Als de liefde bijna altijd pijn doet.

Niemand kan zonder liefde, voor velen is liefde zelfs de zin van het leven. Maar als je een hechtingsstoornis hebt doet de liefde eigenlijk bijna altijd pijn, althans bij mij. Ik kan niet zonder, heb dat wel geprobeerd, zelfs zoveel mogelijk zonder vrienden en familieliefde, maar dat overleefde ik ook nauwelijks. En tegelijkertijd met liefde doet leven ook pijn, triggert het ook de hele tijd van alles. Angsten van verlating. Niet dat ik me niet kan verbinden, dat kan ik juist heel goed. Soms iets te goed en dan is het net alsof ik versmelt met de ander.

In schematherapie heb ik behoorlijk wat geleerd over mijn schema’s. Mijn primaire schema’s zijn verlatingsangst en emotioneel tekort.
In het kort: De schematheorie van Jeffrey E Young heeft als uitgangspunt dat schema’s het gevolg zijn van emotionele basisbehoeften die in de kindertijd niet zijn bevredigd. 1. Veilige hechting aan anderen en stabiliteit; 2. autonomie; 3. de vrijheid om uitdrukking te geven aan gerechtvaardigde behoefte en emoties; 4. spontaniteit en spel; 5 realistische beperkingen en zelfbeheersing. Door tekort aan deze emotionele basisbehoefte in de (vroeg) kinderlijke jaren ontstaan er 18 schema’s. Je kunt meer lezen over Schematherapie in dit artikel van Psychologie Magazine.

Mijn kernschema’ zijn verlating en emotioneel tekort. Deze schema’s worden getriggerd als er in mijn leven gebeurtenissen plaatsvinden die mij op een of andere manier herinneren aan traumatische gebeurtenissen in mijn kindertijd. Als er bijvoorbeeld weer een tekort dreigt te komen in die emotionele basisbehoefte. Als mijn schema verlating getriggerd word, schiet ik in mijn coping. Er zijn drie soorten coping voor elke schema: overgave, vermijding en overcompensatie. Bij het schema verlating kies je bij overgave bijvoorbeeld partners die zich niet kunnen binden en blijf je bij die partners. Bij vermijding vermijd je intieme relaties en bij overcompenseren klamp je je vast.

Mij zijn geen van die drie copingstrategieën vreemd als dit schema getriggerd wordt. Echter werkt een copingstrategie als self fulfilling prophecy en houd je hiermee het schema juist  in stand. Je kunt je wellicht voorstellen als je je helemaal aan iemand vast klampt dat iemand dan juist bij je weg gaat en hierdoor je schema verlating dus bevestigd wordt. ‘Zie je wel, iedereen verlaat me.’

Schema’s kunnen genezen worden door ander gedrag aan te leren. Niet in je oude gewoontes vervallen. Dat is hard werken. Voor mij tenminste. Toch ben ik ik vasthoudend en wil ik zo graag dat de liefde uiteindelijk niet meer pijn doet. Want zoals de schrijfster Griet op de Beeck altijd zo mooi zegt: “Liefde is alles, althans toch bijna…”

4 Comments

  1. mijn overcompensatie wordt in ieder geval getriggered door dit stukje.. wow, wat duidelijk uitgelegd! ik kom zoiets elke keer tegen in therapie- vandaag wederom heel duidelijk- aan het einde, na lang zwijgen (want vermijden), dreig ik toch ineens vanalles te durven vertellen terwijl de tijd dan juist om is. waardoor ik er hoe dan ook voor zorg -eerst door het zwijgen en daarna door het willen vertellen wanneer ik weg moet- dat mijn therapeut mij altijd in de steek zal laten. Ik ga je termen en uitleg eens loslaten op dit gegeven…. maar dan- hoe verander je dit… dankje! liefs!

    1. Dank je Avermin, voor je lieve en mooie comment. Door jouw comment las ik uw blog over liefdesangst. Dat raakte me, jij kan ook mooi schrijven zeg. En die dromen toch ook ik heb ook van dat soort dromen. Wat een hele belangrijke inzicht is wat ik geleerd heb ergens in mijn therapieën dat ik mijzelf te kort blijf doen. Niet opkom voor me zelf en ook niet zorg voor de liefde die ik nodig heb. Dat lees ik ook terug in jouw verhaal en als je het dan wel doet je ervoor schaamt.

      Dank je dat je me lziet, ik zie jou ook! Liefs

  2. Essy

    Hele mooie blog, Amena. Mooi om te lezen hoe je weet hoe je in elkaar zit en dat je zo helder hebt waar je het allemaal voor doet. Ik hoop dat je dat doel uiteindelijk bereikt. Je werkt er in ieder geval hard voor!

    Liefs,

    mij

  3. Zo herkenbaar dit! Zelf ook schematherapie gehad, maar de ‘genezing’ zie ik eerlijk gezegd niet zo … Ik ben van mening dat je altijd last blijft houden, vooral van die kernschema’s, en dat je je leven lang er tegen vecht door het nieuwe gedrag aan te leren en actief actueel te houden.

    Ik ben zelf niet in staat geweest om de terugval tegen te gaan. Ik vermoed dat dit komt omdat ik eigenlijk al jaren in een burn-out zit en vrijwel geen intrinsieke motivatie meer heb. Als de energie en motivatie er wél is, geloof ik voor 100% dat er vorm van ‘genezing’ (hoe je t wilt noemen) kan zijn.
    Ik wens jou heel veel succes met schematherapie, kennis is het halve werk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.