Wat al dan niet gebeurd is

Een tijdje geleden las ik in een oud dagboek: “Cosmic shoppinglist.” Het lijstje maakte ik op mijn 16e verjaardag en mocht bestaan uit niet-materiële wensen: “Een knuffel.” Ik bedoelde geen knuffelbeertje, maar een gewone alledaagse knuffel van een mens van vlees en bloed. Gewoon een knuffel. Van iemand. Ooit.

Tijdens therapie bespreek ik voor de zoveelste keer, en steeds met grote voorzichtigheid, een vaag gevoel. Over vage herinneringen uit mijn jeugd die geen echte herinneringen zijn. Meer een richting van denken die mij angstig maakt. ‘Angstherinneringen’ ben ik ze gaan noemen.

“Misschien is het WEL echt gebeurd” zegt hij. Zo had ik het nog niet bekeken; dat het wel echt zou kunnen zijn. Of belangrijker misschien: Niemand is ooit zo naast mij gaan staan. Niemand heeft kunnen zeggen “Ja, je voelt dit echt. Je gevoel is echt. Je gevoel mag er zijn.” En waar ik verwachtte dat een bevestiging zou leiden tot een diepere donkere afgrond, gebeurde het tegendeel; de hemel brak open in een oogverblindend licht. Een glimlach. Kracht en warmte. Er was iets gigantisch van mijn schouders gevallen.

Dat wat al dan niet gebeurd is doet er eigenlijk niet toe.

Wat er echt toe doet is dat er licht is gevallen op mijn grote geheim, mijn gevoel. Mijn grote geheim is geen optelsom van herinneringen die mij angstig maken. Mijn grote geheim is niet wat er wel of niet was. Mijn grote geheim is niet iets uit het verleden. Mijn grote geheim ben ik zelf. Het is de eeuwige hunkering naar het begrepen en gezien worden. Het verlangen naar troost. Een hunkering die ik al mijn hele leven probeer te stillen. Kostte wat het kost. Deze hunkering, dit verlangen, heeft er nooit mogen zijn. Het moest dus verborgen blijven.

Mijn leven lang heb ik mezelf wijsgemaakt dat ik de schuldige was; ik was zo afstandelijk dat ik mij niet wilde laten troosten. Mijn schuld. Ik hield altijd bewust allerlei emotionele gebeurtenissen achter. Mijn schuld. Ik moest mij schamen. Ik lokte het uit. Ik wilde niet dat iemand mij aanraakte en ik zocht geen contact. Ik gedroeg mij als clown, ik kleedde mij opzichtig, verloor mezelf in idolen en plaatste mezelf op onbereikbare rotsen. En oh ja, ik koos voor foute liefdes en liet alles en iedereen achter. Ik dronk teveel.

En: IK, ik heb de muur gebouwd tussen mij en mijn ouders. (Oh, mag het alsjeblieft binnenkort eindelijk eens niet over mijn ouders gaan?!)

Ik gok dat ik rond mijn derde levensjaar het muurtje haastig maar stevig heb gebouwd. En nu duw ik er voorzichtig steentjes uit. Er wordt meer zichtbaar. Er schijnt meer licht op mij. Maar achter het muurtje zie ik een leeuwenkuil. Ik loop hier een stevig muurtje af te breken dat middenin een leeuwenkuil staat! Een leeuwenkuil in een tornado, hoog in de lucht, omgeven door dodelijke muggen. En het stinkt er. En er loopt ongedierte in het donker. Hier. Hier loop ik een muurtje af te breken: “HEY! Jongens, dit is niet slim toch? Of wel?!”



Eergisteren heb ik de tafel waaraan ik mijn hele jeugd heb gegeten moedwillig in stukken gezaagd. Ik voelde mij extreem schuldig terwijl ik dit deed. Ik had gehoopt het agressief in stukken te slaan. Maar het werd netjes zagen. En al zagende besefte ik: “Ik heb de keuze om dit erfstuk kapot te maken. Het is nu mijn tafel. Mijn leven. En mijn toekomst: ik mag dit doen.”

6 Comments

  1. De angst die ik voel wanneer ik alleen al denk aan het verwijderen van dit muurtje, is enorm. dus ik neem de tijd om eerst nog door de kieren te gluren.

    Het viel mij op dat jullie allebei (@anne en @jolande) hetzelfde zeggen; ‘jij mag er zijn’. en hoewel ik dat meteen lieve woorden vind, begreep ik het eigenlijk niet. Maar na een aantal keer herlezen denk ik dat jullie hierop komen omdat ik schrijf over ‘mijn geheim, mijn gevoel’ en wat jullie proberen te zeggen is, dat ik dat ben… dat ik mijzelf als t ware verborgen heb.
    Dat ik misschien niet het muurtje af moet breken om dichterbij de ander te komen. maar om er zelf achter vandaan te komen.

    tnx. liefs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.