ADHD…?!

Ik hoor de potloden, pennen en kuchjes. Ik zie de auto’s op straat voorbij rijden, lees de posters aan de muur en kijk naar de klok. En dan moet ik tegelijkertijd ook nog naar jouw uitleg luisteren. Dat kan toch niet?! Ik weet welke schoenen je gisteren aanhad en dat je riem vorige week een beetje scheef zat, maar wat je zojuist vertelde…. Al sla je me dood!

Op de basisschool was ik kletserig en had ik er moeite mee om op mijn beurt te wachten voor ik iets zei. Wat scores betreft hoorde ik bij de top van de klas en ik denk dat dat er mede voor gezorgd heeft dat mijn gebrek aan concentratie niet veel problemen op leverde.
De derde klas van de middelbare school werd echt een keerpunt. Ik begon zelf steeds meer last te krijgen van mijn (lichamelijke en vooral ook geestelijke) drukte, mijn korte concentratieboog en impulsiviteit. Ik miste erg veel van de stof die in de klas behandeld werd en kreeg daar bovenop veel commentaar van docenten.
Als ik op de gang mocht / moest werken ging het beter en dat deed ik dan ook graag. Ik probeerde ook bij docenten aan te geven dat die rust me hielp en ik er zelf vooral ook veel last van had, maar dit werd (door de meesten) niet gehoord. Ik was lastig en moest me aanpassen, hun les niet verstoren. Ik baalde zelf meer en meer van het niet gewoon mee kunnen doen en had het gevoel dat veel docenten me niet begrepen, maar vooral uitkotsten. Mijn resultaten gingen achteruit en ik ging met steeds meer tegenzin naar school.

Ik herkende destijds veel in wat ik las over ADHD en heb ook wel eens dat balletje voorzichtig opgegooid. Ik was niet gewoon een lastig rotkind, ik wilde dit ook niet. Sterker nog ik had er zelf het meeste last van. Maar als je maar vaak genoeg kritiek krijgt en men blijft zeggen dat je maar gewoon ‘normaal’ moet doen, dan ga je het uiteindelijk geloven.

Na ruim tien jaar ‘alleen’ worstelen leerde ik tijdens mijn opname een medecliënt, die ik inmiddels een goede vriendin kan noemen, kennen met ADHD. Weer kwam die herkenning. Beetje bij beetje heb ik met haar mijn twijfel besproken. Zij, als ervaringsdeskundige, kon dat in mijn geval heel goed plaatsen. Haar erkenning en steun hebben er mede voor gezorgd dat ik uiteindelijk op mijn 26e (weer) de moed verzamelde om het aan te kaarten. Met steun van mijn hoofdbehandelaar volgde er een uitgebreid onderzoek: vragenlijsten, twee keer 2,5 alleen in gesprek en een keer 2,5 met mijn moeder samen.
Enkele weken geleden volgde de uitslag. Om een heel lang verhaal kort te maken werd mijn vermoeden (eindelijk) bevestigd: ik heb ADHD.

Opnieuw kwam er twijfel of eigenlijk meer verwarring. Van de ene kant was ik opgelucht dat ik het al die tijd bij het juiste eind had gehad, dat ik niet zomaar een rotkind was, dat ik het echt niet expres deed. Van de andere kant was er angst en verdriet. Angst om wat dit nou eigenlijk werkelijk betekende voor mijn toekomst. Is dit een beperking? En verdriet om de onzekerheid en pijn die ik jarenlang voor mezelf heb gehouden uit schaamte en uit angst dat de anderen met hun kritiek toch gelijk hadden.

Ondertussen heb ik het geaccepteerd en vallen er veel puzzelstukjes op zijn plek. Een deel van mijn onzekerheid en mijn dwangmatige trekken komen voort uit de ADHD en het gebrek aan erkenning daarvan. Ik vraag me dan ook regelmatig af wat er gebeurd was als het tien jaar geleden gediagnosticeerd was. Was me dat dan bespaard gebleven? Of was ik misschien nog te jong en had ik er toch niet mee om kunnen gaan zoals ik dat nu doe? Ik zal het nooit weten..

Wat ik wel weet is dat de diagnose nu wel op een positieve manier bijdraagt aan mijn zelfbeeld. Ik ben niet vervelend, onuitstaanbaar en irritant, bij mij werken sommige dingen gewoon net wat anders. Ik ben volop aan het ontdekken op welke manier het voor mij wel ‘oké’ is en daarin heb ik nu ook ‘hulp’ van medicatie. Wat men ook beweerd over het makkelijk diagnosticeren en vervolg voorschrijven van medicatie: Mij helpt het echt. Ik durf zelfs best te zeggen dat het een wereld van verschil is!

De volgende stap voor mij wordt het omdraaien. ADHD heeft ook positieve kenmerken. Die wil ik graag gaan ontdekken. Misschien dat het zo nog ooit een verrijking wordt, in plaats van een beperking.

3 Comments

  1. Heel herkenbaar Wendy. Als ze mij op mijn 12e gediagnosticeerd hadden, had ik niet geluisterd. Op mijn 22ste ook niet. Ook de zoektocht naar wat dan wel oké is is mij bekend. En hoe erg die medicatie, die nooit echt schijnt te werken, echt schijnt te werken.

    En wat onze trekjes ook zijn, uiteindelijk blijkt geen van ons een ‘rotkind’;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge