Afgekeurd en nutteloos? Ik dacht het niet!

“Wat doe jij voor werk?”
Bam, steek in mijn maag.
“Ik heb geen werk, ik ben afgekeurd.”

Eerlijkheid

Tegenwoordig zeg ik het eerlijk. Waar ik in het begin nog een verhaal er van maakte, zeg ik nu gewoon hoe het is. Het voelt meteen als een afkeuring. Een afkeuring vanuit de maatschappij.
Maar je bent nog zo jong, ik zie niks aan je. Hoe kan jij dan afgekeurd zijn?

Het voelt alsof ik nutteloos ben voor de maatschappij omdat ik niet werk. Ik verdien geen geld. Gelukkig krijg ik wel een uitkering. Ik kan er net aan van rond komen per maand. Maar doe ik dat zelf? Nee, dat doe ik met hulp van mijn omgeving. Het is dat ik een onwijs lieve vriend heb. Zonder hem had ik het echt niet elke maand kunnen redden.

Ik probeer netjes mijn rekeningen te betalen. Zorgverzekering, telefoon, gemeentelijke heffingen. En dan komt ook nog even de belastingdienst om de hoek kijken. Of ik bovenop het bedrag wat ik al maandelijks af sta van mijn uitkering nog eens even ruim €200 extra wil betalen. Ze vinden het niet genoeg.
Nederland is er op berekend dat je werkt. Maar wanneer je door een chronische ziekte of chronische psychische problemen niet kan werken lijkt Nederland nog steeds zijn ogen te sluiten. Je woont samen, dan betaalt je partner toch gewoon alles voor je? Maar daar zit ook een keer een maximum op.

Ben ik dan echt nutteloos?

Ik voel mij nutteloos, nutteloos voor de Nederlandse maatschappij. Maar ben ik dat ook? Nee dat ben ik zeker niet.
Ik doe vrijwilligerswerk, veel zelfs. Ik ben vrijwilliger bij Ajax en bij onze plaatselijke voetbalclub. Ik ben deelnemer bij een bedrijf wat appeltaarten maakt voor bedrijven en particulieren. Ik ben betrokken bij een Sinterklaas-stichting waar ik 3/4 van het jaar mee bezig ben en in november helemaal los mee ga. Ik ben elk jaar vrijwilliger bij Homerun en Homeride voor het Ronald Mcdonald Kinderfonds. Ik ben bloeddonor en stamceldonor. En tegelijkertijd ben ik ook al bijna 8 jaar bezig om mezelf op de rit te krijgen en te houden.

Al deze dingen betekenen veel voor mij. Kosten mij tijd en energie. En al deze dingen geven mij energie. Toch jammer dat de Nederlandse maatschappij dit niet ziet. Dat het nog steeds als zwak gezien wordt als je een uitkering hebt. En ondanks dat ik zo veel dankbaarheid ervaar voor alle dingen die ik doe, doet het soms veel pijn als ik weer allemaal rekeningen binnen krijg. Het besef dat ik alleen werk doe waar ik dankbaarheid voor krijg en geen geld.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!