me vaak vreselijk en ik voelde me schuldig want ze deden altijd zo hun best. Ik maakte het ze zo moeilijk en ik was zo lastig, vertelde ik mezelf ondertussen. Ik haatte mezelf er om, hartgrondig! Aan het einde van de sessie zei ik dan “sorry….tot volgende keer”.

Toen opperde ooit een therapeut om iets op te schrijven als ik het dan niet kon zeggen. Zo kwam het, dat ik er achter kwam dat ik wel degelijk iets te vertellen had! Wat een opluchting was dat! Ik vond het heerlijk, eindelijk een manier om te vertellen hoe ik me voel, en waar ik naar verlang en dat ik zo bang ben. Eindelijk snapten ze me. Ein.de.lijk.

Toen ik van de week aan mijn therapeute vroeg wat ze bedoelde, legde ze uit dat de mails die ik haar stuur in de loop van de jaren een op zichzelf staand iets zijn geworden. Er zijn twee sporen ontstaan. Één met introspectieve inhoud over mijn belevingen, trauma’s, angsten, nachtmerries en alle bagger die je maar kan verzinnen, en een ander spoor met dat ik bij haar zit en niet in staat ben om te praten over mijn eigen mails.

Wat voor mij dus altijd zo veilig heeft gevoeld, is nu eigenlijk een schijnveiligheid gebleken. Het schrijven over mijn verleden heeft me al een aantal keer in een crisis doen belanden en zelfs twee keer in een opname. Door te schrijven worden er dingen getriggerd in mijzelf, opgerakeld. Maar als er op terugkomen in een sessie niet mogelijk is omdat ik dan zo bevries, en die angst van het niet mogen en kunnen praten zo groot wordt dat het me helemaal overneemt, is dat natuurlijk alles behalve veilig.

Dat bange kleine meisje in mij heeft veiligheid nodig en geruststelling. Dat ze wel mag praten en dat ze dat ook kan. Maar op die momenten is er geen gezond volwassen deel in mij die haar dat kan bieden. Het volwassen deel heeft geschreven wat het kleine meisje niet kan en mag zeggen.

Het kleine meisje was in paniek over het advies van de therapeute, want het volwassen deel was haar spreekbuis, die heeft ze nodig! “En zo blijft het een soort van ‘gespleten’ en en is het onveilig. Het is de bedoeling dat het uiteindelijk één geheel wordt, dat het is geïntegreerd” besloot de therapeute haar uitleg.

Ik snap inderdaad wat ze bedoelt en ze heeft gelijk. En tegelijk is het mijn wereld op de kop. We gaan samen op zoek naar een nieuwe manier. Een manier in samenwerking met het gezonde volwassen deel die veiligheid geeft aan het kleine meisje zodat ze niet steeds hoeft te bevriezen. Zodat ze voelt dat  haar verhaal eruit mag, maar dan gedoseerd en aangepast aan haar tempo.

Een nieuwe manier; het geeft me hoop. “if you always do what you always did, you will always get what you always got” is niet voor niets een van mijn favoriete uitspraken.

5 Comments

  1. Wow wat ‘n mooie blog, herkenbaar en ook bruikbaar advies! Ik leef ook een soort dubbel leven in mails naar mijn therapeut, tegenover de daadwerkelijke gesprekken. Die eeuwige stiltes, de hapering, niet denken te weten wat je wil of moet zeggen… Fijn om dat zo tegen te komen. (ik schreef er ook 2 blogs over hier) ‘t blijft mij vooral fascineren dat het ook zo iets persoonlijk is- niet iets wat ik snel deel met mensen die niet in therapie zijn. Dankjewel voor het delen! Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.