wandelend meisje

Alle dagen overleven

Ik lees de laatste tijd veel persoonlijke verhalen. In vele herken ik stukjes, stukjes die ik zelf ook heb, maar in ieder stukje gaat ‘t toch net even anders, of er ontbreekt wat.

Ik heb onder andere DSNAO, dat betekent Dissociatie Stoornis Niet Anderszins Omschreven. [Tegenwoordig noemt men dit AGDS, Andere Gespecificeerde Dissociatieve Stoornis, red.] Al zijn we in zekere zin wel ‘verder’ dan de NAO-versie. Er wordt echter bijna niet gesproken over mijn diagnose. Dat maakt ook niet uit, in zekere zin. Behalve op de momenten dat je formulieren in moet vullen of gesprekken hebt met instanties die iets laten afhangen van diagnose.

Ik ben voornamelijk bezig mijn dagen te overleven. Mijn lijst van trauma’s is lang, zowel in jaren als in hoeveelheid. Van die stukken uit mijn leven herinner ik mij maar delen, of voornamelijk bepaalde aspecten. Voel ik mij onveilig, dan ben ‘ik’ weg. Ik ben daardoor veel tijd kwijt en niet iedereen kent mij als dezelfde persoon. In mijn dagelijkse dingen voelt het vaak alsof ik toneel moet spelen.

De laatste periode is dit ook nog op een andere manier veranderd. Ik kan me tot bijna niets zetten. Ik vermijd veel, ik wil mijn ingewikkeldheden niet meer uitleggen. Het liefst kruip ik onder een deken en staar alleen maar voor mij uit, afgewisseld met heel erg veel janken, omdat ik niet anders kan. Maar als ik afspraken heb, onder de mensen ben, moet ik wel mijn happy face opzetten. Omdat wat ik mag laten zien, wat ik wil laten zien, wat ik kan laten zien en wat ik uiteindelijk laat zien, totaal verschillende dingen zijn. ​

Als ik zeg dat ik mij niet zo lekker voel, krijg ik ook vaak te horen dat er griep heerst, of juist geen griep heerst. Ondertussen verwacht iedereen dat ik wel mijn dingen doe, of eigenlijk verwacht ik dat mensen een verwachting van mij hebben en ben ik te bang om te kijken wat er gebeurt als ik iets niet doe. Iets waarvan ik verwacht dat de ander verwacht dat ik het toch wel doe of kan… Snap je het nog? “Want ja, je ben immers altijd ziek, ziek in je hoofd.” Helaas zijn er mensen die dit zo tegen mij zeggen. Voornamelijk uit niet kunnen begrijpen en irritatie dat ik nog steeds niet weer ‘normaal’ ben. Vroeger was je toch normaal? ​

De zorg is soms heel behulpzaam maar vaak een grote chaos. Met de jaren merk ik op alle vlakken achteruitgang. In de ggz, maar ook het somatische ziekenhuis en de huisartsenzorg gaan er inmiddels op achteruit. Door bezuinigingen? Politiek? Overheid? Ik ben veel in ziekenhuizen geweest. Sinds ik problemen met mijn benen heb, nu zo’n 15 jaar, hebben meerder artsen mij naar revalidatie verwezen. Maar ieder keer werd ik afgewezen, omdat ik psychisch ook problemen heb. Ze willen geen psychische noodtoestanden bij een revalidatietraject, krijg ik dan te horen. Nu zit er tussen psyche en lichaam wel een overlap, maar heel direct heeft het niet met elkaar te maken. En als ik zo veel pijn heb dat ik niet goed EMDR kan doen, kom ik nooit verder.

Met mijn problematiek hoor ik ook stemmen. De stemmen zijn misschien gedeeltelijk bekenden, maar dat durf ik aan mezelf nog niet toe te geven of volledig te bekijken. Dan komt er een klein meisje mij beschermen. Die ik af en toe opzoek, of beter gezegd toelaat, door me aan te passen, door bijvoorbeeld met lego te spelen, samen. Dat kan een soort rust creëren. Maar ik schaam mij er ook voor. Ik heb haar lange tijd genegeerd, toen ik er achter was gekomen dat zij niet echt is. Maar voor mij is zij net zo echt als ieder ander, en heel erg troostend. Misschien biedt zij mij meer troost dan een echt mens ooit zou kunnen.

Stemmen horen, beelden/mensen zien, is niet per se slecht of negatief. Zo lang er vrede is, in mijn binnen- en buitenwereld. Maar vrede is ook daar vaak ver te zoeken. Er is af en toe een burgeroorlog, of de leiders keren zich tegen het volk. Mijn interne wereld, mijn persoonlijke wereld, is niet veel anders dan de wereld hier op aarde. De gewone dingetjes zijn al zo’n worsteling, dat ik amper de dagen door kom. Het lijkt alsof het nooit ophoudt. Regelmatig word ik destructief naar mijzelf. Wat ik inmiddels al niet echt erg meer vind. Mijn lijf heeft zoveel schade, daar valt niets meer aan te verpesten.​

De laatste tijd ben ik bang voor de buren of voor de bezorgdheid van de buren. Er vallen zo veel tranen bij mij, af en toe krijg ik dan een bericht. Ze horen dat het niet goed gaat, en vragen of ik mezelf niet wat aandoe. Mijn angst maakt ook dat ik vlucht uit mijn huis. Ik zwerf avonden, nachten, weekenden buiten, het liefst ga ik naar een bos of een andere afgelegen plek, ergens waar niemand mij ziet of hoort. Uren in de kou, armen en benen volledig paars van de kou als ik dan weer in mijn huisje kom. De kou verdooft, heeft iets prettigs. Het weer opwarmen doet verschrikkelijk pijn, spieren verkrampen.

Maar binnenin mij blijft het nog veel langer koud. De winter, voor zo ver het winter te noemen is, mag voor mij dan ook nog eeuwig duren, de kou is mijn verdoving. Ik ben niet klaar voor warmer weer.

Lees ook:

  • Wat doe je als vroeger zich herhaalt en spreken verboden wordt? Wat doe je als het heden op het verleden begint te lijken? Wat doe je als je doods- en doodsbang bent om niet geloofd te worden? Wat doe je…

2 reacties

  1. Bewondering voor je eerlijkheid en ja leven met AGDS is vermoeiend. En ja helaas draait de maatschappij om presteren en om geld. Knap dat je kan spelen met het kleine meisje, dat vind ik zelf nog erg lastig. Maar onze kleine meisjes verdienen die aandacht wel ze hebben veel voor ons gedaan. Lees momenteel boek over Innerlijke zelfvervreemding van Janina Fischer. Gaat over dissocatie en depersonalisatie. Misschien kan het je helpen of je hulpverleners. Heb je een psycholoog die verstand heeft van vroeg kinderlijk trauma?
    Heel veel sterkte en je bent /jullie zijn waardevol en oké
    Jildou

    1. ik weet eigenlijk niet heel van wat mijn psychologe weet, ik ken haar nog niet zo lang door veranderingen in behandelteam, maar merk wel dat ze veel dingen weet over trauma en de gevolgen er van.
      het kleine meisje toelaten is ook heel lastig, althans om het te accepteren dat ze er is. maar zoveel gedaan voor ons, negeren is ook wat strijd op kan leveren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.