Afscheid van mijn behandelaar

Hier zit ik dan. Een beetje lamgeslagen, ontevreden en onwetend. Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn behandelaar. Ze gaat fulltime bij de crisisdienst werken en weg bij het FACT-team. En dus ook weg als mijn behandelaar.

Ik heb al enkele keren afscheid moeten nemen van behandelaren. Bijna elke keer zag ik er tegenop. Maar nooit eerder heeft het zoveel met mij gedaan. Onderweg naar huis sprak ik een spraakbericht in naar een vriendin. Toen ik het terug luisterde kon ik aan mijn stem achteraf al horen wat er aan zat te komen. Ik kom thuis, open Instagram, begin te praten. En breek. De tranen rollen over mijn wangen.

De volgende ochtend, deze ochtend, bekijk ik de filmpjes nog eens. Ik besluit ze op te slaan. Als bewijs aan mezelf dat ik geen gevoelloos monster ben. Want dat denk ik nogal eens. Over het algemeen voel ik namelijk niet. Ik kan rust ervaren in mijn hoofd, of juist chaos en suïcidaliteit, maar nooit echt een emotie. En nu was er puur verdriet.

Verdriet omdat ik achterbleef. Omdat er iemand, waaraan ik gehecht was, wegging. Mij in de steek liet. Huilend bel ik een vriendin op. Hortend en stotend komt er uit wat er aan de hand is. “Ga schrijven” zegt ze. Dus dat ben ik gaan doen. Een lap tekst komt er uit. Verzameld in zinnetjes van twee. En het raakt een kern. Ik ben bang om alleen achter te blijven.

Ik stuur de tekst, genaamd breinkots, door naar de behandelaar van wie ik zojuist afscheid heb genomen en ga slapen. Drie uur in de nacht –  ik word wakker, zie dat er een mail is van mijn behandelaar. Gauw open ik hem en lees hem vluchtig door. Nee, denk ik, hier moet ik de tijd voornemen. Opnieuw. Rustig lees ik de mail en als ik aan het eind kom stromen de tranen weer over mijn wangen. Precies de juiste woorden. Ze zit altijd goed. Huilend val ik weer in slaap.

Onwetend ben ik nu. Van wat komen gaat en wat ik kan verwachten. “Wie gaan mij nog meer verlaten” is een vraag die ik mezelf vandaag veel stel. En eerlijk? Ik weet het niet. Wist ik het maar.

Inmiddels is het twee dagen later en voel ik er rust bij. Het is niet erg dat ik me gehecht heb, dat is volkomen normaal. Dit is weer een mooie leerervaring voor me geweest en ik heb er veel uit kunnen halen. Voorlopig hebben we binnen de behandeling dan ook genoeg om over te praten.

Lees ook:

  • goodbye friends

    Met lood in mijn schoenen ging ik op weg naar Dordrecht vanuit de crisisafdeling. Op weg naar het afscheid bij mijn behandelopname. Van 7 december tot 25 april heb ik daar gezeten, dus ongeveer 4 maanden. In die 4 maanden…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer