Afscheid van mijn psychologe

Anderhalf jaar geleden, begon ik voor het eerst mijn behandeling met mijn psychologe. Ik vond dit doodeng. Vanwege niet zulke goede ervaringen in de hulpverlening was deze stap enorm moeilijk. Bij het eerste gesprek met deze psychologe voelde ik warmte en veiligheid, iets wat ik juist totaal niet ken vanuit mijn jeugd. Ik was in de war, het voelde fijn om bij haar in de kamer te zijn. Desondanks kon ik niet goed praten over mijn gevoelens en gedachten vanwege een enorme blokkade en muur die ik al jaren heb opgebouwd. Ze bleef proberen om er door heen te komen, ze probeerde steeds andere technieken.

Na een jaar begon ik haar te vertrouwen en me ook aan haar te hechten. Iets waar ik ongelofelijk bang voor was. Maar het hielp om te kunnen delen. Ik maakte eindelijk stappen, verbrak een paar patronen en was op de goede weg. Een tijdje later had ze een vervelende mededeling: ze had een andere baan. Ook al ging er van alles door me heen op dat moment, ik voelde nog even niets. Ik wilde haar niet verliezen, en dan bedoel ik niet als behandelaar, maar in de loop van de tijd ben ik me aan haar gaan hechten alsof zij mijn moeder is. De perfecte moeder, en ik het perfecte kind. Zo voelde het voor mij. En eigenlijk voelde dat al zo sinds dag één, alleen wou ik er totaal niet aan toegeven. Ik heb deze band altijd erg bijzonder gevonden, hoe ze aan het vechten was voor mij, hoe warm en lief ze kon kijken. Het liet me speciaal voelen, maar ik had altijd in mijn achterhoofd ‘je bent gewoon een cliënt, niets meer en niets minder’.

De dag van het afscheid brak aan. Ik had een kadootje voor haar gemaakt. Een kartonnen doosje volgeplakt met plaatjes en teksten die toepasselijk waren in onze therapieperiode. In het doosje zat nog een brief, met veel dankbaarheid naar haar toe en dat ik haar enorm ging missen. Ik was heel zenuwachtig de dag van het afscheid. ‘Wat vindt ze van mijn kado?’ ‘Wat gaan we doen?’ ‘Hoe gaan we dit doen?’ .

Daar zaten we dan tegen over elkaar voor de laatste keer. Ze had gelukkig al wat dingen bedacht voor deze dag. Alleen kon ze niet kiezen welke van de drie ideeën we gingen doen. Dus deden we ze allemaal.
Als eerste wou ik graag mijn kado aan haar geven. Toen ze het doosje zag, begon ze al met tranen in haar ogen te zeggen hoe ongelofelijk lief en mooi ze het vond. Ze maakte het doosje open en begon de brief te lezen. Ze was ontroerd, en de tranen vielen naar beneden. Ze sprong van haar stoel en vloog in mijn armen en we knuffelden. Na even bij te zijn gekomen, gaf ze mij een schatkistje dat ze ooit van haar oom heeft gekregen en altijd overal mee naar toe verhuisde. Ik mocht het schatkistje vullen met belangrijke teksten en reminders aan mezelf, en mocht deze hebben. Wauw, wat vond ik dit een bijzonder gebaar.
Idee twee was dat ik een kaartje mocht uitkiezen en daar iets op mocht schrijven aan mezelf. Wat ik mezelf wens en waar ik nu sta. Dat kaartje neemt ze mee naar huis en stuurt ze over een paar maanden op.
Idee drie heeft mij het meeste gedaan. Ik mocht op een A4’tje allemaal dingen opschrijven die ik vanaf die dag los wou laten, en dat A4’tje gingen we verbranden in de garage. Toen het papiertje na lang proberen eindelijk goed brandde, pakte ze me vast, deed stevig een arm om me heen en ik bij haar, kijkend hoe al mijn woorden langzaam wegbrandden. We bleven staan tot er niets meer van over was, arm om arm. Toen hij weg gebrand was, stampte ze er nog even op. En omhelsde ze me voor de laatste keer stevig.

Het was een mooi afscheid. En ze heeft voor altijd een plek in mijn hart en gedachten. Voor nu doet het nog heel veel pijn. Het moment dat ze wegliep voelde alsof mijn moeder mij verliet. Ik verlangde zolang naar warmte en liefde op deze manier. En nu is het voorbij. En dat doet pijn, heel veel pijn.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.