Ik kan het wel/niet alleen

(doorhalen wat niet van toepassing is)

Ik ben niet zo goed in om hulp vragen.

Eigenlijk ben ik helemaal niet goed in om hulp vragen. Ik denk het altijd wel alleen te kunnen, mezelf te kunnen redden. Maar afgelopen vrijdag was ik soort van in paniek. Ik zat vast in mezelf, in m’n hoofd. Heel de dag was ik in de ban van een onheilspellend gevoel, een ballon in m’n borst. En in de loop van de middag was ik er van overtuigd dat m’n huwelijk voorbij was. Ik wist het zeker. (Bleek overigens niet zo te zijn en was nergens op gebaseerd. Gewoon een sterk staaltje ‘mezelf gek maken’.)

Wanneer gaat het niet goed met je, mentaal gezien? Als je een keer een slechte dag hebt? Of een slechte week? Of pas bij een slechte maand? Gaat het misschien niet om de duur, maar om wat er in je koppie gebeurt? Wanneer je jezelf herkent in verhalen over borderline? Wanneer je onder de douche in huilen uitbarst omdat je gedachtenstroom je naar de meest duistere plekken voert? Wanneer de knoop in je maag je misselijk maakt? En hoe weet je dan of je hulp nodig hebt van een professional, of dat het allemaal wel weer losloopt?

Ik ben 1.5 jaar geleden voor het laatst bij een psycholoog geweest. Destijds was ik onder behandeling voor m’n overspannenheid. Ik heb het toen ook strikt bij dat onderwerp gehouden. Die dame mocht niet verder in m’n hoofd wroeten, want ze stond me niet aan. Op alles wat ik zei, reageerde ze met “Oh. Ja. Ok. Oh. Heftig.” en dat vond ik bloedirritant. En als ik je irritant vind, heb ik hele duidelijke persoonlijke grenzen.

De hulpverleners die ik in mijn puberteit heb bezocht waren stuk voor stuk niet geschikt.
De een zat te klagen over z’n eigen chronische depressiviteit, de manische depressiviteit van z’n zus en probeerde me bij de eerste afspraak aan de anti-depressiva te krijgen.
De ander vroeg zich hardop af of ik mijn verkrachting in m’n hoofd niet erger had gemaakt dan dat de ervaring daadwerkelijk was.
Weer een ander liet me bomen tekenen: “Je boom is nog niet af, dat betekent dat je niet weer hoe de toekomst eruit ziet.” Hé troela, je zei zelf dat ik moest stoppen met tekenen omdat de tijd bijna om is en daarnaast, niémand weet hoe de toekomst eruit ziet.

Hoe dan ook. Nu weet ik niet of ik gewoon een slechte 2 weken heb, of dat ik hulp nodig heb. En bij wie ik die hulp moet gaan zoeken. Ik ben een beetje huiverig geworden door de eerdere ervaringen. Maar ergens bekruipt me het gevoel dat dit niet overwaait…

2 Comments

  1. jef

    Bomen tekenen tot de tijd om is, kan wel in een professionele aanpak passen, maar ik stel me voor dat dit averechts werkt bij velen die hulp komen vragen. Goede betrouwbare vrienden en mogelijk ook in eigen familie kan je begrip vinden, soms op onverwachte momenten. Er zijn soorten hulp, dat wel. Als je echt in de put zit, moet het toch even professioneel geprobeerd worden.

  2. Misschien is een langdurige (psycho)therapie een optie. Crisissen zijn er om hulp te krijgen, maar ook juist erna en eromheen kan het goed zijn langdurig aan de dingen te kunnen werken.
    Herken je gevoel btw goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.