medicatie

Afbouwen van medicatie

In mijn eerdere blogs vertelde ik over mijn ECT-behandelingen en drie maanden later de verhuizing van mijn crisisplek in naar een groot appartement, waar ik heel erg lang naar uitgekeken heb. Het was spannend maar ook stressvol. Toch voelde ik mij in januari, twee maanden later, goed genoeg om psychiatrische medicatie af te willen bouwen. Dit zou opnieuw gebeuren met een klinische opname. Alles werd thuis geregeld door mijn ouders en als ik terugkwam, zou er weer begeleiding aan huis krijgen.

Ik zou een aantal soorten medicatie afbouwen in zeer korte tijd. De eerste twee weken gingen goed en daarna begon ik snel lichamelijke klachten te krijgen zoals rillen, stroomstootjes, totaal rusteloos, misselijkheid, duizeligheid, oorsuizen, zwart wit zien, licht in het hoofd etc. Ik wist niet wat er met mij gebeurde. Maar ja, volgens de arts kon het erbij horen. Na ruim vijf weken mocht ik naar huis, echter voelde ik mij totaal lamlendig.

Thuis had ik de hoop om snel te herstellen. Dat werd het ook niet. Ik lag weken alleen maar op de bank en ik was tot bijna niets in staat. Mezelf aankleden en opfrissen sloeg ik soms over. Gelukkig had ik de begeleiding aan huis elke dag. Door deze fysieke en ook mentale klachten, zoals depressiviteit of somberheid, had ik geen interesse meer voor de wereld om mij heen.

Met de psychiater van het ggz-fact-team heb ik gepraat over waarom ik mij al zó lang verschrikkelijk voelde. Hij zei dat het heel lang kon duren met een zeer verslavend middel dat iemand al jaren gebruikt en waar het lichaam aan gewend is geraakt. Het middel raakt maar heel erg langzaam uitgewerkt in je lichaam. Hij begreep niet dat dit middel bij mij zo snel was afgebouwd. Sinds vandaag bouw ik langzamer af en duim ik dat het eindelijk beter gaat!

Ik heb wel een waarschuwing voor iedereen die al lange tijd medicatie slikt en dit wil gaan afbouwen: doe dit niet te snel en stop zeker niet ineens. Ik dacht zelf dit ook aan te kunnen, maar ik heb mij zes weken zwaar ziek gevoeld. Het leek alsof ik van de drugs moest afkicken. Ik probeer de hoop te houden door elke avond te denken: als ik morgen wakker word dan gaat het écht beter.

Mijn advies: doe het altijd onder toezicht, dit hoeft niet in een kliniek maar kan ook ambulant. Pas toen ik echt gestopt was met de medicatie, kreeg ik alle ontwenningsverschijnselen. Het ligt er natuurlijk ook aan hoe jouw lichaam reageert. Het kan zijn dat ik gevoeliger reageer omdat ik ASS heb, werd mij verteld.

Bereid je heel goed voor van tevoren zodat je weet wat er eventueel kan gebeuren. Maar voor mij: dit nooit meer zo rigoreus, dat heb ik er wel van geleerd.

Verder houd ik mij staande in de wereld door psychische onderwerpen bespreekbaar te maken. Ik ben onder andere deelnemer van een buurthuis voor mensen met en zonder psychiatrische beperking en ik hoop snel iets te kunnen doen. Ook daarbuiten heb ik contact met mensen, ook via internet, en dat is heel waardevol.

x

Boekentip van dsmmeisjes

In Even slikken gaan psychiater Christiaan Vinkers en apotheker Roeland Vis in op de geschiedenis van depressie. Worden we inderdaad steeds depressiever en klopt het dat we meer en meer antidepressiva gebruiken?