Sterk zijn

Ik heb een geschiedenis van depressies en zelfverwonding.

Ik ben bekend met angsten, onrust en sinds vorig jaar ook overspannenheid. Ik heb het gezien, ik heb het gevoeld, ik ben er doorheen gegaan. Ik heb gevochten, geknokt, gehuild, opgegeven, maar ben toch weer doorgegaan. Ik heb geaccepteerd dat dingen bij mij niet vanzelf gaan. Dat is simpelweg niet mijn leven.

Ik heb littekens. Letterlijk en figuurlijk.

Ik ben bedrogen, voorgelogen en beschaamd. Ik ben gekleineerd en gemanipuleerd. Ik ben lichamelijk en geestelijk verkracht. Ik ben iedere vorm van controle kwijt geweest. Ik ben in de steek gelaten door m’n lichaam en m’n geest. Been there, done that. En ik ben verdomme iedere keer weer opgekrabbeld. Iedere keer dat ik op m’n bek ben gegaan, ben ik weer opgestaan.

Maar soms, heel soms, op hele donkere dagen, wil ik niet meer vechten. Ben ik het zo verschrikkelijk zat, dat ik na alle ellende van de afgelopen 14 jaar nog steeds moet knokken. Dat ik na al die jaren nog steeds kan verdrinken als ik niet kéihard blijf zwemmen. Niet even rustig watertrappelen om bij te komen, nee, met vlinderslag door de golven heen; anders verzuip je. Met een knoop in je maag, verzuurde spieren en pijn in je longen, door blijven gaan. Sterk zijn.

Ik denk niet dat ik ooit een luchtig, makkelijk leven zal hebben. Ik zie mezelf niet in de toekomst als een zorgeloos persoon. Ik denk dat ik een soort zwartheid, zwaarte, in mij heb die altijd zal blijven. De ene keer is de zwartheid groot en overheersend, een andere keer is het een klein vlekje in m’n hersenen. Maar nooit zal ik er van genezen. Het is chronisch. En dat is ok. Dat is wie ik ben. Want hoe ellendig ik me soms ook voel, het is wel écht. En ik verkies echte gevoelens, diepe emoties, altijd boven gevoelloosheid of oppervlakkigheid. Die zware zwarte munt heeft namelijk ook de keerzijde dat ik me soms intens dankbaar kan voelen voor wat ik wél heb.

En af en toe, heel af en toe, wanneer ik te lang heb gezwommen, moet ik even watertrappelen en staat het water me tot de lippen. Soms moet je even watertrappelen om je lichaam te laten herstellen. En wanneer ik denk daadwerkelijk te verdrinken, blijk ik toch weer de vlinderslag te kunnen.

 


(Dit stuk verscheen eerder op @Mrs_Boer)

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.