accept

Accepteren kun je leren?

Het gaat er steeds vaker over in mijn gesprekken bij de ggz: accepteren. En dan met name mezelf accepteren, met al mijn goede eigenschappen maar ook moeilijkheden die ik gewoon niet kan veranderen.
Accepteren dat mijn leven niet gaat zoals de gemiddelde Nederlander, accepteren dat ik altijd angstiger zal zijn dan de meeste mensen. Accepteren dat ik wellicht altijd hulp zal moeten hebben. Accepteren dat ik niet kan werken en accepteren dat ik gewoon wat anders in elkaar steek dan het beeld waar naar ik streef.

Voor mij is accepteren niet alleen aanvaarden en erkennen wat de werkelijkheid is, want dat doe ik volgens mij wel, maar ook weten en vooral voelen dat het oké is dat het zo is. En dat ik niet al mijn energie hoef te steken in veranderen van wat bij mij hoort.

En dat is moeilijk. Rationeel heb ik het wel voor elkaar en onderschrijf ik de strijdkreet ‘anders maar niet minder!’ zeker. Maar in mijn gevoelswereld ziet het er allemaal anders uit. Daar ben ik nog minder waard dan de mensen om mij heen. Daar moet ik zo gewoon mogelijk doen om er te mogen zijn en moet elke afwijking in mijn eigen gedrag worden afgestraft. Daar gelden strenge regels die voor mij alleen gelden terwijl de ander zich nergens aan hoeft te houden.

Hoe ik het landschap van mijn gevoelswereld naar mijn eigen hand zet zodat er eigenwaarde mag opbloeien? Ik heb geen idee. Ik kan niet eens het onkruid wegruimen, laat staan ploegen en zaaien. Die wereld is allesbepalend, allesoverheersend en volkomen onaantastbaar.

Ik wil een zaadje planten
in het diepst van mijn zijn
het verzorgen en laten groeien
dwars door alle pijn
zodat ik later mag gaan voelen
dat ik er echt mag zijn

Deze blog verscheen eerder op Madelons eigen site.