moeder en zoon

Aan mijn zoontje vertellen dat ik opgenomen word

Nog één week voordat ik word opgenomen om traumatherapie bij Psytrec te volgen. De therapie an sich vind ik eng en spannend. Maar wat mij vooral zo verdrietig en angstig maakt is dat ik morgen aan mijn kleuter moet vertellen dat mama over een week even niet thuis slaapt. En ook niet kan bellen. De therapie wordt namelijk gegeven zonder dat er enige risico op vermijding ontstaat. Dus geen contact, geen telefoon, tablet etc.

Hier kan ik mee leven. Dit moet ook. Alleen mijn trauma heeft ook te maken met mijzelf als kind. Mijn moeder was in het ziekenhuis opgenomen en ik was alleen met mijn vader. Ik ga er niet diep op in. Maar toen zijn er ernstige traumatische dingen gebeurd.

In mijn hoofd denk ik dat zich dit nu gaat herhalen. Feitelijk weet ik prima dat mijn partner ons zoontje nooit iets zou aandoen. Maar het kleine meisje in mij is enorm bang. Wat als er wel iets gebeurt? Wat als… Allemaal doemscenario’s heb ik in mijn hoofd.

En ik ben mijn controle kwijt. Ik kan geen contact hebben. Ik moet aan mijzelf werken, mijn trauma’s een plek geven. Maar die enorme angst blijft.

Morgen gaan we vertellen dat ik volgende week even een paar nachtjes weg ben (we hebben een goed verhaal uiteraard). Mijn zoontje weet niet beter dan dat ik er ben. Hij heeft een vorm van autisme. Dit maakt het lastig.

Er gebeurt niks. Dat weet ik. Mijn partner is er voor hem. Hij gaat naar school. Een keer spelen bij zijn beste vriendje. Ik weet dat mijn trauma’s bij mij horen. Ik wil dit niet projecteren op mijn kind. Morgen wil ik het zo neutraal mogelijk maar uiteraard warm vertellen, samen met mijn partner. En dat komt goed.

Alleen die angst dat hem iets overkomt. Ik er niet voor hem ben. Hij misschien om mij roept.

Maar als ik hierover nadenk: Dit is mijn angst. Dit is wat mij overkomen is. Hier ga ik nu aan werken. Ik vertrouw mijn partner en de mensen bij wie hij terecht kan.

Ik wil weer vrijuit leven. Dus Psytrec: ik kom er aan. Nog één week en dan ben ik er helemaal klaar voor!

Lees ook:

  • “Mam” zegt mijn zoon terwijl ik in de keuken bezig ben de borden vol te scheppen, “Wat moet ik nu nog eigenlijk doen met mijn leven?” Ik blijf met mijn rug naar hem toestaan en rommel wat met bestek, pannen…

    Niemand laat zijn eigen kind alleen, ik ook niet

2 reacties

  1. Dit raakt me echt. Die angst is heel herkenbaar voor mij. Wat dapper dat je deze behandeling gaat doen, heel veel sterkte daar. Dank voor het schrijven van deze blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.