Bomen

Als alle bomen neer zijn

Langzaamaan teniet

Eigenlijk weet ik al heel lang niet meer wie ik eigenlijk ben. Wat van mij is. Wat mijn basis is. Waar ik energie van krijg en waar ik op leeg loop. Zo lang als dat ik mij kan herinneren, heb ik mij uitgegeven aan anderen. Voldaan aan de verwachtingen van anderen. Geleefd naar de grenzen van anderen. De leegte van anderen opgevuld met iets, wat dan ook, van mijzelf, ondanks mij zelf. Continu gegeven en ondergaan. Gevoelens lam gelegd om te kunnen conformeren. Alles voor de ander. Ook al ging het ten koste van mezelf. Deed ik mijzelf langzaamaan teniet.

Een leeg hart en een vol hoofd

De ‘les’ van conformeren en in stilte ondergaan werd mij al vroeg geleerd. Van mijn moeder. Zeg niet tegen je vader dat je het niet prettig vindt dat hij je aanraakt, hij bedoelt daar niets mee. Je zult hem alleen maar kwetsen. Ik werd destijds weggestuurd met mijn gevoelens en angsten. En eigenlijk werd het me nog kwalijk genomen ook. Spreek je niet uit, straks kwets je de ander.

Deze wrange loyaliteit maakt mij ziek in mijn buik als ik eraan denk. Het is het stuk waarvan ik weet dat het een van de grote blokkades in mij is, die mij weerhoudt om verder te kunnen. Het maakt me kapot van binnen. Want als ik mijn ouders afval, wat blijft er dan nog van mij over?

Hier ligt het gevoel van nooit goed genoeg. Het gevoel van het houden niet waard. De walging over mijn eigen weerspiegeling, mijn lege hart en volle hoofd. Dit probeer ik te compenseren met zeer streng zijn voor mezelf. Veroordelend, hoge eisen, en altijd strijdend tegen een eventuele ondertoon van zwakte. Als ik van de buitenkant maar goed ben, perfect ben, dan zien ze misschien niet dat ik van binnen niets voorstel.

Verlating

Ik heb altijd gevoelens gehad die te maken hadden met verlating, door de vroege lessen uit mijn verleden, aangevuld met latere ervaringen die daar vrolijk op voort borduurden. De gevoelens van het niet waard zijn, hebben gezorgd voor een bepaald soort mensen in mijn leven en daarmee ook meerdere bevestigende situaties, die het gat in mijn hart alleen maar groter hebben geslagen.

De laatste tijd wordt de angst voor verlating echter steeds erger. Ik ben zo verschrikkelijk bang om mijn man te verliezen. Dat hij verliefd wordt op een ander – een vrolijke energieke vrouw die positief in het leven staat. Ik zou het zelfs snappen. Ik denk dat de angst voor verlating ook zo groot is, omdat ik denk dat het de finale klap geeft op de overtuiging dat ik niet goed genoeg ben, liefde gewoonweg niet waard ben. En dat daarmee de betekenis om te leven ook weg is.

Mijn echo

Na meerdere vormen van therapie en EMDR, ben ik nu gestart bij de specialistische GGZ, omdat er sprake is van een vermijdende persoonlijkheidsstoornis en borderline. En van dysthymie. Afgewisseld met periodes van depressie en de wens om niet meer verder te leven. Lang leve groepstherapie, ik kom eraan. Hallo angst, wat gaat me dit brengen…ook al is de houvast die ik nu heb, een destructieve houvast, het is tenminste een houvast. Wat als ik dat laat gaan? Hoe moet ik verder met deze leegte binnen in mij? Dit verscheurende gevoel van zelfhaat. De constante overtuiging dat ik alleen maar faal in mijn leven. Wat moet er van mij komen? Ga ik ooit weer werken? Ga ik ooit weer meer lichtvoetig door het leven kunnen? Gaat mijn relatie dit overleven? Ga ik mij ooit weer kunnen openstellen voor intimiteit? Of überhaupt liefde?

Ik heb het gevoel dat ik door deze destructieve storm moet, dat alle bomen neer moeten en alle meren moeten opdrogen, waarna er pas weer nieuwe grond kan ontstaan. Nieuw leven kan ontstaan. Ik mijn wortels kan laten groeien en ze kan gaan voelen, diep kan laten aarden en pas dan kan gaan leven vanuit mezelf. Maar voor nu bevind ik mij in het oog van de storm en ik weet niet wanneer het ophoudt. Wanneer het is uitgeraasd. Ik kan alleen maar hopen op betere tijden, maar hoe lang nog?  Wanneer is de bodem van de put in zicht?

Ik roep en hoor alleen mijn eigen echo.

Lees ook:

  • Wegrennend hert

    Ik mag niet met 'ik' beginnen, dat is egocentrisch. Ik mag niet mijn diagnose benoemen, dan val ik mijn ouders af. Ik mag geen borderliner zijn, dan denken mensen dat ik gevaarlijk ben. Ik mag…

  • Meisjekijktinspiegel

    Volgens mij begin ik me langzaam te realiseren dat het niet weg gaat. Dat ik niet beter word, dat ik ermee moet leren leven. Dat ik moet gaan accepteren. Het gaat goed. Ik voel me…

  • Relationele persoonlijkheidsstoornis

    In het dagelijks leven worstel ik met aardig wat van de psychische klachten en problemen die de DSM rijk is, maar ik heb geen persoonlijkheidsstoornis toegekend gekregen. Een ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek” was het verste…

8 reacties

  1. Niet dezelfde diagnose, wel veel herkenning! Groepstherapie is fijn, eerst niet, wilde absoluut niet. Maar nu? De herkenning, het begrip, de inzichten… Ik wens je een leervolle tijd!

  2. Wat een mooie blog, Liefke. Bedankt voor het schrijven. Ik herken me erin.

    Heel veel succes in groepstherapie! Onwijs spannend, maar ik hoop dat het het waard gaat zijn, en je er uiteindelijk nieuwe grond gaat vinden/creëren om op te bouwen.

    Liefs, mij ♡

  3. Hier nog iemand die alleen geeft en pas ruimte neemt als alle grenzen ver overschreden zijn. Ik loop nu bij het NPI in Amsterdam. Gespecialiseerd in persoonlijkheidstoornissen. Nu 5 x geweest en het brengt me al veel.

  4. Lieve Naomi, Avermin, Vrouwtje Theelepel, Essy, Witte, Bewoordsel en Madelief: dank voor jullie reacties, bemoedigende woorden en betrokkenheid, dat betekent heel veel voor me. Veel liefs en een knuffel terug

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.