Afspraken (of eerder, hoe ik afspraken ervaar en meemaak)

Je spreekt iets af, je komt het na, je doet wat je hoort te doen en vervolgens ga je verder met het volgende. Dat is hoe het gaat in de ‘normale’ wereld en dat is wat de ‘normale’ wereld en alle mensen erin van mij verwachten. Het ding is enkel dat het voor mij niet zo simpel is als iets afspreken, iets nakomen en doorgaan. De afgelopen 2 dagen heb ik minstens 4 belangrijke dingen niet kunnen doen of nakomen; om de simpelste reden die je kan bedenken. Het lukte me niet. Maar waarom het me niet lukt is minder simpel dan de meeste zullen denken.

Voordat ik iets afspreek moet het goed gepland worden; 9 uit de 10 keer kan ik niet dezelfde dag dat je het vraagt iets af te spreken of doen, niet omdat ik niet kan of omdat ik het niet wil maar omdat ik anders enorm angstig wordt van mijn omgeslagen planning. Daarnaast, hoe goed ik dingen soms ook plan, mijn hoofd wil me nog wel eens in de weg zitten. En dit is het niet het soort in de weg zitten dat je kan laten verdwijnen met positief denken, alsof het magie is. Met dat mijn hoofd me in de weg zit bedoel ik dat ik uren lang psychotisch ben, vastzit in angst of denkpatronen, dat ik simpelweg me niet durf te bewegen (mijn record staat op 4 dagen lang in bed liggen, geen drinken, geen eten, geen wc bezoek, enkel statisch liggen, grotendeels wakker. Niet omdat ik het wou, maar omdat ik verder niks durfde) en soms dissocieer ik lang genoeg dat de afspraak al geweest is, maar ik nog thuis ben. Of ik kom terug in de werkelijkheid en ik ben heel ergens anders dan waar ik was voor ik de werkelijkheid verliet.

De meeste van mijn vrienden en familie hebben er begrip voor want ze weten immers hoe ernstig de situatie kan zijn. Maar soms is begrip niet genoeg, soms zijn ze teleurgesteld en ik snap dat het vervelend is dat ik mijn afspraken niet nakom maar ik vind niet dat je teleurgesteld mag zijn. Ik ben immers al teleurgesteld genoeg in mijn dag en klachten, daarnaast voel ik me al verschrikkelijk dat ik iets niet ben nagekomen want de planning is dan in duigen gevallen. Dus nee, je mag niet teleurgesteld zijn. Natuurlijk, je mag uiten dat je het vervelend vindt, je mag zelfs boos zijn. Maar teleurgesteld is geen emotie die je dan mag uiten. Want in principe zeg je dan dat je teleurgesteld bent dat ik mentaal ziek ben, dat je teleurgesteld bent dat ik niet kan winnen, ja godsamme ik ben zelf ook teleurgesteld dat ik niet kan winnen en je hebt geen idee hoe graag ik wou dat afspraken voor mij hetzelfde zijn als voor jou. Je spreekt iets af, je komt het na, je doet wat je hoort te doen en vervolgens ga je verder met het volgende. Misschien ooit, maar soms, soms heb ik geen energie om te vechten.

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.