Aardig zijn voor jezelf

De hele dag door zie ik social-media-posts met de hashtag #selflove. Ik word er nogal eens jaloers van, of geïrriteerd. Vooral omdat het mij nooit zo goed lukt om de liefde naar mijzelf te uitten. Mijzelf lief, aardig, mooi vinden. Het lijken onmogelijke opdrachten.

Bij elke therapiesessie krijg ik een boodschap met diezelfde lading: ”Wees eens aardig voor jezelf.” Als ik daarmee oefen gaat het daarna vaak mis, want dan voel ik niet genoeg van mezelf en dan komen de negatieve gevoelens over mijzelf net zo hard weer opborrelen. Daar raak ik dan ook gefrustreerd van en soms wil ik die hele zelfzorg maar gewoon niet meer doen. Dan heb ik ook al dat gedoe niet meer.

Natuurlijk wil ik  herstellen en één van mijn grootste doelen is “Met mezelf door één deur kunnen.” De logische eerste stap is dan toch om te oefenen met aardig te zijn voor mezelf.

Gedwongen zelfliefde

Ik heb een zelfbeeld waar ik niet over naar huis wil schrijven. Misschien vind ik het enige mooie (van buiten) mijn ogen en wimpers. Dus mijn eerste doel was dan ook, een keer in de week mijn oog-make-up op te doen. Zelfs dat lukte me niet. Nu moet ik op elke therapiesessie make-up op mijn ogen hebben. Afspraak is afspraak, en ik kom mijn afspraken al-tijd na. Ik zie het als een beetje gedwongen zelfliefde.

Daarnaast loop ik lijstjes af met dagelijkse zelfzorgtaken. Ik moet bijvoorbeeld 6 van de 7 dagen in de week douchen, minimaal twee keer per week koken en na 7 uur ‘s avonds moet ik fysiek rust nemen en een fijne kop thee voor zetten. Haal ik die doelen? Dan krijg ik een sticker. Letterlijk. Ik geef mezelf een visuele herinnering dat ik echt wel wat dingen voor elkaar krijg.

Zo probeer ik mijn zelfzorg taken en algemene taken steeds verder uit te breiden, en me te laten voelen dat ik 1: echt wel dingen kan, en 2: voor mijzelf kan zorgen zonder dat het gelijk allemaal perfect moet of kapot moet. Dat laatste punt is lastig. Ik wil namelijk altijd alles tegelijk, graag ook helemaal goed gedaan en met een perfect resultaat.

Onmogelijke mogelijk maken

Die doelen haal ik niet altijd en daar baal ik van. Dan wil ik opgeven en alles het raam uitgooien. Ook bestaat het risico dat ik de lat naar herstel weer aan het plafond hang en weiger kleinere stappen te nemen. Er zijn doelen in zelfzorg die me onmogelijk lijken, op dit moment. Zoals mijn huid insmeren en verzorgen. Het aanraken van mijn lichaam brengt gevoelens van schaamte en viezigheid mee, en het liefde geven voelt alsof ik het tegenovergestelde doe van wat ik wil. Ik wil nog steeds delen van mezelf het liefst onherkenbaar maken.

Maar daarom is dit juist een oefening in zelfliefde, het tegenovergestelde doen van wat de zelfhaat me zegt te doen. Laatst is het me, voor de allereerste keer in drie jaar, gelukt om mijn rechterbeen met bodylotion in te smeren. Ik heb het er meteen weer afgewassen, dat was me toch wel heel veel van het goede. Daar baalde ik zo van, dat ik met medicatie het nog eens heb geprobeerd. Ik gunde mezelf het hulpmiddel om te kalmeren, om de PTSS en de triggers met hun harde, hatende handen een trap naar beneden te geven. Ik trilde aan alle kanten, het voelde zo verwarrend, maar ik heb het gedaan!

Zelfliefde is persoonlijk

Ik gun iedereen zo’n overwinning. De weg naar aardig voor jezelf zijn is jouw eigen weg. Neem je tijd, want de overwinning van een ander is niet die van jou. Zelfliefde kun je leren, maar het is een keihard gevecht tijdens je herstelproces en het kan net zo lang duren.

Je bent het waard om van te houden. Je mag van jezelf houden. Je bent namelijk perfect zoals je bent, met al je imperfecties.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!