aanraking

Aanraking is uit mijn leven verdwenen

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst ben aangeraakt.

Als ik heel hard nadenk en mijn agenda erbij pak, kan ik reconstrueren wanneer dit was. Op 15 maart begonnen de coronamaatregelen. Op 17 maart werkte mijn haptotherapeut nog met aanraking en ben ik voor het laatst echt vastgehouden. Op 6 en 11 april sprak ik af met een vriendin en hebben we elkaar na overleg toch maar een grote knuffel gegeven.

Maar dat was het dan. In ruim een maand ben ik drie keer aangeraakt. Misschien vergeet ik een enkele kleine ‘oeps, onze handen bewogen langs elkaar’ situatie, maar deze drie momenten zijn de enige momenten waarop ik écht ben aangeraakt. Ik woon alleen, ik heb geen partner, ik heb geen huisdier om mee te knuffelen. 

Aanraking is langzaam uit mijn leven verdwenen en als gevolg daarvan verlies ik mezelf.

Mijn lijf en ik, we hebben nog veel te leren. Bij haptotherapie werken we daar voorzichtig aan – meer ‘in het lijf’ leven, dat soort dingen. Aanraking is daarbij voor mij extreem belangrijk. Mijn hele lijf huilt eigenlijk continu van de huidhonger, ook in normale tijden. Maar in normale tijden zie ik vriendinnen, kan ik vragen om knuffels en kan de hand die ik mijn therapeut gaf aan het begin van de sessie voldoende zijn om me weer een beetje meer echt te voelen.

De eerste keer haptotherapie zonder aanraking was een regelrechte marteling. Daar zat ze dan op anderhalve meter afstand, mijn haptotherapeut. Natuurlijk begrijp ik de regels, natuurlijk begrijp ik de afstand. Maar de kleintjes in mijn hoofd schreeuwden het uit van pijn, verdriet en verlating. Waarom mochten we niet aan het einde van de sessie even tegen haar aanleunen? Vond ze ons vies, lelijk, stom? Het was de harde pijn: deze persoon zou ons kunnen helpen, maar ze doet het niet.

Want er is corona.

Mijn haptotherapeut schrok toen ik vertelde dat ik me niet kon herinneren wanneer ik voor het laatst was aangeraakt. Dat ik merk dat ik mijn lijf verlies – ik bots tegen deurposten, tafels en stoelen omdat ik simpelweg niet meer besef waar mijn lijf eindigt en begint. Dat ik ’s nachts lig te zweten onder vijf dekens in de hoop dat de zwaarte het gevoel van een knuffel kan nabootsen. Dat ik begin te huilen van jaloezie en wanhoop als ik denk aan mensen die wél iemand hebben. Een partner, een huisgenoot, een wat-dan-ook. Zelfs een huisdier zou al een hele troost zijn.

Dus wanneer men weer begint over ‘het nieuwe normaal’ slaat mijn hoofd op hol. Gelukkig gaat het overleven me redelijk goed af, maar dit kan ik niet. Ik kan niet nadenken over een nieuwe normaal, ik kan niet nadenken over de toekomst. 

Ik kan niet leven in dit nieuwe normaal. Ik kan niet herstellen in dit nieuwe normaal. Ik kan niet aan een nieuwe therapie beginnen in dit nieuwe normaal. Ik kan niet bestaan in dit nieuwe normaal, want hoe langer het duurt, hoe meer ik mezelf verlies.  

Dus vertel me niet van het nieuwe normaal. Ik blijf vechten om mezelf staande te houden, en ondertussen klamp ik me vast aan het idee dat de wereld op z’n minst weer normaler moet worden ooit. Dat ik weer mensen kan zien, dat ik weer knuffels kan krijgen. Dat mijn haptotherapeut me weer mag aanraken en dat ik me weer een beetje verbonden voel met de wereld. 

Anderhalve meter: precies genoeg om mezelf kwijt te raken.

Lees ook:

  • te groot lichaam meisje kijkt naar vrouw

    Ik ben zesentwintig - of nou ja, mijn lichaam is zesentwintig. Ik voel me op z'n hoogst 23. Pip is vier, kleine sae is zes, Britney is een jaar of 17 en de baby... dat spreekt voor zich. Maar dat…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

lees meer

13 reacties

  1. Hey Sae,

    Ik heb deze vraag al is eerder aan iemand gesteld maar diegene kon er niet op antwoorden. zelf ben ik erg geboeid door psychologie en vind ik jou stoornis best fascinerend. Je hoeft niet te antwoorden als je niet wil, alle begrip voor, maar ik vraag me af: als een zogenaamde alter iets doet en jij weet het achteraf niet (meer) dan doe je het toch écht zelf? of hoe moet ik me zo’n alter nou precies voorstellen? begrijp je wat ik bedoel? lijkt me overigens ontzettend zwaar om deze stoornis te hebben. sterkte ermee. ben benieuwd naar je reactie.

    groetjes, sofie

    1. Hee Sofie,

      Dankjewel voor je reactie! En ja, moeilijke vragen die je stelt, ik ga proberen het uit te leggen maar het is soms heel lastig om precies de juiste nuance te vinden. Het is heel lang geworden, maar ik hoop dat het je vragen een beetje beantwoordt!

      Voorop staat dat ik, net als iedereen, altijd verantwoordelijk ben voor wat ik doe. Ook als het misschien een ander deel was of als ik het met niet (helemaal) kan herinneren. Het hebben van delen/alters is nooit een excuus – hooguit een verklaring, maar dan nog moet ik m’n verantwoordelijkheid nemen.

      De “Je doet het toch echt zelf?”-vraag is een moeilijke. Het hangt af van je definitie van ‘zelf’. Enerzijds doe ik het inderdaad zelf. Alle delen vormen één geheel; het zijn geen echte losse personen, we zijn één geheel. Anderzijds, andere delen kunnen dingen zeggen of vinden waar ik het niet mee eens ben. Waar mensen met een geïntegreerde persoonlijkheid al innerlijke conflicten kunnen hebben, is dat voor iemand die alters heeft nog veel sterker.

      Ik zal even proberen het een beetje theoretisch uit te leggen. Alters ontstaan omdat de ontwikkeling van de persoonlijkheid wordt verstoord door trauma. Dit is ook waarom DIS en AGDS altijd ontstaan voor het 9e levensjaar. Want als iemand 9 is (6-9 jaar wordt meestal aangehouden in de wetenschappelijke literatuur) is de persoonlijkheid zover ontwikkeld dat het ‘splitsen’ tot het niveau van alters niet meer mogelijk is. Maar als je eenmaal DIS/AGDS hebt, kun je voor de rest van je leven nog nieuwe alters ontwikkelen omdat je brein het ‘trucje’ dan onder de knie heeft.

      Juist door dat afsplitsen gebeuren er dingen die **voelen** als “dit ben ik niet”. Wanneer een andere alter bijvoorbeeld heeft gepraat in therapie, kan ik me daar achteraf heel erg voor schamen omdat ik die dingen nóóit gezegd zou hebben. Ook is er bijvoorbeeld een alter die destructief gedrag uitvoert terwijl ik dat helemaal niet wil. Doe ik het dan zelf? Dat weet ik niet… Enerzijds wel, en ik moet er ook verantwoordelijkheid voor nemen en eraan werken in therapie. Maar anderzijds voelt het letterlijk NIET alsof ik het doe, want het is een andere alter.

      Het grootste doel in therapie voor mensen met alters (na stabilisatie en veiligheid) is het verlagen van dissociatieve muren. Dat klinkt heel ingewikkeld, maar eigenlijk komt het neer op: samenwerken met alters, de alters dichter naar elkaar toe brengen – en eventueel de alters alsnog integreren zodat er weer één geheel ontstaat. Dit is een heel lang proces van onder andere traumaverwerking.

      Alters zijn een manier om trauma te overleven. Ik ben ook een alter, ik ben niet ‘meer’ of ‘echter’ dan de andere alters die wij hebben. Mijn brein heeft me beschermd door mij te laten voelen alsof het trauma niet mij is overkomen, maar iemand anders. Dit kan pas helen als ik, met veel therapie, kan gaan accepteren dat het wél mij is overkomen. Dat ik mijn levensverhaal weer als één geheel kan zien, in plaats van allemaal losse stukjes die op verschillende manieren zijn opgeslagen in verschillende alters.

      Rivka heeft een dsmmini geschreven over DIS waarin ze ook heel helder uitlegt hoe het ontstaat en hoe het werkt, misschien vind je dat wel interessant om te lezen 🙂 Dit is de link: https://dsmmeisjes.nl/portfolio/dissociatieve-identiteitsstoornis-dis/

      Laat het vooral weten als je nog vragen hebt of als iets niet helder is, maar ik kan niet beloven dat ik alles uit kan leggen omdat het zo moeilijk is om de juiste woorden te vinden haha!

      Liefs, Sae

  2. Beste Sae,

    Zo herkenbaar wat je schrijft.
    Ook mijn binnenwereld verlangt naar lichamelijke nabijheid, troost en bescherming. Heb moeite met huilen en als iemand dan mijn/onze hand vasthoud lukt dat wel. Nu verharden se tranen en slaat alles naar binnen met somberheid als gevolg. Mezelf omarmen doe ik soms maar komt niet in de buurt van de werkelijke behoefte….
    Sterkte en een virtuele knuffel van mij

    1. Hee Jildou,

      Wat verdrietig dat het zo herkenbaar is… Ik herken inderdaad wat je beschrijft en merk dat de somberheid ook steeds meer groeit hier. Morgen heb ik weer haptotherapie (zonder aanraking natuurlijk) en ik hoop stiekem toch dat ik dan weer even iets van echte connectie kan voelen, al blijft het zo pijnlijk en moeilijk zonder aanraking en met al die afstand.

      Sterkte de komende tijd, virtuele knuffel terug!
      Liefs, Sae

  3. Wat herkenbaar! Ook ik ben alleen en verlang naar lichamelijke nabijheid (even die arm, even die hand die je schud) en een beetje steun en troost. Terwijl ik het normaal doodeng vind als mensen fysiek te dichtbij komen. Is er nu gevoelsmatig een kloof aan het ontstaan. Ik mis de contacten, die er eerder wel waren maar nu per telefoon of app gaan. ik mis het voelen van hoe mensen zijn in contact als we bellen. Bij het bellen (ook al is het beeld bellen) kan ik niet zien en voelen of iemand wel helemaal bij mijn verhaal is. Ik kan ze niet “lezen”, ik wil geen nieuw normaal, ik wil het oude normaal. Sterkte en een boks vanaf hier, groetjes Ina

    1. Hi Ina,

      Ja… ik heb er normaal vrijwel geen moeite mee dat ik alleen ben (in de zin van: geen relatie), maar op dit moment mis ik het echt. De kloof die je beschrijft herken ik ook heel goed, evenals de beperkingen van (video)bellen… Heel veel sterkte de komende tijd, hopelijk toch binnen afzienbare tijd weer iets meer richting het oude normaal!

      Liefs, Sae

  4. Wat heb je dit goed omschreven! Heel dapper ook. En herkenbaar. Volgens mij is een anderhalve meter samenleving sowieso heel moeilijk, maar voor mensen die alleen wonen, lijkt het me eigenlijk onmogelijk. De laatste keer dat ik iemand een hand heb gegeven? 29 februari. Daarna op 7 maart nog wat elleboogstootjes. En verder is er sindsdien met niemand meer lichamelijk contact geweest. Bizar.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Corona en ggz – Open brief

    1. Hey Naomi,

      Dankjewel voor je reactie 🙂 En wat verdrietig dat het ook voor jou zo herkenbaar is… Het is zo raar om te bedenken dat ik nog steeds een lichaam heb, terwijl ik het steeds meer ‘kwijt raak’. Ook jou wens ik sterkte de komende periode!

      Liefs, Sae

  5. Hey Sae,

    dus als ik het goed begrijp is een alter eigk een deel van jouw gevoel dat afgeschermd is geweest waar je nù geen controle meer over hebt? ik wens je in elk geval veel sterkte bij het verwerken en plaatsen van al je trauma’s.

    groetjes, sofie

    1. Hi Sofie,

      Ja dat is eigenlijk een hele mooie samenvatting! Een alter bestaat uit gedachten, gevoelens, overtuigingen, ervaringen, herinneringen… Eigenlijk alles waar een ‘normaal mens’ ook uit bestaat. Maar vanwege trauma’s en om zo goed mogelijk te kunnen blijven leven en functioneren, zijn die dingen zodanig afgesplitst dat het helemaal (of voor een heel groot deel) los staat van mij. Daarom is het toewerken naar meer samenhang ook een groot doel van therapie (waarbij mensen zelf kunnen kiezen of ze voor ‘volledige integratie tot één geheel’ willen gaan, of juist voor ‘goede samenwerking als team’).

      Dankjewel voor je aardige woorden 🙂
      Liefs, Sae

  6. Hoi Sae,

    Ook voor mij is dit heel herkenbaar. Alhoewel ik ‘huidhonger’ een vreselijk woord vind, is het feitelijk wat ik ervaar. Een ontzettend behoefte aan contact. Nu nog meer dan ooit, want degene die dat wel mocht, mijn vrouw, is in januari overleden.
    Ik heb wel heel bewust een keuze gemaakt. Na de zoveelste huilbui waarin niemand een arm om me heen mocht slaan of even een hand op m’n schouder mocht leggen was het voor mij klaar. Ik moest een knuffel en wel meteen. Mijn schoonmoeder, die er net zo’n behoefte aan heeft en mijn ouders, die geef ik een knuffel, en die mogen mij een knuffel geven. We zijn allemaal gezond, houden ons verder aan de voorgeschreven afstanden met anderen. Maar met deze drie mensen gun ik mezelf dit.

    En toch, hoop ik vooral dat dit ‘nieuwe normaal’ op een gegeven moment weer terug mag naar het oude normaal, waar je iemand een zoen of knuffel kan geven omdat je ze lang niet zag, of gewoon, omdat het kan.

    Weet niet of het voor jou ook haalbaar is, op deze manier. Ik hoop het, want ik denk dat elk mens fysiek contact nodig heeft. Een hand op je schouder, even een arm aan te raken.

    Maris

    1. Hi Maris,

      Wat verdrietig dat het voor jou ook zo herkenbaar is… Ik kan me voorstellen dat het extra pijnlijk is om je vrouw te missen nu. Ik vind het fijn om te horen dat je mensen hebt gevonden die je wel een knuffel kunnen en mogen geven en hoop heel erg met je mee dat er binnenkort in ieder geval stukjes van het leven een beetje terug kunnen naar het oude normaal. Ik probeer inderdaad ook wel te bedenken van wie ik wel een knuffel kan krijgen, maar helaas is dat toch erg moeilijk (veel vriendinnen zijn niet meer in de buurt omdat ze naar ouders oid zijn vertrokken). Maar we doen ons best (en blijven hopen op dat stukje oude normaal).

      Sterkte de komende tijd.
      Liefs, Sae

  7. Hoi Sae,

    Allereerst bedankt voor jouw verschillende blogposts, ik heb er al veel aan gehad!
    Ik ben zelf in het proces van (misschien) accepteren dat ik eventueel wel eens DIS of DSNAO zou kunnen hebben.. Zoals ik het ergens mooi las “ik heb geen DIS en daar zijn wij allemaal heel blij om”… De versie (zo noem ik het voorlopig) van vandaag ziet in dat het wel eens heel goed zou kunnen en heeft jouw blog de afgelopen weken veel gelezen.

    Wat vervelend dat je je nu zo uit contact voelt met je lichaam en jezelf. Bij mij heeft het een hele andere werking gehad. Ik was net aan een groepstherapie voor persoonlijkheidsstoornissen begonnen 3x per week, en door de corona ging dat over op 3x 1 op 1 telefonische sessies. Ik vond het meteen fijn dat ik mij niet steeds hoefde aan te passen aan al die groepsleden. En door de telefonische consulten liggend op mijn bed kwamen er opeens veel duidelijker andere versies naar voren. Tenminste… de therapeuten zaten blijkbaar al veel langer op het spoor DIS/DSNAO, maar ik had het nog niet gemerkt. De eerste keer dat ik door had dat ik van versie was veranderd kwam het wel omdat de therapeute mij vroeg mijn lichaam aan te raken toen ik even helemaal fout ging. Maar goed, nu ben ik dus echt doodsbenauwd als het straks weer face 2 face moet op een stoel. Ik ben zo bang dat ik dan net als in alle eerdere therapieen in mijn verleden toch weer de versie neer zet die “angstig en depressief is maar vriendelijk meewerkend en goed bezig er bovenop te komen”… Kortom, ik ben bang dat het straks weer ‘gewoon’ wordt en ik dan ook weer de versie wordt die dus in groepstherapie voor persoonlijkheidsstoornissen zit en dat dan blijkt dat alles wat nu gebeurt nep is en verzonnen, een soort toneelstuk dat ik aan de telefoon deed. Of dat ik dan niet meer 1 op 1 met die lieve therapeute mag die nu met mij praat of dat ze dan minder tijd en aandacht voor mij heeft. Straks is het weer verdeeld over de groep. Al weet ik ook niet wat hun idee is over groepstherapie nu mijn proces een andere richting op lijkt te gaan.

    Zucht… ingewikkeld… Knap hoe je erover schrijft. Ik heb veel op papier gezet, hoop het ook ooit te durven delen.

    Groetjes,
    Een versie (niet Spiraal, weet niet waarom ik die naam net koos als profiel)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.