Verdrietigkind

Als huilen geen zin meer heeft

In deze blog gaat het o.a. over gepest worden en zelfbeschadiging. Heb jij hier ook mee te maken (gehad) en heb je behoefte aan een gesprek? Neem dan contact op met de Luisterlijn of MIND Korrelatie.

Zelfs in mijn vroegste herinneringen ben ik al niet zo gewild. Naar school gaan was lastig en ik voelde me niet op mijn plek. In de zomervakantie na groep 4 ben ik verhuisd. Niet ver, een kilometertje of tien verderop. Daar wilde ik een ‘nieuw bestaan’ opbouwen, zoals ik het in mijn dagboekje had omschreven. Ik ging als zevenjarige van alles aan mezelf veranderen; mijn boerse accent moest weg, mijn haar moest anders, mijn kleding moest anders… Ik had toch wel even wat zelfvertrouwen weten op te bouwen in die paar weken vakantie.

Daar ging ik dan, op weg naar mijn nieuwe school. Mijn ouders liepen mee naar de nieuwe klas. Helaas werd daar al snel een einde aan mijn zelfvertrouwen gemaakt. Het meisje naast wie ik mocht gaan zitten zei geen woord tegen me. Vanaf toen ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts.

Of het besmettelijk is? Die vraag had ik nog nooit over mijn eczeem gehad. “Nee..?” was mijn verwarde antwoord dan ook. Of het nou wel zo was of niet, die ‘roddel’ had zich snel verspreid. Niemand wilde mijn handje vasthouden als we naar de bieb liepen. In de klas werd er met tegenzin naast mij plaatsgenomen en ook op het schoolplein hield iedereen minstens twee meter afstand. Ja, dat was naar. Naar? Dat was gewoon kut.

Ik had op zich wel mensen waar ik eens mee praatte, en vriendinnetjes die me zo nu en dan eens thuis uitnodigden, maar echte vrienden heb ik nooit gekend. Ze waren bij mij omdat het moest, maar als ik ze eens nodig had was er niemand die me kwam helpen.

“Kijk, daar heb je Nina weer, met haar heksenhandjes.” Nog nooit had ik me geschaamd voor mijn handen. Ik keek er eens goed naar. Ja, rimpelige vingertjes met lange nagels. Ik snapte wel waar het vandaan kwam. Echt pesten was het op dit moment nog niet, het was meer ontwijken. Bang voor het onbekende, denk ik.

Dat ontwijken veranderde in de loop van groep 5. Het werd treiteren, en dat treiteren werd al snel pesten. Dat ik eruit zag als een heks, dat ik raar was. Het klinkt als niks, maar als iedereen zich tegen je keert, levert dat toch wel de nodige pijn op. Het ging van kwaad tot erger, totdat ik het in groep 6 al niet meer zag zitten. Ik weet dit nog zo goed; ik logde in op Hyves waar allerlei accounts met mijn foto op mijn pagina reageerden. Ik wist niet meer wat ik moest doen en uit frustratie ben ik een krabbel gaat typen. Wat er precies in stond weet ik niet meer, op één zin na: “Ik kan dit niet meer. Tot in de hel.”

Ik heb hem geplaatst en ook meteen weer verwijderd. Niemand had hem kunnen zien, dacht ik. Mijn nichtje zag hem wel, schrok ervan en heeft het aan haar vader laten zien. Die heeft natuurlijk mijn ouders ingelicht en de enige reactie die ik kreeg was boosheid van mijn vader. Toen heb ik geleerd dat je je gevoelens te allen tijde voor je houdt en met niemand deelt. Daar worden mensen boos van en dat wil je natuurlijk niet.

Groep 7 ging begon en toen begonnen ook de pesterijen die me tot vandaag nog steeds achtervolgen. In groepen van tien, soms wel twintig man werd er achter me aan gerend. “Slet! Slet! Slet!” Meer zeiden ze niet. Het begon aan ieder begin van de pauze en stopte pas als de bel weer ging. Groep 8 was hetzelfde verhaal, ik was zo blij toen dat het jaar voorbij was!

Nu kon ik weer opnieuw beginnen, in de eerste klas. Een andere school, andere mensen. Nu kon ik eindelijk eens aardig gevonden worden! Maar nee hoor. “Wat zijn die vieze schimmelplekken op je gezicht?” “Ew! Wat is er met jouw handen!?” In deze tijd begon ik me te snijden. De eerste keer ging per ongeluk; op school haalde ik zonder op te letten mijn passer over mijn arm. Hé, dat was eens andere pijn dan die ik elke dag voel. Thuis ben ik het met opzet gaan proberen. Angstig kraste ik de punt van de passer over mijn arm. Ik voelde me alsof ik zojuist een geweldige ontdekking had gedaan. Helaas wist ik toen nog niet hoeveel schade het zou aanrichten.

Het pesten hield geleidelijk aan op, alsof mensen er moe van werden om de hele dag aandacht aan mij te moeten besteden. Ik had één vriendin, met wie ik alles deelde. Ik bracht de eerste twee jaren met haar door, maar ben haar kwijtgeraakt toen ik van school moest wisselen. Dat contact is nu, een aantal jaar later weer terug aan het komen. Daar word ik blij van. Ik heb een stukje van mijn verhaal overgeslagen, omdat ik nog niet klaar ben om dat zo publiekelijk te delen.

Gelukkig heb ik geleerd dat er ook goede mensen zijn. Ik heb een kleine kring liefhebbende vrienden waar ik alles mee kan delen en een geweldige vriend. Ik heb eindelijk mezelf leren zijn en ben met babystapjes op weg om mezelf volledig te kunnen accepteren. Helaas val ik af en toe nog terug op het snijden, maar ook dat wordt stukje bij beetje beter.

Bedankt voor het lezen van deze blog. Ik ben blij dat ik deze ervaringen eens (bijna) voluit kon delen.

Lees ook:

  • Pijn van het verleden

    Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof…

  • En dan de finale diagnose…

    Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Trigger Warning - Deze…

  • cacti leaf cactus plant thorns 39314

    Ik ben er een kei in. Rampscenario's verzinnen. Ik had misschien wel beter rampenfilms kunnen maken, want wat er soms in mijn hoofd zich afspeelt is absoluut niet geschikt voor kinderen onder de zestien jaar.…

3 reacties

  1. Als ik dit lees, gaat er heel veel door me heen. Zo onmenselijk wreed. Maar wat ik me toch vooral afvraag: dit gebeurde in de pauzes op school. Waar waren de leekrkrachten? Volgens mij hadden zij hier een behoorlijke rol in moeten spelen. Misschien hebben ze dat ook gedaan, dus vandaar dat het een oprechte vraag is. Maar ik mis hier dus hun daadkrachtig ingrijpen. En dat zie en hoor ik te vaak. Ik vind het echt schandalig dat dit soort dingen kunnen gebeuren onder het toeziend oog van volwassenen. Moest ik toch even kwijt. En verder: schaam je vooral niet voor je verhaal. Vertel het. Als één pester zich gaat realiseren wat pestgedrag uitwerkt, heb je al iets moois bereikt!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De volle agenda

  2. Ik kan bijna niet geloven dat je pas 18 bent. Je schrijft zoveel meer volwassen dan ik op die leeftijd deed 😉 Dankjewel dat je je verhaal gedeeld hebt… er zit een hoopgevend gevoel in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.