Ach, die klotehechting

Ach, die klotehechting

Soms dan denk ik bij mezelf, ‘ach Sam, die klotehechting, lekker belangrijk, laat vroeger gewoon achter je joh, geen enkele ouder is perfect!’
Ik wil sterk zijn, niet zeuren, moedig voorwaarts, al die dingen. Blijkbaar is het niet zo makkelijk, want dan hadden ik (en heel veel anderen) het wel zo gedaan. 

Gisteren nam ik afscheid van mijn psychiater; ze gaat elders werken.
Wat ik heel bijzonder vond en wat me raakte tijdens het afscheid was dat ze ongelooflijk hard haar best aan het doen was voor mij. Het voelde alsof ze aan het strijden was om er geen volledig negatieve ervaring voor mij van te maken. Ik voelde achteraf zóveel dankbaarheid daarvoor, dat kan ik echt niet beschrijven.

Gisteravond in bed dacht ik er weer over na en toen kreeg ik zó’n verwarrend gevoel want ik dacht: mijn psychiater deed heel erg haar best en dat is heel lief en zegt iets positiefs over haar, maar tegelijkertijd… Wat waren mijn ouders dan aan het doen vroeger? Hebben zij zich eigenlijk wel eens afgevraagd hoe het voor mij was in bepaalde moeilijke situaties? Is er ooit een moment geweest dat ze hebben gedacht ‘oei, Sammie is nog maar zó jong, wat voelt ze hierbij, moeten we daar wat mee?’ 

Ik ben nu een twintiger, dat is gewoon volwassen en daar hoort verantwoordelijkheid bij voor mezelf. Die verantwoordelijkheid voel ik ook heel erg, maar ooit was ik 10… en 13… en 16… En het was niet dat er géén liefde was en géén zorg, maar ik kan wel zeggen dat niemand zich ooit op die manier om me heeft bekommerd als de psychiater gisteren. Dat weet ik bijna zeker omdat het me anders niet zo diep geraakt zou hebben. Alsof er een levenslang verlangen werd ingelost.

Nu kan ik denken: wat de psychiater deed was heel bijzonder. Of: mijn ouders lieten echt steken vallen. Allebei is het in zekere zin waar, maar dat maakt het ook verwarrend. Het voelt raar en zinloos om te rouwen om wat er vroeger niet was en het voelt ook een beetje als aanstelleritus. Toch gebeurt het en daar komt altijd twijfel bij. Verzin ik dit niet, maak ik het niet groter dan het is?

Blijkbaar niet, anders resoneerde het vast niet zo erg.

Lees ook:

  • Ik was erbij

    We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik…

  • Wat mis ik?

    Iets missen maar niet weten wat. Iets zoeken maar niet weten waar je naar op zoek bent. Misschien wel het meest frustrerende wat er is. Wat mis ik? Waarom kan ik het niet vinden? Hoe…

  • Verdrietigmeisje

    In november 2017, op een hotelkamer in New York, drong het tot me door dat mijn depressie veel erger was dan ik besefte. In eerste instantie ging ik al met een leeg en somber gevoel…

5 reacties

  1. Ach jeetje, dit is zó herkenbaar. Aanstellen, het groter maken, dat is wat ook ook zó vaak denk en tegen mezelf zeg.

    Maar ik zeg nu tegen jou dat dat niet zo is. Rouwen om iets dat er niet was, is niet raar. Wel heel zwaar en hard werken. En verwarrend soms. Maar je bent er mooi wel mee bezig, hartstikke knap.

    En als ik dat tegen jou zeg, moet ik t toch voor mezelf ook een beetje gaan geloven… <3

  2. Hi Sammie,

    Erg mooi geschreven. Ook ontzettend herkenbaar. Het klinkt alsof we met dezelfde problematiek worstelen ook al zal zich dat in een andere vorm zich hebben aangericht bij ons. Ik vroeg me af of je een keer zou willen chatten of praten over dit onderwerp? Ik zou me er persoonlijk minder alleen bij voelen en wellicht meer begrepen. Ik vraag me af of jij hier ook behoeften aan zou hebben.

    x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.