Afscheid

In deze blog wordt geschreven over iemand verliezen aan zelfmoord. Bedenk voor jezelf of het verstandig is om dit nu te lezen of dat je dit beter op een ander moment kunt doen. Verkeer je in een crisis? Op www.113.nl zijn mensen die je verder kunnen helpen. 

Ik had net mijn eerste stagedag van het schooljaar erop zitten en kwam thuis om mijn moeder te vertellen hoe leuk ik het had gehad. Ik zette mijn fiets in de schuur, liep de keuken binnen, keek even of ik een berichtje op mijn mobiel had en zag net een sms’je binnenkomen van een onbekend nummer. Ik las het bericht vol ongeloof. De moeder van een vriend van me had me bericht dat hij de afgelopen nacht een eind aan zijn leven had gemaakt. Een gevoel van leegte vulde zich daarna met een enorm gevoel van verdriet.

De eerste drie dagen kon ik alleen maar huilen. Het gemis was enorm. Tegelijkertijd was het moeilijk om te geloven dat hij er niet meer is. Het voelde alsof hij me zo weer op zou bellen, zoals hij geregeld deed. Maar nee, ik zou nooit meer een telefoontje van hem krijgen. Ik zou nooit meer lachen om de grapjes die hij constant maakte. Ik zou nooit meer kracht kunnen halen uit zijn bemoedigende woorden wanneer ik het moeilijk had. En het ergste, ik zou hem nooit meer kunnen zien, nooit meer met hem kunnen lachen of hem een warme knuffel kunnen geven. In één klap werd een belangrijk iemand me van me afgenomen.

De dagen die volgen waren lastig. Iedereen ging gewoon verder met het leven, maar voor mij stond de wereld even stil. Ik wilde helemaal niet verder met het leven, ik kon alleen maar denken aan hem. Ik probeerde het normale leven op te pakken, maar het gemis was enorm.

Zelfmoord plegen, dat is hoe anderen het noemen. Ik zou eerder zeggen: sterven van verdriet. Hij wilde niet dood, maar hij wilde dat alle pijn zou stoppen en zag geen andere uitweg meer. Hij wilde rust, rust in zijn hoofd. Jaren had hij gevochten, nu vond hij het wel genoeg geweest.

Een week na het overlijden was de crematie. Op de muur stond groot een foto van hem geprojecteerd, een foto van hem met een brede lach. Het liedje ‘Perfect’ van Ed Sheeran stond op, dat was één van zijn favoriete nummers. Zodra ik, samen met twee andere gemeenschappelijke vriendinnen, de zaal binnenliep, barstte ik in tranen uit. Het voelde nu zo definitief, hij is er niet meer. De dienst was heel mooi, precies zoals hoe hij het wilde. Niet in het zwart, maar juist in het blauw en in de kleuren van de regenboog.

We moeten verder met het leven, dat is ook wat hij had gewild. Het is zwaar, wetende dat hij niet meer op deze wereld is. Gelukkig hebben we veel mooie herinneringen aan hem. Herinneringen die nu nog veel meer waard zijn dan dat ze al waren. Hij zal dan ook altijd bij ons in gedachten blijven en zolang hij in onze gedachten zit, is hij toch nog een beetje bij ons.

Rust zacht.

4 september 2018

3 Comments

  1. Dit is zo herkenbaar: Hij wilde niet dood, maar hij wilde dat alle pijn zou stoppen en zag geen andere uitweg meer. Hij wilde rust, rust in zijn hoofd. Jaren had hij gevochten, nu vond hij het wel genoeg geweest.

    Verschrikkelijk wat je doormaakt, sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.