Alles went

Het is inmiddels aan alle kanten herfst. Iedere ochtend baan ik mij een weg door de gekleurde bladeren en met een natte jas thuiskomen is, in mijn beleving, eerder regel dan uitzondering. Om mij heen hoor ik mensen over hun herfstdip. Ik voel die weersafhankelijke dip niet zo. Ergens gedij ik wel lekker nu het weer in overeenstemming is met mijn eigen stemming. Druilerig, grauw, koud, kil, donker en stormachtig. Zo gaat het er in mijn hoofd al maanden aan toe. Nu het weer buiten ook een beetje depressief is, lijkt het alsof er, naast een horde bladeren, een soort rust over me heen valt. ‘s Zomers depressief zijn voelt zwaarder, omdat ik mezelf vaker verplicht me goed te voelen. ‘De zon schijnt, laat dan verdomme ook een beetje zon in je hart toe,’ denk ik dan. De zomer kent veel stemmetjes in mijn hoofd. Nu het contrast tussen het weer en mijn gemoedstoestand iets minder groot is, laat ik mijn depressie iets meer zijn. Het is niet dat ik mij minder erg of juist erger depressief voel, echt niet. Maar ze mag er nu zijn. En ik probeer te accepteren dat ik mij zo voel. Verzetten heeft geen zin. Vluchten ook niet. Wanneer ik van haar wegren, haalt ze me uiteindelijk toch weer in.

Ze zeggen dat alles went. Toch zijn er dingen waar ik nooit aan wennen zal. De dood bijvoorbeeld. Of vroeg opstaan. Maar zelfs het soms oorverdovende zwart in mijn hoofd lijkt met de tijd te wennen. Ergens beangstigt dat me. Ik bedoel: is het normaal om te wennen aan het feit dat ik me dagelijks tamelijk ongelukkig voel? Wanneer ik berichtjes krijg van vrienden met de vraag hoe het gaat, typ ik inmiddels automatisch woorden als: jawel, mwah, het gaat, niet zo lekker of simpelweg kut. Soms zijn er heus dagen dat ik een dikke vette ‘goed’ kan antwoorden. Maar het toegeven van mijn depressie begint normaal te voelen.

Het ‘nieuwe’ is eraf. Dat is ergens fijn, maar ook frustrerend tegelijk. Ik wil niet dat depressief zijn mijn nieuwe standaard van leven is. Dat is iets wat ik weiger te accepteren. Maar ik probeer wel te accepteren dat het nu gewoon even zo is. Ik geef me over, terwijl ik vecht. Het lijkt het ene uiterste lijnrecht tegenover het andere, maar het voel alsof het prima tegelijk kan. Een depressie moet je niet onderschatten, maar zeker ook niet overschatten. Ikzelf ben sterker. Vele malen sterker. Uiteindelijk zal ik winnen. Al voel ik dat niet altijd zo en ben ik de ongeduld zelve. Stapje voor stapje wordt het vanzelf weer lente. En met die wetenschap, mogen de blaadjes best nog even vallen…

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.