Aandachttekort

Het heeft even geduurd om weer ‘in the mood’ van het schrijven te komen. Toch is die stemming er nu opeens en daar ga ik eens even gebruik van maken. 

Stemmingswisselingen zijn zwaar, vermoeiend en reuze irritant en toch mis ik ze nu enorm. Sinds een maandje of 2 ben ik begonnen met een antidepressiva dat blijkbaar echt ‘iets’ doet met mijn stemming. Over dat ‘iets’ ben ik alleen niet helemaal te spreken, in tegenstelling tot mijn behandelaren.

Toen ik het afgelopen jaar van crisis naar crisis dwaalde, werden mijn behandelaren steeds weer verrast door berichten van de politie, huisarts en/of crisisopvang. Zij, maar ook ikzelf werden er gek van en dat is zacht uitgedrukt. Ik kon mezelf niet in de hand houden, maar dat is nu dus anders.

Hetgeen waar ik altijd bang voor ben geweest, is waarheid geworden. Ik voel me door of dankzij de medicatie een zombie. Dat betekent geen enorme stemmingswisselingen meer, geen crisissen en geen gedoe. Ondanks dat voel ik me wel ontzettend slecht, maar dus niet meer (para)suïcidaal. Dat klinkt als een vooruitgang maar het is het in mijn ogen absoluut niet. Ik voel me nog steeds eenzaam, leeg, maar vooral verlaten. Eerst waren er zoveel mensen ‘bezorgd’ om mij, er waren zoveel mensen die mij ‘in de gaten hielden’, er waren zoveel mensen die ‘aandacht’ voor mij hadden, en nu? Tsja, nu is er dus ‘niemand’ meer. Ik heb geen idee wat ik met mezelf aanmoet, hoe ik op een positieve manier aandacht krijg, hoe ik überhaupt weer normaal moet functioneren…

Ik haat psychiatrieland, maar ik houd van de aandacht. De aandacht die ik nergens anders vind.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!