Als eten gedoe is

Triggerwarning – Let op: Deze blog kan mogelijk triggerend zijn voor mensen die te maken hebben met eetstoornis gerelateerde klachten.

Iedere dag moet het, drie keer per dag, volgens sommigen zelfs zes keer per dag. Eten. Voedsel tot je nemen. Beslissingen maken hoe laat je eet, wat je eet, hoeveel je eet. Volgens sommige onderzoeken maak je honderden van dat soort beslissingen per dag, vaak zonder dat je er bij stilstaat.

Ik maak die beslissingen ook

De hele dag door. Sterker nog: ik blijf de hele dag maar over eten nadenken. Wel eten, niet eten, niet eten, ja maar ongelooflijke honger, dus wel eten. Wat dan. Mag ik een boterham? Of enkel wat fruit en een rijstwafel? Ga ik nog sporten vandaag, wat ga ik überhaupt doen vandaag?

Al een paar maanden geleden voelde ik een hoop somberheid opkomen en het is bij mij altijd maar de vraag hoe dat zich uiteindelijk gaat uiten. Soms in een hoop behoefte aan drank, soms de hele dag door eetbuien, dagenlang tekenfilms kijken of gewoon een week lang onder de dekens kruipen en er niet onder vandaan komen.

Nu is het eten

Of eigenlijk meer: niet eten en mezelf proberen uit te hongeren. Constant balanceren tussen niet eten en net genoeg om nog enigszins te kunnen blijven functioneren. Steeds meer eten verdwijnt van het menu. Geen noten meer, geen suiker meer, geen vette dingen meer, chips, patat, pizza, pasta begint lastig te worden, brood, kaas… De lijst met veilige dingen wordt kleiner en kleiner.

Het rare is, het gaat niet eens zozeer om afvallen. Ja, ik vind mezelf chronisch te dik en te zwaar, maar dat gevoel wordt niet minder. Het lijkt te gaan om mezelf compleet onder controle te houden, om mijn buien en stemmingen onder controle te houden. Mijn gedachten. Al die dingen die door die persoonlijkheidsstoornis nog wel eens willen ontsporen. Zolang ik maar bezig ben met eten, lijf, afvallen en sporten, hoef ik daar niet mee bezig te zijn.

Een soort van ideale manier om niet te voelen

Om al het gevoel te vermijden. Geen emotie, geen kwetsbaarheid, een sterke pezig en gespierd lijf bouwen zodat niemand me kan raken. Bovendien: door de honger voel ik dat trouwens toch niet. Vanuit de logica om mezelf stuk te maken, helemaal geweldig.

Zo geweldig is het eigenlijk allemaal niet. Ik heb helemaal geen zin in een full blown eetstoornis. Ik zit nog lang niet op ondergewicht, maar ik val wel af in vrij rap tempo. Het kost me bergen energie, maar stoppen lukt niet goed. Ik daag mezelf wel uit, ik heb nu een pak koekjes in de kast liggen, maar durf het niet open te maken. De gedachte alleen al, maakt me angstig. Bang dat ik mezelf totaal niet in kan houden en alles in een keer opeet.

Die angst die blijft maar komen

Het is eigenlijk met al het eten wat op de verboden lijst staat. Een zak chips op het aanrecht zorgde laatst voor een complete paniekaanval. De oplossing? De chips vernietigen door er een halve fles chloor overheen te kieperen. Wist ik in ieder geval zeker dat ik het niet alsnog zou opeten.

Het is een soort van constante angst om mezelf te verliezen. Krampachtig vasthouden en mezelf onder controle houden, omdat de rest – mede door therapie – weer eens aardig opgeschud is. Ik geloof dat het beste is om me maar even neer te leggen bij het feit dat eten maar gedoe is nu en me daar niet te veel op te concentreren. Komst dan vast wel weer goed en wie weet zit ik binnenkort weer een reep chocola naar binnen te werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.