Acceptatie

Acceptatie. Net zo’n dooddoener als loslaten, wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Toch zal er er wel een soort van boodschap inzitten. Anders zou het niet zo’n cliché zijn. Acceptatie… Ik dacht eigenlijk wel dat ik mijn borderline en alles wat daarbij komt kijken geaccepteerd had, alleen daar zit ik toch een beetje naast. Ik wil namelijk de lusten, niet de lasten.

Heel stiekem vond ik het ook altijd wel een beetje cool om borderline te hebben. Mannen weten dat ik niet saai ben, ik kan het als excuus gebruiken om onder dingen uit te komen en het geeft me een gevoel van niet volledig verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor mijn eigen leven en gedrag. Alleen wat ik minder leuk vind is de vermoeidheid die ik dagelijks ervaar, de triggers die ervoor zorgen dat een kleine gebeurtenis heel erg veel pijn kan doen en relaties die voor iemand als ik hogere wiskunde lijken.

Ik ben een perfectionist en ik denk dat ik er achter ben gekomen waarom ik ook zo extreem hard voor mezelf ben. Het heeft alles te maken met het niet accepteren van mezelf. De beperkingen die ik nu heb horen op dit moment in mijn leven bij me. Ik kan hoog of laag springen, maar het gaat nu eenmaal niet veranderen, niet vandaag. Het wordt beter, het is zelfs al beter geworden, maar herstel kost zo enorm veel tijd en moeite. Nieuw gedrag duurt eventjes.

Iets waar ik goed in ben is de lat zo hoog leggen dat het aan het einde van de dag nooit goed genoeg is. Een set-up om te falen. Maar vechten voor een beter leven doe ik elke dag en ik doe het graag. Soms moet ik mezelf herinneren dat wat ik die dag ook heb gedaan, het is een overwinning dat ik simpelweg de dag door ben gekomen. Naar school gaan, gezond eten, naar een meeting gaan of juist rust inplannen zijn topprestaties!

Het zijn de kleine dingen die me maken wie ik ben en waar ik trots op mag zijn. Iets langer dan een jaar geleden had ik die kleine dingen niet. Mijn dag bestond uit slapen tot één uur in de middag, drinken tot s’avonds laat en iemand anders slaappil nemen om weer te kunnen rusten. Rust die ik nooit kreeg. Mijn dagen bestonden uit mannen, zelfbeschadiging en middelen. Dat was het. Erg voorspelbaar, erg saai en erg destructief.

Vandaag de dag heb ik een vaste structuur in dingen, ik blijf niet meer hele dagen in bed liggen en ik heb sociaal contact met verschillende mensen. Ik werk aan mezelf en ben eerlijk over wat er in me omgaat. Ik weet wat ik belangrijk vind en ik weet wat ik moet doen om een terugval zo ver mogelijk van me af te houden. Alleen soms is het goed om te weten dat ik best wel fouten mag maken en dat dat niet af doet en de persoon die ik ben. Het is goed, precies zoals het nu is en precies waar ik nu sta.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.