Achterdocht

Ze houden je in de gaten. Ze hebben verborgen camera’s opgehangen om je in de gaten te houden. Je wordt achtervolgd. Ze houden je laptop en telefoon in de gaten. Ze horen alles wat je zegt. In je kleding zitten microfoontjes of chips om je in de gaten te houden. Iedereen is tegen je. Ze maken samen een bondje tegen je. Iedereen heeft verborgen bijbedoelingen om jou te benadelen. Pas op, je wordt in de gaten gehouden en ze gaan je een keer te grazen nemen.

Dit is hoe mijn hoofd denkt. Regelmatig bedenk ik hele theorieën over hoe mensen tegen mij samenspannen. In die theorieën werken mensen die elkaar niet of amper kennen, samen om mij te benadelen. Ze hebben het op mij gemunt. In mijn theorieën worden illegale dingen niet geschuwd. 

Iemand heeft verborgen camera’s in mijn kamer geplaatst. Ik heb ernaar gezocht, kan ze niet vinden, maar weet toch dat ze er zitten. 

Met illegale en verborgen applicaties worden mijn laptop en telefoon in de gaten gehouden. M’n telefoon voelt nog iets veiliger, maar op m’n laptop zit zeker iets om me in de gaten te houden. M’n therapeut neemt gewoon stiekem alles op wat ik zeg.

Nou ja, dat soort dingen.

De angst om in de gaten gehouden te worden, is er voornamelijk als ik op plekken ben die veilig zouden moeten voelen. Echter, soms komt die angst ook in de publieke ruimte. Dan fiets ik langs het spoor en ben ik bang dat er in de bovenleiding camera’s verborgen zitten om mij in de gaten te houden. Of ik loop door de stad en ben bang dat iemand me achtervolgd.

Oftewel, ik ben hoegenaamd altijd alert op pottenkijkers. Overal is gevaar. Het voelt alsof ik overal en te allen tijde in de gaten gehouden, bekeken en afgeluisterd kan worden. Een keer gaan ze toeslaan, ik weet alleen niet wanneer en waar ze me op gaan pakken. Maar een keer komt de klap.

Als ik er heel rationeel naar kijk, kan ik bedenken dat het niet waar is. Als je aan me zou vragen of wat ik van deze achterdocht vind, zou ik zeggen dat ik weet dat het wel waar is en dat ik weet dat het niet waar is. Die twee stemmen zijn er tegelijk. Gelukkig kan ik meestal ook de stem dat het niet waar is bedenken en daarmee mijn achterdocht wat relativeren.

Wat me daarnaast helpt, is om te accepteren dat er in mijn kamer camera’s hangen. Ja, ze zijn er. Nee, ik kan er niets aan doen, want ik kan ze niet vinden. Dus moet ik me erbij neerleggen. Dit geeft wat rust, want zo hoef ik niet telkens de strijd in m’n hoofd aan te gaan met enerzijds de achterdocht en anderzijds de gezonde en rationele volwassene.

Heb jij last van achterdocht?

Lees ook:

  • meisje kijkt over haar schouder

    “Leuk om elkaar weer gezien te hebben!” zegt een vriendin tegen me. Bij zo’n op het oog onschuldige opmerking slaat mijn hoofd op hol. Ik geloof niet dat die vriendin het meent. Nee, ze zegt die alleen maar omdat het…