duikende vrouw

Achter de wolken, diep in de zee

Na jaren in de schaduw van mijn depressie te hebben gehangen, besloot ik dat ik het verdien om een beter leven te leiden, de touwtjes in handen te nemen en bewuster te gaan leven. Ik wist niet wie ik was, terwijl ik dacht het allemaal zo goed te weten. Maar telkens als ik dacht dat ik het allemaal wel wist, kwam ik erachter dat ik eigenlijk helemaal niks weet! Ik ervoer alleen maar drama en kon niet genieten van de mooie dingen, ook al was dat altijd wel een optie. En dat is niet erg, want negatieve dingen gebeuren gewoon.

Maar belangrijker is: hoe ga je ermee om? Zonder enige aanleiding kon mijn intuïtie mij met zekerheid vertellen dat ik daarbij de enige ben die dit in de hand heeft, ook al laat mijn ego me soms denken van niet. Mijn geest houdt mij continu voor de gek met al die sporadische gedachten. Waar komen ze vandaan? Uit wetenschappelijke onderzoeken is gebleken dat gedachten simpelweg reflecties — een soort van schimmen — van je geheugen zijn, die samen nieuwe suggesties weergeven om te ontwikkelen tot een nieuwere versie van jezelf. Nu bevatten deze suggesties een legio aan keuze. Het is aan jou of jij jouw focus legt op de negatieve gedachten, of kies je misschien wel voor positieve? “Ja, dat zal wel zo wezen, maar ik heb dat toch helemaal niet onder controle!”

Wacht eens even!? Controle? Waar ben je bang voor? Dat je de controle verliest? Maar wat als die controle er nooit echt is geweest? Wat als het leven je gewoon overkomt? Is dat dan erg? En waarom dan? Waar komt die angst vandaan? En waar wil ik heen? Het enige antwoord zit in mijzelf. Ik ben de enige die alle antwoorden voor de unieke ik weet. Niemand anders. Diep vanbinnen, in de stilte die soms zo eng lijkt, maar eigenlijk heel vredig is… daar in de diepte kun je duiken. In die grote oceaan… zo diep als je kunt, duik je naar de bodem. Het is pikkedonker, je bent blind en je tast met je handen de omgeving af. Het is eng om niet te weten wat je te wachten staan. Maar is dat erg? Maakt dat uit? Je bent hier, toch? Nu, in dit moment? Dat ben je altijd al geweest. Je hele leven al. Vanaf het moment dat je geboren bent, leer je nieuwe dingen en ervaar je het onbekende. Dus waarom in je hoofd terug gaan naar het verleden, naar momenten die je al hebt beleefd, ook al kunnen deze niks meer voor je betekenen? Of waarom te veel in de toekomst kijken als je weet dat het een illusie is, omdat het nog nooit eerder is gebeurd? Wat blijft er dan over?

Jij… hier, nu, in dit moment. En dat zal altijd zo zijn, oneindig tot in de eeuwigheid… naar de maan en daar voorbij. Blijf bij jezelf, in het moment en verlies je niet in je hoofd, in de tijd… tijd is ook maar relatief. Een concept verzonnen door onze gedachten. Het is handig als tool om bijvoorbeeld afspraken te maken en na te komen, maar niet om terug te gaan naar negatieve ervaringen en te aanvaarden dat deze waarheid zijn. Ooit waren ze waar. Maar nu niet meer. Nu mag je er zijn. Altijd!

Je hoofd is een draaikolk van opgeslagen geheugen stukjes. Het probeert alles te labelen. Een mening te geven. Te schreeuwen om aandacht. Maar… Ik ben dat ik ben. En het is niet erg dat ik mij soms kut voel. Ik weet dat zonder dit contrast, zonder die negatieve ervaringen, er geen positieve kunnen bestaan. Het gaat erom hoe ik daarmee omga. En nu denk ik bij mezelf; ook dit zal voorbij gaan.

Ik wil niet verdrinken in die oceaan. Ik ben een zeemeermin die zorgt dat ze haar schatten vindt en deze naar de oppervlakte van de zee laat drijven. Kabbelend op het water. Het mag gezien worden. Die wolken zijn inmiddels allang weer gepasseerd terwijl ik met mijn hoofd nog in die schaduw stond, en ik realiseer mij nu dat de zon alweer schijnt… en eigenlijk doet hij dat altijd. En als het nacht is dan reflecteert hij in de maan. Dus is hij, net als wanneer hij achter de wolken is, weer even verstopt! Of… verstop ik mijzelf?

Lees ook:

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je moeten schamen dat je iets…

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.