Alice in Wonderland

De afgelopen weken heb ik tegen deze afspraak opgezien. Ik heb een intake bij een GGZ-instelling. Ik zit in de trein en hoe dichterbij ik kom hoe zenuwachtiger ik word. Als ik zit te wachten probeer ik mezelf toe te spreken: ‘Het is niet raar dat ik het eng vind, ik kan dit, gewoon blijven ademhalen.’ De minuten lijken langer te duren tijdens het wachten. Ik kijk naar de mensen die zich bewegen door de ruimte. Luister naar de schoenen die geluid maken op de vloer.

Dan is het zover. Ik word gehaald en mag aan een groot bureau met computer gaan zitten. De tijd dat ze weg is om thee te halen gebruik ik om de ruimte in mij op te nemen. Een bureau met computer, drie stoelen, een kast, een plank met boeken, nog twee stoelen en een tafeltje met een doos tissues erop. Ongezellig en functioneel. Dan komt ze terug. Ik moet een lange vragenlijst beantwoorden. Het zakje waar mijn thee uitkomt verandert tijdens het eerste deel in een vliegtuigje. Via vragen over somberheid, depressie en manie komen we bij de vragen over zelfdoding. Als het moeilijker wordt vouw ik het theezakje uit en begin opnieuw. De tijd verstrijkt en zij klikt verder door de eindeloze reeks vragen. Ook schrijft ze af en toe iets op een notitieblok. Vragen over angst, psychotische klachten, dwanggedachten en dwanghandelingen volgen. Als de vragen nog moeilijker worden is het theezakje een propje geworden. En mijn woorden worden minder. Inmiddels zijn we beland bij dissociatie en trauma. Als ik de vragen over ADHD over mag slaan ben ik even opgelucht dat ik iets minder vragen hoef te beantwoorden.

Tussendoor stelt ze wat vragen over mijn verleden. En al die tijd vraag ik me af: ‘Is dit mijn leven? Ben ik het die dit zo voelt? Heb ik deze dingen meegemaakt?’ Als ze vraagt naar mijn pogingen om uit het leven te stappen val ik even stil. Ik probeer mezelf bij elkaar te houden, knijp nog harder in het propje in mijn hand en ontwijk haar blik. Ik kijk naar het resultaat van mijn gerommel met het stukje papier. Het voelt alsof dit niet mijn leven is maar dat ik naar dat van iemand anders kijk als in een film. Ik worstel met mijn woorden, een aantal blijven steken ergens tussen mijn brein en mijn mond, een paar willen naar buiten rollen, ik slik er weer een aantal in en dan gooi ik voordat ze weer kunnen verdwijnen de rest van de woorden er uit. Een moment ben ik verbaasd dat deze eruit komen. Ze besluit het onderwerp te laten rusten en gaat verder met de vragenlijst. Mijn gevoel van vervreemding blijft. We gaan verder met vragen over fysieke klachten. En nog meer vragen over het gezin waarin ik opgegroeid ben en mijn verleden. Dan is de tijd om en heb ik de eindstreep gehaald van dit gesprek.

Even later sta ik verdwaasd op de gang. Onderweg naar buiten kom ik langs het toilet. Ik loop naar binnen. Dit is een goede plek om mezelf bij elkaar te rapen, of in te storten, dat weet ik even niet meer zo goed. Ik sta te trillen en probeer de beelden in mijn hoofd van mij af te duwen. Tranen komen. Ik grijp mijn telefoon. Stuur berichtjes in de hoop dat het me houvast geeft. Al snel krijg ik een reactie. Ik weet mezelf zover bij elkaar te rapen dat ik weer in beweging kom en besluit naar huis te gaan. Dus loop ik het gebouw uit. De straat op, de zon in, huilend en overspoeld door alles wat er zonet gebeurd is. Ik zit weer in de trein. Ik ben misselijk en ben uitgeput. Ik wil alleen nog maar naar mijn ouders toe. Even niet alleen zijn. Rustig worden en het even niet allemaal alleen moeten doen.

De volgende dag word ik wakker en voel me beroerd. Mijn psycholoog helpt me om mijn verdriet even toe te laten. Mijn gevoel van vervreemding van mijn leven omschrijft ze als een ‘Alice in Wonderland’-gevoel.  Mensen uit mijn omgeving noemen mij dapper maar hebben geen idee hoe moeilijk het is. Hoeveel pijn het doet. Hoe ik het gevoel heb dat ik alles uit wil braken wat me zo misselijk maakt. Ik probeer te zien dat er dingen veranderd zijn in de afgelopen jaren. Dat ik niet alleen diegene ben die ik zie door alle vragen van de vorige dag. Dat ik ook gegroeid ben in de afgelopen jaren. Ik hoop dat deze moeilijke weg de moeite waard is en dat het me uiteindelijk verder zal helpen.

4 Comments

  1. Sae

    Wat heb je dit ontzettend mooi geschreven, wauw. Heel herkenbaar; de vervreemding, het sterk/dapper overkomen op de omgeving maar het ondertussen zo zwaar hebben. Ik hoop dat deze instelling je de hulp kan bieden die je nodig hebt! Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.