En dan de finale diagnose…

Aftakelen is erger dan de dood

Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen

De tweede, of derde nacht, ik weet het niet meer. Geen slaap. Vanochtend een paar uurtjes geslapen. Nouja, herbelevingen en zelfbeschadiging. Daarna een flinke epileptische aanval. Al een paar dagen krijg ik totaal geen voedsel meer naar binnen.

Vorige week ben ik vanwege mijn eetproblemen naar de huisarts gegaan. Ik kon niks meer binnenhouden, al het eten wat ik at gooide ik eruit. Ik kreeg geen voedingsstoffen meer binnen. Veel mensen vertelden me hoe erg ik was afgevallen. Mijn huisarts, gelukkig een hele lieve man, gaf me Nutricia, drinkvoeding en medicijnen om mijn maag en darmen op rust te brengen. Ik heb immers ook Prikkelbaar Darm Syndroom. Helaas helpen beide niet. De eerste dagen kon ik de drinkvoeding nog binnenhouden maar nu gooi ik dat er OOK uit. De weinige voedingsstoffen die ik binnenkreeg via de drinkvoeding zijn nu ook verleden tijd.

Ik probeer wel te eten maar eten smaakt naar as en ik gooi alles er uit. Niet omdat ik het wil maar omdat mijn lichaam dat doet. Geen voedingsstoffen, geen slaap, continu herbelevingen. Het maakt me gek! De afgelopen dagen heb ik al zo vaak suïcide overwogen. Mijn psycholoog en psychiater doen zo hun best om mij te helpen met mijn verzoek voor euthanasie door middel van de Levenseindekliniek maar het traject is te lang ben ik bang. Ik houd het simpelweg niet meer vol.

14 juli ben ik jarig. Dan word ik 29. Ik weet niet of ik het haal. Ik krijg binnenkort een rondleiding door het crematorium waar ik word gecremeerd. Ik wil alles zien. Ik ga het onderwerp niet uit de weg. Ik wil informatie, ik wil de oven zien waar inga en verbrand zal worden. Nieuwsgierigheid? Ja, ook dat. Het gaat binnenkort gebeuren. Ik steek mijn kop niet in het zand.

Ik wil zo graag euthanasie maar de aftakeling doet zijn werk nu té hard. Ik wil met gebogen hoofd afscheid kunnen nemen van dit leven. Dat kan nu al bijna niet meer. De dood is een kaDOODje. Ik ben er niet bang voor, ik ben bang voor het aftakelen….

Het is niet alleen de geest die niet meer wil maar ook het lichaam.

In Memoriam: Aurelia – @dsmmeisjes

Lees ook:

  • Ik-wil-dood-cocktail

    Ik wil niet dat het dit met me doet. Ik wil niet gaan van een ontspannen avond naar: "ik wil dood", door een goed bedoelde vraag. En ik wil helemaal niet dood, maar mijn gevoel…

  • Ik-wil-dood-dagen

    Trigger warning: Deze blog gaat in op suïcidale gedachten. Raadpleeg www.113.nl in geval van psychische nood. Soms sta ik op en begint mijn hoofd direct tegen me te praten. “Jij bent echt een stom rotwijf.”…

  • Narcose

    Denk jij wel eens aan zelfmoord en zoek je nú een luisterend oor? Neem contact op met 113. De grote dag was aangebroken. Als klein meisje was mijn oog al eens rechtgezet door middel van een…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.