Als het lente wordt, dan… smelt m’n depressie echt niet

Als het lente wordt, dan… smelt m’n depressie echt niet

“Als het eenmaal lente is, dan voel je je vast beter” Inmiddels durf ik te stellen dat dit één van de meest idiote uitspraken is, die je kunt doen tegenover iemand met een depressie en/of andere psychische problemen. Per slot van rekening heb je geen flauw idee of iemand elke lente met heftige hooikoorts te maken heeft, of een takkehekel heeft aan fluitende vogeltjes om 5 uur ’s ochtends.

Maar ook als iemand dat niet heeft, is deze uitspraak niet zo handig. Het laat zien dat je niet oprecht geïnteresseerd bent in de ander, dat je aannames doet zonder te controleren en dat je empathisch doet, maar het niet bent. Want mijn depressie en trauma zijn geen sneeuwpop die zich door de lentezon doen laten smelten, helaas.

Dat klinkt heel wijs, maar dit is een nieuwe les voor mij. Tot voor kort ging ik mee met de ander, of ik vergoelijkte dergelijke uitspraken. Ze waren toch ook wel goed bedoeld? De ander weet gewoon niet zo goed hoe hij of zij er mee om moet gaan, zit even vol hormonen, heeft het gewoon druk of… En dus moet ik accepteren dat zo’n dergelijke opmerking eigenlijk al heel aardig is, en mag ik er dus niet over zeuren.

Toch klopte er iets niet, want waarom voelde ik me dan nooit echt béter van zulke goedbedoelde uitspraken? Of ligt dat dan ook aan mij? Ben ik te hypergevoelig door m’n achtergrond? Het toetsen van zoiets met anderen is niet iets wat ik snel doe, maar in dit geval zette ik de stap wél. Hierbij kwamen twee soorten reacties naar voren, namelijk:“Omg, wtf! Nee, dat is niet helpend!” en“Maar mensen doen toch ook gewoon hun best? Ze bedoelen het toch goed?”

Dit helpt me wel. Blijkbaar zijn mijn gedachtes en reacties niet heel vreemd. Ik moet ze alleen wel delen met anderen om daarachter te kunnen komen. En als het lente wordt, stuur me dan maar tulpen met een lief kaartje. Fijne lente!