Acceptatie is ook een vorm van herstel

Al ruim tien jaar ben ik onder behandeling voor mijn psychische problemen. Ik moest en zou van mezelf beter worden. Natuurlijk is met beter willen worden niks mis, maar ik vergat hierdoor uiteindelijk dat er ook nog een leven buiten mijn ziektes bestond.  Mijn leven bestond alleen nog maar uit het willen veranderen. Hierdoor vergat ik vaak van leuke dingen te genieten en werd ik nog onzekerder over mezelf als persoon. Ik nam elke behandeling die me werd aangeboden aan en uiteindelijk isoleerde ik mezelf in de hulpverlening waardoor ik juist alleen maar meer regie over mezelf kwijtraakte.

In de eerste jaren van de hulpverlening heb ik geleerd om te herkennen dat ik ziek was en leerde ik om er op een gezondere manier mee om te gaan. In de afgelopen jaren ben ik vooral bezig geweest om een stabieler leven te krijgen, maar ook naar het zoeken van een behandeling die mij eventueel nog zou kunnen helpen. Na heel veel gesprekken en afwijzingen ben ik goed gaan nadenken. Al jaren lang ben ik bezig met mijn ziektes en herstel. Hierdoor heb ik best veel van mijn jeugd gemist. Ik ben verre van stabiel, maar gaat nóg een intensieve behandeling mij echt stabieler maken? Heb ik niet gewoon zoveel heftige dingen in mijn leven meegemaakt dat ik het niet moet willen om constant bezig te zijn mezelf te willen veranderen?

Ik heb me nu wel weer aangemeld voor een eetstoornisbehandeling, maar nu niet meer met de intentie om te genezen van mijn eetstoornis. Ik wil het een kans geven om mijn kwaliteit van leven te verbeteren, maar dan op een veel lager pitje, zodat ik ook gewoon weer kan genieten van de normale dagelijkse dingen. Het ‘normale’ dagelijkse leven zal de ene dag beter gaan dan de andere, maar ik ben veel meer dan alleen maar mijn ziektes. Ik besteed nu meer aandacht aan mijn familie, vrienden en vrijwilligerswerk. Hier word ik ook een stuk gelukkiger van dan constant de focus te leggen op beter worden.

In plaats van te focussen op volledig herstel, probeer ik me liever te focussen op hoe ik mijn leven in kan gaan richten als ik niet meer beter ga worden. Ik wil accepteren dat dit nou eenmaal een stuk van mij is geworden en waarschijnlijk toch nooit meer helemaal weg zal gaan. Lastig is het wel, want ondanks dat ik nog behoorlijk ziek ben, vraag ik hiermee ook indirect aan mijn omgeving om te accepteren dat ik nou eenmaal anorexia heb en niet meer zoveel bezig wil zijn met herstellen. Ja, ik heb me aangemeld bij een kliniek. Niet omdat ik mezelf nog zo graag wil veranderen, maar om te leren leven met deze ziekte. 

Uiteindelijk is niemand perfect of volmaakt. Zolang je maar je best hebt gedaan en dat blijft doen. Accepteren dat je ziek bent is uiteindelijk de grootste stap naar herstel die je kan maken, vind ik.

Lees ook:

  • het geheime maske

    Wat betekent herstel? Ik citeer uit de scriptie van N. (een vriendin): "Herstel: een begrip in het proces van een cliënt in de psychiatrie. Wanneer er precies sprake is van herstel, is voor iedere cliënt verschillend. Het begrip herstel wordt…

  • herstel

    Ik heb een sociale angststoornis. De paniek kan zijn kop opsteken in elke treinreis, bij elk supermarktbezoek, elke keer dat ik de buurvrouw tegen kom, elke keer als de telefoon overgaat, elke afspraak. Ik ben bang voor het oordeel van…

  • Perfect herstel is onmogelijk

    Meer dan 5 jaar geleden begon dit allemaal. De jaren vliegen voorbij en mijn hoop op volledige herstel wordt steeds kleiner. Waarom is het nou zo ingewikkeld in mijn hoofd? Het is nu januari, en over twee weken is er…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer