meisje op een berg

Afstand nemen van vroeger

Ik blijf naar mezelf refereren als meisje, terwijl ik inmiddels een jonge vrouw mét keuzes ben. Herstel vraagt mij soms keuzes te maken die pijn doen en moeilijk zijn, maar achteraf wel het beste voor mij zijn. In de tot nu lange periode van behandeling en herstel leer ik mezelf steeds beter kennen en weet ik steeds beter wie ik ben en wie ik wil zijn. Wat ik niet ben en wat mij niet meer gelukkig maakt. 

Tijdens mijn MBT behandeling en individuele psychotherapie heb ik mijzelf leren kennen. Ik was iemand die van alles wat probeerde te zijn en op de vraag of ik wist wat mijn identiteit was? Ik had geen idee. Ik wilde zijn wat mijn ouders van mij verwachtten, wat gezellig was voor mijn vrienden en hoe ik het leukst gevonden zou worden.

Laatst stelde mijn psychiater i.o. de vraag of ik wist wat mijn identiteit was. Ik wist niet zo snel een antwoord maar de vraag hield mij bezig. Ik weet nu dat ik op mijn grenzen moet letten, dat ik meer introvert ben dan extravert. Dat ik een boek verkies boven uitgaan en dat ik diep van binnen altijd al wist dat ik hou van alleen zijn. Dat het altijd praten, altijd lachen alleen een façade was. Dat de zorg mij trekt, dat ik wel van iemand kan houden. Dat ik hartelijk en lief kan zijn maar dat aan weinig mensen laat zien, door de dikke muur van wantrouwen naar de wereld. Ik ben veel te hard en te kritisch naar mezelf. Psychotherapie leerde mij dat. Het verleden heeft zijn stempel op mij gedrukt. 

De kijk op mijzelf en mijn leven is veranderd. Hierdoor moest ik aanpassingen maken en afscheid nemen van een groot deel van mijn leven wat niet mee veranderde. Ik wil ook graag dat de goede eigenschappen worden gezien en niet alleen wie ik ben in mijn depressies. Ik nam afscheid van een vriendschap die mij veel heeft gegeven maar zo nauw met het verleden verbonden was dat het pijn deed en mij niet meer gelukkig maakte. Langzaam neem ik fysiek afstand van vroeger en het masker wat daarbij hoorde. Dat is de keuze die ik nu kan maken. 

Lees ook:

  • Ik ging mijn eerste therapiesessie in met een mengeling van hoop en wantrouwen. Hoop dat er een simpele oplossing zou zijn voor waar ik mee worstelde, een oefening, een pil, een antwoord. Wantrouwen omdat ik niet geloofde dat het antwoord…

    Hartjes en madeliefjes

2 reacties

  1. Dat is vast geen makkelijke keuze. Trouwens: Ik merk dat ik mezelf soms ook als ‘meisje’ bestempel, terwijl ik dat als dertiger echt niet meer ben. Maar om mezelf een ‘vrouw’ te noemen voelt zo oud ofzo…
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Nieuwe start

  2. Dit is heel herkenbaar… al vermoed ik dat ik me als 60’er nog steeds een meisje zal noemen en geen vrouw 😉 .

    Ik heb ondertussen, op mijn vijfendertigste, al een keer of 10 afscheid genomen van wie ik eens was, de vrienden die daarbij hoorden, het masker dat ik in die periode droeg. Een depressie sluit voor mij meestal een periode af. Het herstel is meestal een nieuwe start.

    In mijn theaterpand staat deze quote van Shakespeare:
    “All the world’s a stage,
    And all the men and women merely players;
    They have their exits and their entrances,
    And one man in his time plays many parts,”

    Goed dat je een rol afsluit. Op naar het volgende leven 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.