Alles goed?

Ik vind ‘Alles goed?’ tegenwoordig een enorme kutvraag. Allereerst is hij zo superdefinitief: met wie is nou ALLES goed? Er gaat toch altijd wel iets mis? Minder lekker geslapen, jeuk aan dat plekje op je rug waar je net niet bij kunt, ingegroeide teennagel, dode kat: gewoon die dingetjes waar je je niet te druk om moet maken, waarmee je gewoon voorwaarts door moet gaan. Toch?

Nee, natuurlijk niet toch. Je mag best klagen, zeker als je slecht in je vel zit, maar de vraag ‘Alles goed?’ laat daar geen ruimte toe. Hij is zo afgebakend dat je eigenlijk niet anders kunt dan zeggen ‘Ja prima, en met jou?’ Dat is namelijk ook het antwoord dat de meeste mensen verwachten. Ze schrikken zich kapot als jij ineens zegt ‘Nee, niet zo eigenlijk, ik ben superdepressief en zou nu het liefst in bed gaan liggen, mijn persoonlijkheidsstoornis geeft me geen rust en ik heb vandaag al vier keer staan kotsen want weet je wat ik ook heb? Boulimia. En hoe gaat het met jou?’

Dus dat deed ik dan ook maar niet. Met mij was altijd alles goed. Als ik zo vreselijk depressief, in de put, suïcidaal en moe was dat ik nauwelijks nog op mijn benen stond, dan “ging het goed, maar wel een beetje druk”. En daarna bracht ik het onderwerp gauw op die ander. Laten we het in godsnaam niet over mij hebben. Toen dacht ik dat ik dat deed omdat mensen het van me verwachtten. Maar ik verwachtte het van mezelf. Ik mocht niet klagen, niet zeuren, mocht vooral niet laten merken dat het met mij ook weleens niet goed ging (en op het laatst: dat het nooit meer echt goed ging). Ik bestond namelijk en was daarmee al zo’n enorme last en smet op de wereld, dat ik die moest compenseren door zo min mogelijk problemen te veroorzaken.

Dat is nogal een gedachte om doorlopend op je rug mee te torsen. Het verbaast me nu dan ook niks meer dat ik ruim een jaar geleden in een opname geknikkerd werd, want dat zat er al jaren aan te komen. Ik liep mezelf zo gigantisch voorbij dat ik, toen ik eindelijk eens stilstond, keihard ingehaald werd door alle shit die ik opzij had geschoven. Dealen we later wel mee. En toen werd later nu.

Inmiddels geef ik eerlijk antwoord op de vraag of alles goed met me gaat. Dan zeg ik dat het goed gaat, maar dat ik wel moe ben. Of dat ik even een wat mindere dag heb. Of dat het eigenlijk best wel lekker gaat vandaag. En in het begin vond ik dat doodeng. Wat nou als mensen weggaan als ik laat zien hoe ik me echt voel? Na fulltime therapie was dat zelfbeeld van mij een flink stuk beter, maar de reflexen zaten er nog steeds in.

Maar weet je wat nou zo leuk is? De mensen die het waard zijn, waarderen het juist als je eerlijk bent. En de mensen die om die reden weglopen, die kun je missen als kiespijn.

5 Comments

  1. Sterk stukje. De ‘Is alles goed’ schaar ik tegenwoordig onder ‘goedemorgen’ en ‘fijn weekend’. Het is inderdaad namelijk zelden bij iemand echt lekker ‘goed’. Dat ‘fijn weekend’, terwijl je je intens belabberd voelt vind ik ook zoiets. Sindsdien zeg ik altijd ‘goed weekend’, waarmee ik iemand wel alle goeds toewens, maar weet dat het leven niet altijd fijn hoeft te zijn.
    Knap dat je tegenwoordig eerlijk durft te zeggen wat je voelt. De goede mensen in je leven blijven echt wel over. De mensen die echt om je geven. Maar beter dat tijdig te weten toch? Lieve groet!

  2. Ja! Enorm herkenbaar dit! Ook ik ben van “met mij gaat altijd alles goed” naar eerlijk antwoorden gegaan, met dezelfde drempels die je hier prachtig beschrijft! Ik vraag zelf dan ook liever “Hoe gaat het met je?” en alleen als ik ook bereid ben om naar het antwoord te luisteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.